I FSK 1111/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Marzena Łozowska, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "A." sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 2/16 w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 27 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2011 r. i styczeń 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "A." sp. z o.o. w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie kwotę 4800 (słownie: cztery tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami. 1.1. Wyrokiem z 10 marca 2016 r. w sprawie I SA/Ol 2/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę A. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z 27 października 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2011 r. i styczeń 2012 r. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z 28 lipca 2015 r., którą określono Skarżącej zobowiązania podatkowe za ww. okresy rozliczeniowe. Dyrektor Izby Skarbowej za prawidłowe uznał stanowisko organu I instancji co do tego, że Skarżąca - wobec treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.) nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach wystawionych przez L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz K. Sp. z o.o. z siedzibą w L., dokumentujących nabycie oleju napędowego. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie wykazano bowiem, że wprawdzie opisane w fakturach transakcje miały miejsce, tj. nastąpiło nabycie paliwa przez Skarżącą, to jednak sprzedaży nie dokonały podmioty, które wystawiły przedmiotowe faktury, gdyż nie prowadziły one w rzeczywistości działalności gospodarczej, a jedynie firmowały obrót paliwem niewiadomego pochodzenia. Dyrektor Izby Skarbowej za trafną uznał przy tym argumentację organu I instancji, że Skarżąca wiedziała lub zachowując należytą staranność kupiecką powinna była wiedzieć, że uczestniczy w transakcjach mających na celu oszustwa podatkowe. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. W skardze do WSA w Olsztynie Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego w całości, zarzucając jej naruszenie art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1, 2 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 88 ust. 3a u.p.t.u. Uzasadniając powyższe zarzuty Strona przede wszystkim wskazała na wadliwie przeprowadzone postępowanie dowodowe, zarzucając organom nieprawidłowe zebranie i ocenę materiału dowodowego będącego podstawą poczynionych ustaleń faktycznych. Skarżąca podniosła, że bezzasadnie oddalano jej wnioski dowodowe, co skutkowało niedostatecznym wyjaśnieniem okoliczności istotnych w sprawie, dotyczących zakwestionowanych transakcji. W konsekwencji powyższego - zdaniem Skarżącej - w sprawie tej wadliwie zastosowano wskazane w skardze zarzuty prawa materialnego. 2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. WSA w Olsztynie nie stwierdził podstaw do uwzględnienia skargi. 3.2. Zdaniem Sądu, stanowisko organów, iż faktury wystawione na rzecz Strony przez spółki L. i K. nie dokumentują faktycznych transakcji, jest prawidłowe. Na aprobatę zasługuje ocena poszczególnych dowodów dokonana przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji i wyciągnięte w oparciu o nią wnioski dotyczące prawa do odliczenia podatku na podstawie zakwestionowanych faktur. Powołując się na akta sprawy Sąd wskazał, że spółka L. w 2011 r. nie prowadziła działalności gospodarczej, ani nie posiadała siedziby pod adresem wskazanym w KRS. Podjęte przez organy czynności w celu nawiązania kontaktu z tym podmiotem okazały się bezskuteczne, podobnie jak prowadzone postępowania egzekucyjne. Spółka ta została rozwiązana postanowieniami Sądu Rejonowego dla w W. z 3 i 27 marca 2008 r., zaś w charakterze podatnika podatku VAT była zarejestrowana do 7 grudnia 2009 r. W 2011 r. spółka L. nie składała deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7). Nie posiadała też koncesji na obrót paliwami płynnymi (przyznanej 23 marca 2000 r.), która cofnięta została przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dniem 12 grudnia 2006 r. Sąd przypomniał, że działalność tej spółki była już przedmiotem oceny we wcześniej prowadzonych i ostatecznie zakończonych postępowaniach administracyjnych oraz sądowoadministracyjnych, w toku których ustalono, że funkcjonowała w obrocie jako wystawca tzw. pustych faktur i nie prowadziła w rzeczywistości działalności gospodarczej (p. wyrok NSA z 30 września 2015 r., I FSK 953/14). W ocenie Sądu, również K. Sp. z o.o. w rzeczywistości nie prowadziła działalności gospodarczej. Nie posiadała bowiem koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami ciekłymi. Nie dokonała zgłoszenia rejestracyjnego i nie składała deklaracji w zakresie podatku akcyzowego. Jako podatnik VAT zarejestrowana była do 31 grudnia 2012 r., kiedy to wykreślono ją z rejestru podatników na podstawie art. 96 ust. 8 u.p.t.u., na skutek niezgłoszenia właściwemu organowi zaprzestania działalności. Organy ustaliły również, że po stronie kosztów i podatku naliczonego spółka ta ewidencjonowała fikcyjne faktury wystawione głównie przez spółkę L., która w tym okresie nie wykonywała żadnej działalności gospodarczej. Trafnie też zwróciły uwagę na brak pisemnych umów na dostawy paliwa od spółki L. do spółki K., dokonywanie płatności za dostawy gotówką niezidentyfikowanemu kierowcy cysterny, brak w spółce K. urządzeń niezbędnych do handlu olejem napędowym. Nie bez znaczenia dla oceny całokształtu materiału dowodowego - zdaniem Sądu - pozostają ustalenia prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w E. postępowania karnego w sprawie przeciwko J.B., podejrzanemu o wprowadzenie do obrotu, w okresie od lutego 2010 r. do 25 stycznia 2014 r., w M., P. i innych miejscowościach na terenie województwa warmińsko-mazurskiego oraz na terenie kraju (...), uzyskanych za pomocą czynu zabronionego - 147 faktur VAT potwierdzających sprzedaż 1.062.935 litrów oleju napędowego o wartości 5.544.089,83 zł, umożliwiających wyłudzenie podatku VAT w kwocie 1.035.968,83 zł (...), poprzez pośredniczenie w sprzedaży udokumentowanej m.in. zakwestionowanymi w niniejszej sprawie fakturami VAT wystawionymi przez spółki L. i K. Nie budzi zastrzeżeń wskazanie przez organ na zgromadzone w postępowaniu karnym dowody, z których wynika, że zostały wprowadzone do obrotu prawnego w latach 2010-2013, za pośrednictwem J.B., faktury VAT na łączną wartość 478.351,50 zł, wskazujące jako odbiorcę inne firmy związane z M.P. (osobą uprawnioną do reprezentowania Skarżącej) oraz jego małoletnimi dziećmi i w świetle których, J.B. był istotnym dostawcą paliwa dla firm zarządzanych przez M.P. WSA stwierdził, że dokonana przez organy weryfikacja transakcji wynikających z zakwestionowanych faktur, dokumentujących sprzedaż towarów na rzecz Skarżącej, wykazała, że transakcje te w rzeczywistości nie miały miejsca, a sporządzone faktury VAT nie były rzetelne. Od nabytego przez Stronę, według treści tych faktur, paliwa sprzedawca nie uiścił zaś należnego podatku od towarów i usług. 3.3. W konsekwencji, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. organy - zdaniem Sądu - prawidłowo pozbawiły Skarżącą prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Sąd przyjął przy tym, że nie ma znaczenia, czy kwestionowane dostawy zostały wykonane na rzecz Skarżącej, gdy ustalono, że nie mogły ich wykonać L. i K. 3.4. Za zasadną Sąd uznał również ocenę organu odwoławczego co do tego, że Strona nie dopełniła należytej staranności w sprawdzeniu rzetelności swoich kontrahentów. Trafnie - w ocenie WSA - zwrócił uwagę organ, że z materiału dowodowego nie wynika, aby Skarżąca podjęła jakiekolwiek środki w celu ustalenia, czy ww. kontrahenci są rzetelnymi podmiotami gospodarczymi. Uzasadnione wątpliwości powziął organ w związku z brakiem pisemnej umowy normującej współpracę między Skarżącą i wystawcami faktur, czy wobec regulowania należności ze spornych faktur w formie gotówkowej, pomimo że kontrahenci byli w istocie nieznani, podczas gdy w innych przypadkach stosowano płatności bezgotówkowe. Powyższe - zdaniem Sądu - prawidłowo skutkowało uznaniem przez organy, że rejestry zakupu VAT kontrolowanej Spółki za luty 2011 r. i styczeń 2012 r., prowadzone były nierzetelnie. W związku z tym za chybiony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 193 § 1, 2 i 4 O.p. 3.5. WSA stwierdził, że w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, nie zachodzą podstawy do uwzględnienia zarzutu skargi w zakresie naruszenia art. 187, art. 188 i art. 191 O.p., w wyniku zaniechania obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz pominięcia złożonych wniosków dowodowych mających na celu dokładne zobrazowanie przebiegu współpracy ze spółkami L. i K. Wbrew wywodom skargi - odmowa przesłuchania w charakterze świadków J.B., A. L., D. P. i M.P., w celu ustalenia okoliczności dostawy przez J.B. M.P. paliwa, którego zakup stwierdzony został sporną fakturą oraz szczegółów towarzyszących tej transakcji, a także na okoliczność ich wzajemnej współpracy - nie mogła, w kontekście pozostałych ustaleń, wpłynąć na prawidłowość stanowiska organów co do charakteru transakcji udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami. Tym bardziej, że M.P. był w toku postępowania administracyjnego dwukrotnie przesłuchany. W związku z powyższym, Sąd stwierdził, że nie zasługiwały na uwzględnienie sformułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 188 O.p. Organy - wbrew zarzutom skargi - nie naruszyły także powołanych w niej przepisów prawa materialnego. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji w skardze kasacyjnej naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie: - art. 121 O.p., polegającego na prowadzeniu postępowania w sposób, który nie może być uznany za budzący zaufanie do organów podatkowych, - art. 122 i art. 187 § 1 O.p., poprzez brak zebrania całego dostępnego materiału dowodowego potrzebnego do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o nieprawdziwe ustalenia faktyczne, - art. 191 O.p., poprzez dokonanie wybiórczej oceny zebranego materiału dowodowego, polegającej w szczególności na nieuwzględnieniu zeznań Skarżącego i złożonych przez niego pisemnych wyjaśnień, - art. 188 O.p., poprzez nieuwzględnienie żądania Skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodów, w szczególności dowodów z przesłuchania świadków oraz Strony, - art. 193 § 1 i 2 O.p., poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, iż księgi podatkowe Skarżącego są nierzetelnie i nie mogą stanowić dowodu tego, co wynika z zawartych w nich zapisów, - art. 193 § 4 O.p., poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie, polegające na nie uznaniu za dowód ksiąg podatkowych Skarżącego, b) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego innego, niż stan, który w rzeczywistości w sprawie wystąpił, 2. prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 3a u.p.t.u., poprzez zastosowanie tego przepisu bez wystąpienia przesłanek jego zastosowania, w efekcie czego zaskarżona decyzja nie została uchylona, co naruszyło dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Przy tak sformułowanych zarzutach w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie kwestionowanego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. 4.2. Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5.1. Za nietrafne należy uznać sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji skargi, pomimo uchybienia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie art. 121 (w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na art. 121 § 1 O.p.), art. 122 i art. 187 § 1, a także art. 188 i art. 191 O.p. W ramach tych zarzutów autor skargi kasacyjnej co do zasady kwestionuje przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie podatkowe, w szczególności w kontekście zupełności oraz oceny zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego, będącego podstawą poczynionych ustaleń faktycznych, które z kolei skutkowały zastosowaniem wobec Strony przepisów prawa materialnego i pozbawieniem jej uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach zakupu oleju napędowego VAT wystawionych przez spółki L. i K. 5.2. Argumentacja Strony w zakresie zarzutów naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. sprowadza się do stwierdzenia, że postępowanie podatkowe, w wyniku którego te ustalenia poczyniono było wadliwe, z uwagi na przerzucenie na Skarżącą w całości ciężaru udowodnienia, iż zakwestionowane faktury odzwierciedlały rzeczywiste transakcje gospodarcze. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż - zdaniem Strony - w sytuacji gdy kwestionowane faktury są prawidłowe pod względem rodzaju, ilości i ceny towaru, którego zakupu faktury te dotyczą, ciężar udowodnienia, iż dokumenty te nie obrazują rzeczywistych transakcji gospodarczych, a także świadomości podatnika, co do tego faktu, spoczywa na organie. Jednocześnie Strona podnosi, że - wbrew stanowisku wyrażonemu w decyzji organu odwoławczego, a także w zaskarżonym wyroku - wykazywała ona inicjatywę dowodową, składając wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków, które to wnioski organ I instancji oddalił, a które miały służyć ustaleniu okoliczności towarzyszących spornym transakcjom. W opinii Skarżącej, organ pominął również jej wyjaśnienia złożone m.in. w piśmie zawierającym zastrzeżenia do protokołu. 5.3. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do uwzględnienia tak sformułowanych zarzutów w niniejszej sprawie. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ów wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno przy tym szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że w myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego ich określenia oraz uzasadnienia, które wskazywać będzie na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów. 5.4. W kontekście powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że uzasadnienie rozpatrywanej skargi kasacyjnej w zakresie analizowanych zarzutów naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. jest bardzo ogólnikowe i co do zasady sprowadza się do polemiki ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej wyrażonym w kwestionowanej decyzji oraz Sądu I instancji wynikającym z zaskarżonego wyroku, odnośnie prawidłowości zastosowania ww. regulacji prawnych w niniejszej sprawie. W sytuacji, gdy Strona w skardze kasacyjnej kwestionuje kompletność zgromadzonego materiału dowodowego, sposób jego rozpatrzenia oraz ocenę, formułując jedynie ogólne tezy w tym zakresie, bez wskazania na konkretne braki w materiale dowodowym oraz konkretne okoliczności faktyczne, będące podstawą skarżonego rozstrzygnięcia, ustalone w ramach wadliwie (zdaniem Strony) przeprowadzonego postępowania dowodowego, brak jest podstaw do uznania za trafne zarzutów w tym zakresie. Odnosząc się do tak ogólnie sformułowanych i uzasadnionych zarzutów przede wszystkim za nietrafną i tym samym nieskuteczną uznać należy argumentację Skarżącej odnośnie bezzasadnego uchylania się organów od obowiązku zebrania i rozpatrzenia kompletnego materiału dowodowego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zarówno z decyzji organu I instancji, jak i zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, wynika, iż organy podatkowe w niniejszej sprawie zgromadziły szereg dowodów, które wskazują, iż kwestionowane faktury, pomimo ich prawidłowości pod względem rodzaju, ilości i ceny zakupionego towaru, nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, z uwagi na to, iż podmioty wskazane w tychże fakturach jako ich wystawcy (spółki L. i K.), faktycznie nie dokonały sprzedaży oleju napędowego na rzecz Skarżącej, gdyż w rzeczywistości dostawcą tego towaru był J. B. Potwierdzają to akta sprawy, na które składa się obszerny materiał dowodowy, m.in. w postaci wyjaśnień i zeznań M. P. złożonych w niniejszej sprawie, uwierzytelnionych kserokopii dowodów zgromadzonych w ramach innych postępowań kontrolnych oraz postępowania karnego, szczegółowo opisanych w decyzji organu I instancji. Z decyzji organów obu instancji wynika również, że prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy został w sposób wnikliwy rozpatrzony, jak tego wymaga przepis art. 187 § 1 O.p. Strona w skardze kasacyjnej oceny powyższej nie zdołała skutecznie podważyć. Wobec lakonicznego uzasadnienia skargi kasacyjnej odnośnie zarzutu dotyczącego pominięcia przez organy podatkowe uwag i wyjaśnień Skarżącej sformułowanych w piśmie z 1 czerwca 2015 r. (karty 353-358 akt administracyjnych), zawierającym zastrzeżenia do protokołu kontroli z 11 maja 2015 r., Naczelny Sąd Administracyjny nadmienia jedynie, że - wbrew stanowisku Skarżącej - organy podatkowe w sposób szczegółowy ustosunkowały się do kwestii podniesionych w tymże piśmie (patrz str. 15-17 decyzji organu I instancji oraz str. 16 decyzji organu odwoławczego), uznając je za bezzasadne. W skardze kasacyjnej oceny organów w powyższym zakresie nie podważono, gdyż za wystarczające w tej kwestii nie można uznać samego stwierdzenia, że wyjaśnienia Skarżącej pominięto, co skutkowało dokonaniem "dowolnej oceny dowodów" i tym samym wadliwym ustaleniem stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Brak jest zatem podstaw aby w tym zakresie mówić o naruszeniu art. 122 i art. 187 § 1 O.p. 5.5. Za nieskuteczny - zresztą również z uwagi na nieprecyzyjne sformułowanie i uzasadnienie - należy uznać zarzut naruszenia art. 188 O.p., poprzez nieuwzględnienie żądania Strony, dotyczącego przeprowadzenia dowodów, w szczególności dowodów z przesłuchania świadków oraz samej Strony. Należy zwrócić uwagę, że w skardze kasacyjnej odnośnie analizowanego zarzutu nie doprecyzowano o jakie konkretnie wnioski dowodowe, tj. o przesłuchanie jakich świadków, autorowi tej skargi chodziło i na jakie konkretnie okoliczności dowody te miały zostać przeprowadzone (ogólne wskazanie, że chodzi o wszelkie okoliczności towarzyszące zawieranym przez Skarżącego i badanym w toku postępowania kontrolnego transakcjom, nie jest - w kontekście ww. wymogów formalnych skargi kasacyjnej określonych w art. 176 P.p.s.a., a także rozbudowanego w niniejszej sprawie stanu faktycznego - wystarczające dla skutecznego podważenia legalności zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie). Nawiązując do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zwraca jedynie uwagę, że w powołanym w skardze kasacyjnej piśmie z 1 czerwca 2015 r. Skarżąca zawarła kilka wniosków dowodowych, które zostały przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. oddalone postanowieniem z 26 czerwca 2015 r. (karty 361-362 akt administracyjnych), w którym organ w sposób precyzyjny odniósł się do poszczególnych żądań Strony i wyjaśnił przyczyny ich nieuwzględnienia. W skardze kasacyjnej brak jest natomiast jakichkolwiek rzeczowych argumentów wskazujących na wadliwość rozstrzygnięcia organu I instancji w omawianym przedmiocie. 5.6. Całkowicie gołosłowne jest również stanowisko autora skargi kasacyjnej w kwestii uchybienia art. 191 O.p. Za prawidłowe i wystarczające uzasadnienie omawianego zarzutu - w rozumieniu art. 176 P.p.s.a. - nie można bowiem uznać lakonicznych twierdzeń Strony, jakoby uznanie przez organy podatkowe, iż kwestionowane w sprawie faktury dokumentowały nabycie paliwa niewiadomego pochodzenia, niepoparte logiczną argumentacją, stanowiły o rażącym przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. 5.7. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia bezskutecznym czyni również sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 193 § 1, 2 i 4 O.p. 5.8. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w skardze kasacyjnej nie wykazano, aby organy podatkowe dopuściły się naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 a także art. 193 § 1, 2 i 4 O.p., wobec czego brak jest podstaw do przyjęcia, iż Sąd I instancji niesłusznie nie zastosował w niniejszej sprawie regulacji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. 5.9. Wobec niepodważenia w ramach skargi kasacyjnej prawidłowości przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania, a tym samym ustalonych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych, za całkowicie chybiony uznać należy również sformułowany w tejże skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 3a u.p.t.u. 5.10. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący uchybienia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. Argumentacja Strony w zakresie tego zarzutu sprowadza się de facto do próby zakwestionowania stanu faktycznego, przyjętego przez organy podatkowe za podstawę rozstrzygnięcia i zaakceptowanego przez Sąd I instancji w ramach zaskarżonego wyroku, natomiast w żaden sposób nie wskazuje na naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., określającego wymogi uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. 5.11. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 P.p.s.a.