I FSK 1110/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA del. Marzena Łozowska, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "A." sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 1/16 w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 26 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do maja 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "A." sp. z o.o. w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. kwotę 1200 (słownie: jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 10 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 1/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), dalej: p.p.s.a., oddalił skargę A. Sp. z o.o. (dalej: spółka lub skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. (dalej: organ lub organ odwoławczy) z 26 października 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do maja 2010 r. 1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. (dalej: Dyrektor UKS lub organ pierwszej instancji) z 28 lipca 2015 r., wydaną wobec spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. - w części dotyczącej określenia kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od lutego do kwietnia 2010 r. oraz określenia zobowiązania podatkowego za maj 2010 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na merytoryczne rozstrzygnięcie co do wskazanych wyżej okresów rozliczeniowych. W kwestii zaś pozostałych okresów objętych decyzją organu pierwszej instancji organ odwoławczy orzekł równolegle odrębną decyzją o uchyleniu decyzji Dyrektora UKS i przekazaniu sprawy w tej części do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że decyzja organu pierwszej instancji obejmowała samodzielne i możliwe do rozdzielenia rozstrzygnięcia, przez co uprawnione było wydanie dwóch decyzji obejmujących poszczególne okresy rozliczeniowe. Odnośnie meritum sprawy organ odwoławczy za prawidłowe uznał stanowisko Dyrektora UKS co do tego, że skarżąca - wobec treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: ustawa o VAT, nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturze wystawionej przez, Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe E. Sp. z o.o. (dalej: E.), dokumentującej nabycie oleju napędowego. W ocenie organu, w niniejszej sprawie wykazano bowiem, że wprawdzie opisana w fakturze transakcja miała miejsce, tj. nastąpiło nabycie paliwa przez skarżącą, to jednak sprzedaży nie dokonał podmiot, który wystawił przedmiotową fakturę, gdyż nie prowadził on w rzeczywistości działalności gospodarczej, a jedynie firmował obrót paliwem niewiadomego pochodzenia. Organ odwoławczy za trafną uznał przy tym argumentację Dyrektora UKS, że skarżąca wiedziała lub zachowując należytą staranność kupiecką powinna była wiedzieć, że uczestniczy w transakcjach mających na celu oszustwa podatkowe. 2. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powyższą decyzję spółka zarzuciła naruszenie art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: O.p. oraz art. 88 ust. 3a ustawy o VAT. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 3. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stanowisko organów, iż faktury wystawione na rzecz skarżącej przez E. nie dokumentują faktycznych transakcji jest prawidłowe. Na aprobatę zasługuje ocena poszczególnych dowodów i wyciągnięte w oparciu o nią wnioski organu dotyczące prawa do odliczenia podatku na podstawie zakwestionowanej faktury. W szczególności organy dokonały prawidłowej oceny okoliczności dotyczących możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez wystawcę spornej faktury. Sąd przywołał w uzasadnieniu ustalone przez organ okoliczności funkcjonowania spółki E. w obrocie prawnym i gospodarczym. Zdaniem Sądu, nie bez znaczenia dla oceny całokształtu materiału dowodowego pozostają również ustalenia prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Elblągu postępowania karnego w sprawie przeciwko J. B. podejrzanemu o wprowadzanie do obrotu faktur potwierdzających sprzedaż paliwa, umożliwiających wyłudzenie podatku od towarów i usług, w tym również pośredniczenie w sprzedaży udokumentowanej zakwestionowaną fakturą. Nie budzi też zastrzeżeń Sądu wskazanie na zgromadzone w postępowaniu karnym dowody, z których wynika udział J. B. we wprowadzeniu do obrotu prawnego w latach 2010-2013 faktur VAT wskazujących jako odbiorców inne podmioty gospodarcze związane z M. P., w świetle których to dowodów można uznać, że J. B. był istotnym dostawcą paliwa dla tych podmiotów. W tym stanie rzeczy, przyjęcie przez organy, iż faktura od E. nie mogła odzwierciedlać legalnego obrotu paliwem, było zdaniem Sądu zasadne. Zwrócono też uwagę, że E. - mająca dokonywać obrotu towarem koncesjonowanym - nie posiadała koncesji na sprzedaż paliw płynnych, czego spółka nie weryfikowała, choć powinno to leżeć w jej interesie. Za pozostające bez znaczenia dla sprawy Sąd uznał natomiast to, czy kwestionowana dostawa została wykonana na rzecz skarżącej, gdyż ustalono, że nie mogła jej wykonać E. W konsekwencji, zdaniem Sądu, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT organy prawidłowo pozbawiły skarżącą prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornej faktury. W aspekcie zaś podkreślanej w skardze kwestii tzw. dobrej wiary skarżącej Sąd wskazał, że opisane szczegółowo w uzasadnieniu decyzji stanowisko organu odwoławczego, iż strona nie dopełniła należytej staranności w sprawdzeniu rzetelności kontrahentów, nie budzi zastrzeżeń. Trafnie zwrócił uwagę organ, że z materiału dowodowego nie wynika, aby spółka podjęła jakiekolwiek środki w celu ustalenia, czy wymieniony kontrahent jest rzetelnym podmiotem gospodarczym. Za istotne w tym kontekście uznano takie okoliczności jak: brak pisemnej umowy regulującej współpracę, regulowanie należności ze spornych faktur w formie gotówkowej, pomimo, że kontrahent był w istocie nieznany, a w innych przypadkach stosowano płatności bezgotówkowe. W sytuacji, zatem gdy zebrany materiał dowodowy nie budził wątpliwości, nie zachodziły również podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 187, art. 188 i art. 191 O.p. w wyniku m. in. pominięcia złożonych wniosków dowodowych mających na celu dokładne zobrazowanie przebiegu transakcji z E. W ocenie Sądu, odmowa przesłuchania w charakterze świadków A. L. i D. P., w celu ustalenia okoliczności dostawy paliwa, którego zakup stwierdzony został sporną fakturą oraz szczegółów towarzyszących tej transakcji, a także na okoliczność wzajemnej współpracy J. B. i M. P., nie mogła - w kontekście pozostałych ustaleń - wpłynąć na prawidłowość stanowiska organów co do charakteru transakcji udokumentowanej zakwestionowaną fakturą. Sąd zauważył przy tym, że M. P. został w toku postępowania administracyjnego dwukrotnie przesłuchany. 4. Skarga kasacyjna Powyższy wyrok w całości został zaskarżony przez spółkę, a w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ odwoławczy: – art. 121 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie może być uznany za budzący zaufanie do organów podatkowych, – art. 122 i art. 187 § 1 O.p., poprzez brak zebrania całego dostępnego materiału dowodowego potrzebnego do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o nieprawdziwe ustalenia faktyczne, – art. 191 O.p., poprzez dokonanie wybiórczej oceny zebranego materiału dowodowego, polegającej w szczególności na nieuwzględnieniu zeznań skarżącego i złożonych przez niego pisemnych wyjaśnień, – art. 188 O.p., poprzez nieuwzględnienie żądania skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodów, w szczególności dowodów z przesłuchania świadków oraz strony, – art. 193 § 1 i 2 O.p., poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, iż księgi podatkowe skarżącego są nierzetelne i nie mogą stanowić dowodu tego, co wynika z zawartych w nich zapisów, – art. 193 § 4 O.p., poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, polegające na nieuznaniu za dowód ksiąg podatkowych skarżącego, b) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego innego, niż stan, który w rzeczywistości w sprawie wystąpił c) prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 3a ustawy o VAT, poprzez zastosowanie tego przepisu bez wystąpienia przesłanek jego zastosowania, w efekcie czego zaskarżona decyzja nie została uchylona, co naruszyło dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. W kontekście tak sformułowanych zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 6.2. Za chybione należy uznać sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji skargi, pomimo naruszenia przez organ art. 121 (w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na art. 121 § 1 O.p.), art. 122 i art. 187 § 1, a także art. 188 i art. 191 O.p. W ramach tych zarzutów autor skargi kasacyjnej co do zasady kwestionuje przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie podatkowe, w szczególności w kontekście zupełności oraz oceny zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, będącego podstawą poczynionych ustaleń faktycznych, które z kolei skutkowały zastosowaniem wobec spółki przepisów prawa materialnego i pozbawieniem jej uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturze zakupu oleju napędowego wystawionej przez E. 6.3. Argumentacja spółki w zakresie zarzutów naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. sprowadza się do stwierdzenia, że postępowanie podatkowe, w wyniku którego te ustalenia poczyniono, było wadliwe z uwagi na przerzucenie na skarżącą w całości ciężaru udowodnienia, iż zakwestionowana faktura odzwierciedlała rzeczywiste transakcje gospodarcze. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż - zdaniem spółki - w sytuacji, gdy kwestionowana faktura jest prawidłowa pod względem rodzaju, ilości i ceny towaru, którego zakupu faktura ta dotyczy, ciężar udowodnienia, iż dokument ten nie obrazuje rzeczywistej transakcji gospodarczej, a także świadomości podatnika, co do tego faktu, spoczywa na organie. Jednocześnie spółka podnosi, że - wbrew stanowisku wyrażonemu w decyzji organu odwoławczego, a także w zaskarżonym wyroku - wykazywała ona inicjatywę dowodową, składając wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków, które to wnioski organ pierwszej instancji oddalił, a które miały służyć ustaleniu okoliczności towarzyszących spornej transakcji. W opinii skarżącej, organ pominął również jej wyjaśnienia złożone m. in. w piśmie zawierającym zastrzeżenia do protokołu kontroli. 6.4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do uwzględnienia tak sformułowanych zarzutów w niniejszej sprawie. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ów wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno przy tym szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego ich określenia oraz uzasadnienia, które wskazywać będzie na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów. 6.5. W kontekście powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że uzasadnienie rozpatrywanej skargi kasacyjnej w zakresie analizowanych zarzutów naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. jest bardzo ogólnikowe i co do zasady sprowadza się do polemiki ze stanowiskiem organu wyrażonym w kwestionowanej decyzji oraz Sądu pierwszej instancji wynikającym z zaskarżonego wyroku, odnośnie prawidłowości zastosowania ww. regulacji prawnych w niniejszej sprawie. W sytuacji gdy spółka w skardze kasacyjnej kwestionuje kompletność zgromadzonego materiału dowodowego, sposób jego rozpatrzenia oraz ocenę, formułując jedynie ogólne tezy w tym zakresie, bez wskazania na konkretne braki w materiale dowodowym oraz konkretne okoliczności faktyczne będące podstawą skarżonego rozstrzygnięcia, ustalone w ramach wadliwie (zdaniem spółki) przeprowadzonego postępowania dowodowego, brak jest podstaw do uznania za trafne zarzutów w tym zakresie. Odnosząc się do tak ogólnie sformułowanych i uzasadnionych zarzutów przede wszystkim za nietrafną i tym samym nieskuteczną uznać należy argumentację skarżącej odnośnie bezzasadnego uchylania się organów od obowiązku zebrania i rozpatrzenia kompletnego materiału dowodowego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zarówno z decyzji organu pierwszej instancji, jak i zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, wynika, iż organy podatkowe w niniejszej sprawie zgromadziły szereg dowodów, które wskazują, iż kwestionowana faktura, pomimo jej prawidłowości pod względem rodzaju, ilości i ceny zakupionego towaru, nie dokumentowała rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, z uwagi na to, iż podmiot wskazany w tej fakturze jako jej wystawca (spółka E.), faktycznie nie dokonał sprzedaży oleju napędowego na rzecz skarżącej, gdyż faktycznie dostawcą tego towaru był J. B. Potwierdzają to akta sprawy, na które składa się obszerny materiał dowodowy, m. in. w postaci wyjaśnień i zeznań M. P. złożonych w niniejszej sprawie, uwierzytelnionych kserokopii dowodów zgromadzonych w ramach innych postępowań kontrolnych oraz postępowania karnego, szczegółowo opisanych w decyzji organu pierwszej instancji. Z decyzji organów obu instancji wynika również, że prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy został w sposób wnikliwy rozpatrzony, jak tego wymaga przepis art. 187 § 1 O.p. Spółka w skardze kasacyjnej oceny powyższej nie zdołała skutecznie podważyć. Wobec lakonicznego uzasadnienia skargi kasacyjnej odnośnie zarzutu dotyczącego pominięcia przez organy podatkowe uwag i wyjaśnień skarżącej sformułowanych w piśmie z 19 maja 2015 r. (karty 624 - 631 akt administracyjnych), zawierającym zastrzeżenia do protokołu kontroli z 5 maja 2015 r., Naczelny Sąd Administracyjny nadmienia jedynie, że - wbrew stanowisku skarżącej - organy podatkowe w sposób szczegółowy ustosunkowały się do kwestii podniesionych w tymże piśmie (patrz str. 18 - 19 decyzji organu pierwszej instancji oraz str. 13 decyzji organu odwoławczego), uznając je za bezzasadne. W skardze kasacyjnej oceny organów w powyższym zakresie nie podważono, gdyż za wystarczające w tej kwestii nie można uznać samego stwierdzenia, że wyjaśnienia skarżącej pominięto, co skutkowało dokonaniem "dowolnej oceny dowodów" i tym samym wadliwym ustaleniem stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Brak jest zatem podstaw, aby w tym zakresie mówić o naruszeniu art. 122 i art. 187 § 1 O.p. 6.6. Za nieskuteczny - zresztą również z uwagi na nieprecyzyjne sformułowanie i uzasadnienie - należy uznać zarzut naruszenia art. 188 O.p., poprzez nieuwzględnienie żądania spółki dotyczącego przeprowadzenia dowodów, w szczególności dowodów z przesłuchania świadków oraz strony. Należy zwrócić uwagę, że w skardze kasacyjnej odnośnie analizowanego zarzutu nie doprecyzowano, o jakie konkretnie wnioski dowodowe, tj. o przesłuchanie jakich świadków, autorowi tej skargi chodziło i na jakie konkretnie okoliczności dowody te miały zostać przeprowadzone (ogólne wskazanie, że chodzi o wszelkie okoliczności towarzyszące zawieranym przez skarżącą i badanym w toku postępowania kontrolnego transakcjom, nie jest - w kontekście ww. wymogów formalnych skargi kasacyjnej określonych w art. 176 p.p.s.a., a także rozbudowanego w niniejszej sprawie stanu faktycznego - wystarczające dla skutecznego podważenia legalności zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie). Nawiązując do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zwraca jedynie uwagę, że w powołanym w skardze kasacyjnej piśmie z 19 maja 2015 r. skarżąca zawarła kilka wniosków dowodowych, które zostały przez Dyrektora UKS oddalone postanowieniem z 26 czerwca 2015 r. (karty 696 - 697 akt administracyjnych), w którym organ w sposób precyzyjny odniósł się do poszczególnych żądań spółki i wyjaśnił przyczyny ich nieuwzględnienia. W skardze kasacyjnej brak jest natomiast jakichkolwiek rzeczowych argumentów wskazujących na wadliwość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w omawianym przedmiocie. 6.7. Całkowicie gołosłowne jest również stanowisko autora skargi kasacyjnej w kwestii uchybienia art. 191 O.p. Za prawidłowe i wystarczające uzasadnienie omawianego zarzutu - w rozumieniu art. 176 p.p.s.a. - nie można bowiem uznać lakonicznych twierdzeń spółki, jakoby uznanie przez organy podatkowe, iż kwestionowana w sprawie faktura dokumentowała nabycie paliwa niewiadomego pochodzenia, niepoparte logiczną argumentacją, stanowiły o rażącym przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. 6.8. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia bezskutecznym czyni również sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 193 § 1, 2 i 4 O.p. 6.9. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w skardze kasacyjnej nie wykazano, aby organy podatkowe dopuściły się naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, a także art. 193 § 1, 2 i 4 O.p., wobec czego brak jest podstaw do przyjęcia, iż Sąd pierwszej instancji niesłusznie nie zastosował w niniejszej sprawie regulacji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. 6.10. Wobec niepodważenia w ramach skargi kasacyjnej prawidłowości przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania, a tym samym ustalonych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych, za całkowicie chybiony uznać należy również sformułowany w tejże skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 3a ustawy o VAT. 6.11. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący uchybienia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Argumentacja spółki w zakresie tego zarzutu sprowadza się de facto do próby zakwestionowania stanu faktycznego przyjętego przez organy podatkowe za podstawę rozstrzygnięcia i zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji w ramach zaskarżonego wyroku, natomiast w żaden sposób nie wskazuje na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., określającego wymogi uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. 6.12. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. 6.13. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.), w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1667). ----------------------- 9