II SA/Go 1056/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi Z.N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącej Z.N. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (określany dalej jako WINGiK), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm. – określanej dalej jako "p.g.i.k."), po rozpatrzeniu odwołania Z.N. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2015 r., znak [...] o odmowie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącej wysokości udziału w częściach wspólnych budynku i współużytkowaniu wieczystym działki nr [...] dla właścicielki lokalu nr 3 przy ul. [...] na podstawie wyników inwentaryzacji lokali w wyżej wymienionym budynku przeprowadzonej w 2001 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Wynikający z akt administracyjnych stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco: Wnioskiem z dnia [...] października 2014 r. Z.N., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o dokonanie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, w zakresie powierzchni użytkowej lokali położonych w budynku przy ul. [...], jak również wielkości udziałów w częściach wspólnych budynku i współużytkowaniu wieczystym działki [...] przynależnym właścicielom lokalu na podstawie operatu inwentaryzacyjnego lokali. W trakcie postępowania ustalono, że w maju 2001 roku, na zlecenie Urzędu Miasta, rzeczoznawca majątkowy T.M., opracował dokumentację pn. "Inwentaryzacja budynku wielorodzinnego położonego przy ul. [...]". Powyższa inwentaryzacja w zakresie budynku nr [...] określała i przedstawiała w postaci opisowej oraz graficznej zapisane z dokładnością 0,01 m2 - powierzchnie użytkowe dziewięciu lokali, w tym jednego niemieszkalnego na parterze oraz ośmiu mieszkalnych (od nr 1 do nr 8) na piętrach, z wyszczególnieniem nazw i powierzchni poszczególnych pomieszczeń w tych lokalach, a w osobnej części określiła także powierzchnie pomieszczeń przynależnych do każdego z tych lokali, przy czym dla lokalu nr 3 wskazano powierzchnię użytkową o wartości 36,26 m2 oraz ,że przynależna do niego piwnica ma powierzchnię 2,44 m2. Oprócz powyższego lokalu analogiczne dane zostały określone dla pozostałych lokali mieszkalnych w tym budynku, tzn. lokali mieszkalnych nr 1, nr 2 , nr 4, nr 5, nr 6, nr 7, nr 8 oraz dla lokalu niemieszkalnego na parterze, przy czym lokalowi niemieszkalnemu nie zostały przypisane żadne pomieszczenia przynależne, za to magazyny w piwnicy zostały doliczone do powierzchni użytkowej tego lokalu. Ponadto powyższa dokumentacja zawierała m.in. wykaz tabelaryczny obejmujący powyższe dane, jak również kolumnę pn. "Udział w częściach wspólnych", które zostały określone dla każdego z lokali w budynkach nr [...], przy czym z wartości w niej wykazanych wynikało, że zostały one ustalone jako stosunek powierzchni użytkowej poszczególnego lokalu do sumy powierzchni użytkowych wszystkich lokali w budynkach nr [...], a więc przy wyznaczeniu wartości udziałów nie były uwzględnione powierzchnie pomieszczeń przynależnych. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Prezydent Miasta poinformował pełnomocnika skarżącej, że załatwienie sprawy "dotyczącej zmiany powierzchni użytkowej lokali znajdujących się w budynku położonym przy ul. [...] na działce ewidencyjnej [...] (...) ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowań administracyjnych w odniesieniu do właścicieli wszystkich wyodrębnionych lokali w celu uzyskania zgody na wprowadzenie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków i ujawnienia powierzchni lokali zgodnych z inwentaryzacją sporządzoną w maju 2001r. - nastąpi do [...] grudnia 2014 r. Następnie, w dniu [...] grudnia 2014 r., w ramach zmiany w ewidencji gruntów i budynków nr [...], na podstawie wniosku nr [...] z dnia [...] października 2014 r. oraz wspomnianej powyżej inwentaryzacji budynku wielorodzinnego z 2001r. w jednostce rejestrowej nr [...] (lokalowa) - zawartej w bazie danych prowadzonej w Wydziale Geodezji i Katastru Urzędu Miasta - wprowadzono zmianę powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr 3 w budynku przy ul. [...] z 33,94 m2 na 36,26 m2, przy czym w treści zawiadomienia o zmianie w bazie danych ewidencyjnych z dnia 17 grudnia 2014 r. wskazano, że w jednostce rejestrowej nr [...], prowadzonej dla ww. budynku, pozostawiono bez zmian powierzchnię użytkową dziewięciu lokali jako wynoszącą "466" m2. W piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. organ I instancji poinformował pełnomocnika strony, że zgodnie z wnioskiem z dnia [...] października 2014 r. została wprowadzona w ewidencji gruntów i budynków zmiana powierzchni użytkowej lokalu nr 3 przy ul. [...], przy czym Z.N. "nie jest ujawniona w operacie ewidencji gruntów i budynków jako współużytkownik wieczysty działki nr [...]", wskazując, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. z 2015 r. poz. 542 ze zm. - określanego dalej jako r.e.g.i.b.) "prawa osób i jednostek organizacyjnych do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie umów zawartych w formie aktów notarialnych, (...) z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali", a przeniesienie tego prawa - zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - następuje z chwilą jego wpisu w księdze wieczystej, co stanowi podstawę do ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków. Nadto organ wyjaśnił, że powierzchnie użytkowe lokali wpisano do ewidencji na podstawie aktów notarialnych, natomiast zmianę powierzchni użytkowej lokali - zgodnie z § 71 ust. 1 r.e.g.i.b. - o ile nie wynika z dokumentów, o których mowa w art. 23 u.g.i.k. (...) czyli orzeczenia sądowego, zawiadomienia o nowych wpisach w dziale I i II księgi wieczystej, aktu notarialnego i decyzji administracyjne, ujawnia się w ewidencji na wniosek właściwych podmiotów ewidencyjnych (właścicieli) na podstawie doręczonych przez nich dokumentów opracowanych zgodnie z zasadami określonymi" w przepisach ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Organ I instancji podkreślił, że zmiana powierzchni użytkowych lokali może być dokonana po złożeniu przez ich właścicieli zgłoszenia zmian danych ewidencji gruntów i budynków przy zaakceptowaniu wyników inwentaryzacji dokonanej w 2001 r. przez rzeczoznawcę majątkowego, która nie jest w posiadaniu organu, przy czym "zmiana udziałów w nieruchomości wspólnej może być wprowadzona (...) na podstawie aktów notarialnych dotyczących takich zmian". Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. pełnomocnik Z.N. wniósł o formalne załatwienie wniosku poprzez wydanie w sprawie decyzji administracyjnej zgodnie z art. 104 k.p.a., gdyż jej niewydanie zmusi do złożenia zażalenia na bezczynność organu w trybie art. 37 k.p.a.. Dodał, że wniosek "nie dotyczył ujawnienia w ewidencji budynków powierzchni użytkowej lokali (...) tylko sprostowania błędnie ujawnionych danych" w trybie przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego. Sprostowanie błędu dotyczy natomiast "ustalenia powierzchni użytkowej lokali (...) oraz przypisanego do każdego lokalu udziału we współwłasności części wspólnych budynku i działki gruntu", a usunięcie powyższych błędów nie jest możliwe w trybie powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, zaś oczekiwanie, że wszyscy właściciele lokali złożą odpowiednie wnioski jest bezpodstawne zwłaszcza, że przynajmniej jeden z nich nie jest zainteresowany zmianą. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015r. Prezydent Miasta odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji aktualizującej dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków oraz rejestrze lokalu dla nieruchomości położonej w [...] w zakresie zmiany powierzchni użytkowej lokali nr 1, 2, 4, 5, 6, 7, 8, 9 oraz udziałów w użytkowaniu wieczystym działki nr [...] przynależnego właścicielom lokali. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Z.N., WINGiK postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Prezydent Miasta, powołując się na art. 61 § 4 k.p.a., zawiadomił Z.N. o wszczęciu postępowania administracyjnego " w sprawie zmiany wielkości udziału przynależnego właścicielom lokalu nr 3 przy ul. [...] w częściach wspólnych budynku oraz w użytkowaniu wieczystym działki nr [...]", wskazując przy tym, że postępowanie to jest prowadzone na wniosek właścicielki lokalu nr 3, tj. Z.N. reprezentowanej przez adwokata S.Ż.. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 22 ust. 1 p.g.i.k. oraz art. 104 k.p.a. odmówił "wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczącej wielkości udziału w częściach wspólnych budynku i współużytkowaniu wieczystym działki nr [...] dla właścicielki lokalu nr 3 przy ul. [...] na podstawie wyników inwentaryzacji lokali ww. budynku przeprowadzonej w 2001 r." Jednocześnie w sentencji decyzji wskazano, że wniosek w zakresie zmiany powierzchni użytkowej lokalu nr 3 przy ul. [...] został zrealizowany w drodze czynności materialno-technicznej o nr [...], o czym wnioskodawca został poinformowany zawiadomieniem nr [...] z dnia [...].12.2014 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazując na § 12 ust. 1 r.e.g.i.b. oraz art. 23 p.g.i.k., a także § 38 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz. U nr 102, poz. 1122) wyjaśnił zasady aktualizacji w ewidencji gruntów zapisów dotyczących udziału w częściach wspólnych budynku i współużytkowania wieczystego, wskazując, iż podstawą tej aktualizacją mogą być wpisy w dziale II ksiąg wieczystych, prawomocne orzeczenia sądowe, umowy zawarte w formie aktu notarialnego, ostateczne decyzje administracyjne, po czym zaznaczył, że dane zawarte w operacie z inwentaryzacji lokali w budynku przy ul. [...] nie mogą stanowić podstawy zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie organ podał, że sprawy zmian powierzchni użytkowych pozostałych lokali w budynku przy ul. [...], jak również zmiany udziału właścicieli w częściach wspólnych budynku i współużytkowaniu wieczystym działki 1294 są przedmiotem odrębnych postępowań. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Z.N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając w nim naruszenie art. 7 i art. 8 w zw. z art. 28, art. 35, art. 61 i art. 28 k.p.a. poprzez ich nie zastosowanie, a także naruszenie art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d p.g.i.k. w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. ustawy o własności lokali ( Dz. U z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm. – określanej dalej jako u.w.l.) przez ich niezastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy nie tylko w zakresie udziału wnioskodawczym w nieruchomości wspólnej i częściach wspólnych budynku, ale także w zakresie ustalenia w ewidencji gruntów i budynku powierzchni wszystkich lokali w budynku i ich udziałów we współwłasności albo ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do merytorycznego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołująca wskazała, że organ I instancji nie rozpoznał wniosku strony ani w zakresie wpisania w ewidencji prawidłowych powierzchni lokali mieszkalnych, ani w zakresie ustalenia prawidłowego udziału związanego z tymi lokalami. Nadto przy wydaniu decyzji naruszono art. 35 k.p.a., gdyż postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] kwietnia 2015 r., a decyzja została wydana dopiero w dniu [...] września 2015 r., a więc po przeszło 4 miesiącach bez żadnego zawiadomienia o przyczynach takiej zwłoki. Zdaniem skarżącej sprawa została rozpoznana w części tj. tylko w zakresie dotyczącym lokalu stanowiącego własność wnioskodawczyni. Organ z naruszeniem zasady ochrony słusznego interesu obywatela i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, rozbija postępowanie administracyjne dotyczące jednej nieruchomości na kilkanaście odrębnych postępowań. Prowadząc postępowanie w taki sposób, powoduje, że stan wpisów w ewidencjach ma szansę zostać utrwalony na kolejne kilkadziesiąt lat. Odwołująca podkreśliła, że jest stroną postępowania administracyjnego dotyczącego innych lokali w przedmiotowym budynku ponieważ ma oczywisty interes prawny w prawidłowym ustaleniu powierzchni lokali i związanego z nimi udziału we współwłasności w gruncie i częściach wspólnych budynku. W dalszej części odwołania strona podniosła, że udział we własności części wspólnych oraz w prawie użytkowania wieczystego gruntu jest ściśle związany z prawem własności lokali i nie może być określony w innej wysokości niż proporcja wynikająca z art. 3 ust. 3 u.w.l., zgodnie z którym "wielkość udziału (...) nie podlega dyspozycji stron i nie może być ustalona w sposób dowolny - ani w drodze umowy ani w drodze decyzji", dlatego też ustalenie wielkości udziału jest tylko czynnością techniczną polegającą na matematycznym jego wyliczeniu. Jest to taka sama czynność jak wyliczenie powierzchni lokalu, które po stronie nabywcy nie tworzy żadnego prawa. Jeżeli w akcie notarialnym błędnie określono powierzchnie nabywanego lokalu, nie oznacza to, że nabywca nabył prawo do takiej ilości metrów kwadratowych powierzchni, jaką mu wpisano w akcie. Nabywca nabywa prawo tylko do takiej powierzchni lokalu, jaka rzeczywiście istnieje. Podobnie jest z udziałem we współwłasności w częściach wspólnych budynku i w gruncie. Wysokość udziału nie tworzy tu żadnego prawa po stronie nabywcy, jego prawa do udziału wynikają wprost z przepisów ustawy i nie mogą być w umowie dowolnie określone. Prawo to jest tylko pochodną wielkości powierzchni lokalu i tak jak organ mógł w drodze decyzji sprostować ujętą w akcie wielkość powierzchni (czy ilość lokali w budynku), tak samo może sprostować błędnie wyliczony udział w częściach wspólnych. W ocenie odwołującej w sytuacji, gdy organ administracji posiadając wiedzę o istniejących błędach w prowadzonej przez niego ewidencji, nie tylko nie podejmuje żadnych działań, aby doprowadzić do usunięcia tych błędów, ale również uniemożliwia stronie doprowadzenie wpisów do stanu zgodnego ze stanem rzeczywistym, to takie działanie organu niweczy sens prowadzenia publicznych ewidencji, pozbawiając jakiejkolwiek wiarygodności zawartych w nich informacji. WINGiK przeprowadzając postępowanie wyjaśniające przyjął w dniu [...] października 2015 r. do protokołu ustne wyjaśnienia Geodety Miejskiego, w zakresie wskazania, jakie czynności zostały podjęte przez Prezydenta Miasta w odniesieniu do zaleceń zawartych w postanowieniu WINGiK, z dnia [...] marca 2015 r., znak [...] stanowiącym odpowiedź na zażalenie w sprawie postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania. Dodatkowo ustalił, że w odniesieniu do innych lokali w budynku zostały przeprowadzone odrębne postępowania administracyjne, natomiast po stwierdzeniu ostateczności każdej z decyzji wydanych w związku z tymi postępowaniami zostaną wprowadzone w ewidencji zmiany powierzchni użytkowych odpowiednich lokali wg danych wykazanych w dokumentacji inwentaryzacji budynku z 2001 roku. Jednocześnie w zakresie informacji dotyczących przedmiotowego budynku automatycznie, tzn. poza trybem zmian, zaktualizuje się powierzchnia użytkowa lokali w budynku jako suma aktualnie wykazywanych w ewidencji powierzchni użytkowych wszystkich lokali. Ponadto organ pozyskał do akt postępowania poświadczone za zgodność z oryginałem kopie ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta, których ostateczność została stwierdzona w dniach [...] października 2015 r. Z orzeczeń tych wynika, że organ postanowił wprowadzić zmianę powierzchni użytkowej lokalu zgodnie z rzutem z inwentaryzacji wykonanej w 2001 r. stanowiącym załącznik do decyzji, ale nie zawarto w nich żadnego orzeczenia w zakresie powierzchni przynależnych do lokalu. Natomiast z wypisu z rejestru budynków w zakresie jednostki rejestrowej nr [...], obejmującej przedmiotowy budynek przy ul. [...] oraz wypisu z rejestru lokali w zakresie wszystkich lokali w tym budynku, wg danych wykazanych na dzień [...] października 2015r., w odniesieniu do budynku widnieje wpis "Powierzchni użytkowej lokali" oraz "Powierzchni lokali wyodrębnionych" – obie o wartości 474,84 m2 przy czym, w zakresie pozycji o nazwie "Powierzchnia pom. przyn. lokali" widnieje wartość "0,00" m2, a pozycja o nazwie powierzchni lokali niewyodrębn." nie jest wypełniona żadną informacją. Z kolei w odniesieniu do lokali mieszkalnych nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 oraz lokalu niemieszkalnego nr 9 na wypisach z rejestru lokali widnieją wpisy pola powierzchni użytkowej odpowiednio o wartościach: 36,12 m2; 49,49 m2; 36,26 m2; 49,42 m2; 36,49 m2; 49,47 m2, 36,41 m2; 49,33 m2; 135,85 m2. Zaś na wyżej wymienionych wypisach z rejestru lokali pozostaje niewypełniona m.in. pozycja przeznaczona na "Pole powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokali". Powyższe ustalenia pozwoliły na stwierdzenie, że zgodnie z inwentaryzacją z 2001 r. zostały wprowadzone pola powierzchni użytkowych każdego z lokali w budynku przy [...], których suma odpowiada wykazanej na wypisie z rejestru budynków powierzchni użytkowej lokali w tym budynku, a nie objęto dokonywanymi zmianami uzupełnienia informacji w zakresie łącznego pola powierzchni użytkowej pomieszczeń przynależnych do lokali, a w odniesieniu do lokali nie uzupełniono informacji w zakresie pola powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokalu. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] WINGiK uchylił zaskarżoną decyzję oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. W obszernym uzasadnieniu decyzji organ powołując się na zapisy u.p.g.i.k. (art. 6 a ust. 1 pkt 2, art. 7d, art. 20 ust. 1, art. 23 ust. 1-3, ust. 7, 24 ust. 1 ), r.e.g.i.b. (§ 10 ust. 1, § 12 ust. 1, § 47, § 63 ust. 1, § 70 ust. 1, § 71 ust. 1) oraz u.w.l. ( art. 3 ust. 3, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 ) wskazał, że organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków może aktualizować zapisy tej ewidencji odnoszące się do praw własności, jak również praw wieczystego użytkowania, a więc również udziału w tych prawach, wyłącznie w oparciu o odpowiednie dokumenty określające stan prawny, takie jak umowy zawarte w formie aktu notarialnego (§ 12 ust. 1 ww. r.e.g.i.b. w zw. z art. 7 ust. 1 u.w.l. i w zw. z art. 7 ust. 1 u.g.i.k.). W związku z tym - zdaniem organu odwoławczego - wszczęte przez Prezydenta Miasta przedmiotowe postępowanie administracyjne "w sprawie zmiany wielkości udziału przynależnego właścicielowi lokalu nr 3 przy ul. [...] w częściach wspólnych budynku oraz w użytkowaniu wieczystym działki nr [...]" już na samym początku było pozbawione nie tylko faktycznego, ale przede wszystkim prawnego uzasadnienia, co stało się bezpośrednią przyczyną orzeczenia zawartego w niniejszej decyzji, a więc zasadniczą przesłanką do uchylenia decyzji oraz umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości. Dodatkowo WINGiK podkreślił, że przedmiotowe postępowanie w rzeczywistości jest postępowaniem wszczętym z urzędu, gdyż zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie było zgodne z zakresem wniosku odwołującej z dnia [...] października 2014 r. Ponadto z uwagi na jego zakres nie stanowi ono wypełnienia przez organ I instancji zaleceń zawartych w postanowieniu WINGiK z dnia [...] marca 2015 r. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu WINGiK zgodził się z większością z nich, zwracając jednocześnie uwagę, że część z nich ma charakter zażalenia na sposób prowadzenia sprawy przez Prezydenta Miasta z wniosku Z.N. z dnia [...] października 2014r., dlatego w tym zakresie organ odwoławczy w ramach rozpatrzenia przedmiotowego odwołania nie może jednocześnie w swej decyzji rozpatrywać takich elementów pisma skarżącej. W sytuacji natomiast, gdy skarżąca oczekuje formalnego ustosunkowania się przez organ do innych kwestii niż zaskarżonej decyzji organu I instancji, to winna w tym zakresie wystąpić z odrębnym pismem. Szczególnie jest to istotne, jeżeli strona składa zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, ponieważ zagadnienia z tego zakresu są rozpatrywane odrębnie w trybie przepisów art. 37 i art. 38 k.p.a. Organ podkreślił, że nie może zgodzić się z argumentem skarżącej w kwestii, że organ ewidencyjny jest zobowiązany do wpisu w ewidencji gruntów i budynków wartości przedmiotowych udziałów w oparciu o czynność techniczną ich matematycznego wyliczenia w oparciu o wartości powierzchni użytkowych ujawnionych w tej ewidencji. Skarżąca co prawda słusznie wskazując zasady obliczania wysokości udziału wynikające z przepisów ustawy o własności lokali, ale jednocześnie nie dostrzega, że w zapisach ewidencji gruntów i budynków brak jest danych m.in. w zakresie powierzchni użytkowej pomieszczeń przynależnych do lokalu nr 3, co uniemożliwia dokonanie prawidłowego obliczenia wielkości udziału w oparciu o zapisy ujawnione w tej ewidencji. W odniesieniu natomiast do zarzutów, które nie odnoszą się co prawda wprost do wydanej decyzji, organ odwoławczy częściowo podzielił zarzut bezzasadnego rozdzielenia postępowania administracyjnego na odrębne postępowania w zakresie poszczególnych lokali w budynku przy ul. [...]. Co prawda dane ewidencyjne dotyczące budynku, takie jak łączne pole powierzchni użytkowej lokali stanowiących odrębne nieruchomości, a także łączne pole powierzchni użytkowej lokali niewyodrębnionych są ujawniane w bazie danych ewidencyjnych automatycznie w wyniku "wyliczenia" dokonywanego w oparciu o inne dane, a w tym przede wszystkim o dane zapisane w jednostkach rejestrowych poszczególnych lokali w budynku, dlatego w celu aktualizacji ewidencji w zakresie takich danych o budynku możliwym było przeprowadzenie odrębnych postępowań administracyjnych w wyniku których dokonano zmiany zapisów powierzchni użytkowych poszczególnych lokali, a tym samym pośrednio nastąpiła aktualizacja łącznych powierzchni użytkowych lokali wyodrębnionych. Jednocześnie organ zauważył, że z definicji atrybutu budynku o nazwie "powierzchnia użytkowa pomieszczeń przynależnych do lokali" nie wynika, aby jego wartość była określana analogicznie jak w przypadku łącznych powierzchni użytkowych lokali, czyli przez "wyliczenie", a zatem dla jej ujawnienia w ewidencji w przedmiotowej sytuacji konieczne jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego, którego stronami będą wszyscy współwłaściciele budynku, co oznacza, że odrębne postępowania administracyjne przeprowadzone przez Prezydenta Miasta jedynie w zakresie dotyczącym poszczególnych lokali nie mogło służyć wprowadzeniu zmian w ewidencji w zakresie powierzchni użytkowej pomieszczeń przynależnych do lokali, która jest wymaganą prawem daną ewidencyjną budynku określaną odrębnie, niezależnie od innych, w oparciu o właściwe dokumenty. Powyższe – zdaniem organu - stanowi przesłankę bezprzedmiotowości przedmiotowego postępowania administracyjnego, gdyż brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia i załatwienia tak sformułowanego wniosku strony, w oparciu tylko o odrębne postępowania w zakresie poszczególnych lokali. Skargę na powyższą decyzję złożyła Z.N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ odwoławczy w żaden sposób nie wykazał, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość. W szczególności bezprzedmiotowość nie zachodzi, gdy zdaniem organu stanowisko skarżącej jest błędne. Zdaniem pełnomocnika decyzja organu II instancji stanowi unik przed rozstrzygnięciem sprawy. Nadto organ, mimo tego, że w uzasadnieniu decyzji powołuje się na wiele przepisów prawa, w żaden sposób nie odniósł się do podstawy prawnej żądania wskazanej we wniosku skarżącej z dnia [...] października 2014 r. Pełnomocnik podkreślił, że zupełnie niewyjaśniona w świetle wydanej decyzji pozostaje w dalszym ciągu kwestia nierozpoznanego wniosku skarżącej w części obejmującej pozostałe lokale w budynku. Skarżąca oczekuje, że organy administracji całościowo, jedną decyzja załatwią sprawę wskazanych błędów we wpisach w ewidencji, błędów, które są oczywiste i dla tych organów niesporne, zaś dla zainteresowanych niosą dotkliwe konsekwencje prawne w postaci niemożności ujawnienia ich praw w księgach wieczystych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Podczas rozprawy w dniu 10 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącej potrzymał skargę w całości wskazując, że sprawa o sygn. akt [...] prowadzona przed Sądem Rejonowym została zainicjowana przez skarżącą i dotyczyła uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Zakończyła się [...] marca 2016 r. wyrokiem oddalającym powództwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub naruszenia innych przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy rozpatrywaniu niniejszej skargi Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. - nie będąc związany granicami skargi - stwierdził naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją organ odwoławczy - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Przy czym, mając na względzie zakres decyzji organu I instancji oraz prowadzonego postępowania wynikający z zawiadomienia z dnia [...] kwietnia 2015 r., dotyczyło ono - wbrew zarzutom skargi nie całości postępowania objętego wnioskiem skarżącej z dnia [...] października 2014 r. - a jedynie zmiany wielkości przynależnego właścicielowi lokalu nr 1 przy ul. [...] w częściach wspólnych budynku oraz w użytkowaniu wieczystym działki nr [...] Błędne jest natomiast stanowisko WINGiK, że postępowanie w powyższym zakresie toczyło się z urzędu. Nie sposób bowiem jedynie z faktu, iż toczące postępowanie oraz kończąca je decyzja objęła tylko jedno z wielu żądań zgłoszonych we wniosku skarżącej z dnia [...] października 2012 r. wywodzić, iż było to odrębne postępowanie prowadzone z urzędu. Również analiza akt administracyjnych nie wskazuje, aby intencją organu I instancji było wszczęcie z urzędu takiego postępowania. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż z zawiadomienia z dnia [...] kwietnia 2015 r. jednoznacznie wynika, iż postępowanie prowadzone jest na wniosek właścicielki lokalu nr 3 – Z.N.. Także treść decyzji jednoznacznie wskazuje, iż stanowi ona - przynajmniej w części - rozpoznanie wniosku skarżącej z dnia [...] października 2014 r. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy uprawniony jest do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy albo uchylenie tej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości albo części. W oparciu o powyższy przepis organ może umorzyć postępowanie, jedynie w przypadku gdy zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, o której jest mowa w art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek, a mianowicie przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje ona stosunku materialnoprawnego ( por. wyrok NSA z 12 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1096/12, LEX nr 1218383). Przez bezprzedmiotowość postępowania, o którym mowa w art. 105 § 1 k.p.a., należy rozumieć sytuację, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty ( por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2000 r., sygn. akt IVSA 12/98, publ LEX nr 77609). W szczególności bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a więc brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania, gdy sprawa utraciła charakter sprawy, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania, przestała być regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej ( por. wyrok NSA z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt V SA 381/01, Lex nr 78917, wyrok NSA z dnia 25 stycznia 1990 r., sygn. akt II SA 1240/89, Lex nr 10125). Postępowanie jest bezprzedmiotowe również wtedy, gdy ten, kto miałby wystąpić w roli adresata rozstrzygnięcia, nie ma atrybutów pozwalających mu na występowanie w tej roli w jakiejkolwiek sprawie administracyjnej, a zatem gdy nie ma zdolności administracyjnoprawnej, ale także wtedy, gdy nie ma legitymacji do wystąpienia w postępowaniu toczącym się w konkretnej sprawie administracyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 9 stycznia 2013 r., II GSK 1836/11, LEX nr 1341510; z dnia 8 listopada 2012 r., II GSK 1525/11, LEX nr 1291706; z dnia 26 września 2012 r., II GSK 1051/11, LEX nr 1244454; z dnia 19 września 2012 r., II GSK 1038/11, LEX nr 1218379; z dnia 14 sierpnia 2012 r., II GSK 657/11, LEX nr 1219237; wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 października 2012 r., II SA/Kr 1070/12, LEX nr 1234987, M. Romańska /w/, K.p.a. Komentarz, WK 2015, t. 7 do art. 105 ). Przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Prowadzi to do wniosku, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. W pierwszym wypadku postępowanie stało się bezprzedmiotowe, bowiem przyczyna bezprzedmiotowości została wykryta w toku postępowania, w drugim natomiast dlatego, że przyczyna bezprzedmiotowości pojawiła się po wszczęciu postępowania, a przed jego zakończeniem. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy zatem do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1. W piśmiennictwie i orzecznictwie akcentuje się konieczność i celowość rozróżnienia bezprzedmiotowości postępowania i bezzasadności żądania strony (por. J. Borkowski /w/ K.p.a. Komentarz, 1996, s. 463 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 maja 1988 r., IV SA 251/88, ONSA 1989, nr 1, poz. 8 ). Bezprzedmiotowości postępowania nie można bowiem utożsamiać z bezzasadnością żądania strony, która występuje do organu administracyjnego z wnioskiem o załatwienie sprawy. W przeciwieństwie do bezprzedmiotowości postępowania, bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania, ponieważ jest to niezgodne z prawem uchylanie się organu administracyjnego od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Stąd brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony (por. wyrok NSA z 11 września 2011 r., II OSK 224/11, LEX nr 1251923 , wyrok NSA z dnia 26 marca 1998 r., sygn. akt II SA 70/98, publ. LEX nr 43205, wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., II OSK 79/10, LEX nr 746913 ). Ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją art. 105 § 1 k.p.a. nie może być interpretowany rozszerzająco. Przepis ten ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Oznacza to, że postępowanie administracyjne, inaczej niż postępowanie cywilne, staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. tylko wtedy, gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją, nie zaś wtedy, gdy wydanie decyzji staje się zbędne ( por. wyrok SN z dnia 9 listopada 1995 r. , III ARN 50/95, OSNAPiUS 1996/11/150, wyrok SN z dnia 20 stycznia 2011 r., III SK 20/10, LEX nr 794506 ) Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podnieść należy, iż żądanie skarżącej z dnia [...] października 2014 r. dotyczyło dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków w zakresie powierzchni użytkowej lokali położonych w budynku przy ul. [...], jak również wielkości udziałów w częściach wspólnych budynku i współużytkowaniu wieczystym działki [...] przynależnym właścicielom lokalu na podstawie inwentaryzacji lokali wykonanego w 2001 r. Ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1 u.p.g.i.k). Właściciele nieruchomości są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 u.p.g.i.k). Na żądanie starosty, właściciele nieruchomości, zgłaszający zmiany są obowiązani dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków (art. 22 ust. 3 u.p.g.i.k). Zgodnie z art. 24 ust. 2a punkt 1 i 2 oraz ust. 2b u.p.g.i.k. aktualizacja operatu ewidencyjnego odbywa się z urzędu lub na wniosek np. właścicieli przedmiotu własności, którego zmiany mają dotyczyć oraz następuje to w drodze czynności materialno – technicznej albo w drodze decyzji administracyjnej. Przy czym aktualizacja informacji w ewidencji w drodze czynności materialno technicznej dokonuje się na podstawie : a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych, f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców; Natomiast aktualizacja danych w drodze decyzji następuje w pozostałych przypadkach. Również odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2c tej u.p.g.i.k.). Sama ustawa, choć określa przedmiot ewidencji i podstawowe wymagania co do jej zawartości, nie określa zasad jej prowadzenia. Zasady dokonywania wpisów w ewidencji, wprowadzania zmian i aktualizacji ewidencji określa wydane na podstawie art. 26 ust. 2 u.p.g.i.k. wspominane powyżej r.e.g.i.b. Zgodnie z § 10 ust. 1 r.e.g.i.b. ewidencja obejmuje: 1) dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali; 2) dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im wielkości udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa. Dotyczy to również danych użytkowników wieczystych ( § 11 ust. 1 pkt 1 r.e.g.i.b.) Stosownie natomiast do § 12 ust. 1 r.e.g.i.b. , prawa osób i jednostek, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych; 2) prawomocnych orzeczeń sądowych; 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali; 4) ostatecznych decyzji administracyjnych; 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych; 6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 Danymi ewidencyjnymi są również powierzchnia lokalu ( § 70 pkt ust. 1 pkt 7 r..e.g.i.b.), powierzchnia pomieszczeń przynależnych (§ 70 pkt ust. 1 pkt 8 r.e.g.i.b. ), powierzchnia użytkowa budynku oraz łączna powierzchnię użytkowa lokali stanowiących odrębne nieruchomości i pomieszczeń przynależnych ( § 63 ust. 1 pkt 14 i 15 r.e.g.i.b.) Stosownie zaś do § 44 pkt 2 r.e.g.i.b. do zadań starosty - odpowiednio w niniejszej sprawie prezydent na prawach powiatu - związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych ( § 45 ust. 1 r.e.g.i.b.). Do aktualizacji operatu ewidencyjnego stosuje się odpowiednio § 35, który określa źródła danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji. Z istoty ewidencji jako urzędowego zbioru danych na temat gruntów, budynków i lokali wynika zatem, że może ona spełniać swoje funkcje tylko przy założeniu aktualności danych ewidencyjnych. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11, w tym właścicieli nieruchomości (§ 46 ust. 1 rozporządzenia). W pojęciu "aktualizacji" ewidencji gruntów i budynków, mieści się także, usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów bazy danych ewidencyjnych ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 marca 2013 r. , sygn. akt III SA/Kr 1048/12, LEX 1301267 ). Biorąc pod uwagę powyższe przepisy skarżąca jako właścicielka lokalu nr 3 przy ul. [...] miała interes prawny w dokonaniu aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, przynajmniej w zakresie tych, które objęło rozstrzygnięcie organu I instancji, co zresztą nie było kwestionowane przez organy. Ponadto żądanie to dotyczyło danych, które ujawnia się w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z przepisami p.g.i.k i r.e.g.i.b., a więc mieliśmy do czynienia ze sprawą administracyjną. Stąd też jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienie wniosku w oparciu o przedłożoną przez skarżącą dokumentację względnie o istniejące już dane ujawnione w ewidencji, to nie mieliśmy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania, lecz z jego bezzasadnością, a w konsekwencji organ mógł odmówić decyzją wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków na podstawie art. 24 ust. 2 c u.p.g.i.k., a nie umorzyć postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Powyższe stanowisko potwierdza również analiza orzecznictwa sądów administracyjnych ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 marca 2015 r. , IV SA/Wa 2557/14, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 26 marca 2015 r. , II SA/Bk 381/15, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2015 r., II SA/Rz 1462/14, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 marca 2015 r. , II SA/Bd 1426/14 ). Powołane naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105§1 k.p.a. niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie, stąd Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję ( pkt 1 ). Z uwagi na formalny charakter zaskarżonej decyzji Sąd na obecnym etapie postępowania nie był uprawniony do merytorycznej oceny zasadności wniosku skarżącej o ujawnienie danych w ewidencji gruntów i budynków . Organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni powyższą ocenę prawną w zakresie bezprzedmiotowości postępowania. Ponadto będzie miał na uwadze, iż poddana mu kontroli decyzja organu I instancji została wydana w postępowaniu prowadzonym na wniosek skarżącej, a nie z urzędu w związku z tym obowiązany będzie również odnieść się do kwestii związanych z jedynie częściowym rozpoznaniem tego wniosku. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt II wyroku), mając przy tym na względzie wysokość uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika strony, będącego adwokatem ustalone zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461) w kwocie 240 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).