I SA/Po 2350/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działający w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej: "O.p.") oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643) odmówił [...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowo-akcyjna w [...] (dawniej: [...] Sp. z o.o. [...] Sp. Komandytowo- akcyjna w [...] wszczęcia postępowaniu w sprawie dotyczącej wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa w zakresie podstawy opodatkowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2015 r. Spółka złożyła wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawu podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie podstawy opodatkowania. W opisie zdarzenie przyszłego Spółka wskazała, że jest spółką komandytowo-akcyjną (dalej: wnioskodawca lub SKA), która posiada swoją siedzibę w Polsce. Rok obrotowy wnioskodawcy nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Obecny rok obrotowy wnioskodawcy rozpoczął się w 2013 r. zakończy się 31 października 2015 r., co oznacza, że 1 listopada 2015 r. wnioskodawca stanie się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i będzie podlegać w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. W stosunku do SKA nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej, tj.: 1. SKA nie powstała po dniu wejścia w życie przepisu art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej; 2. SKA nie dokonała zmiany roku obrotowego po dniu wejścia w życie art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej. Wnioskodawca do dnia 31 października 2015 r. nie jest więc podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. W przyszłości, po 1 listopada 2015 r. (tj. gdy wnioskodawca będzie podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych), wspólnicy SKA mogą zadecydować o jej przekształceniu w spółkę komandytową (dalej: Spółka Komandytowa). W związku z powyższym zadano pytanie: jak wnioskodawca (działając jako płatnik) powinien ustalić podstawę opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. – dalej: "u.p.d.o.f."), w przypadku przekształcenia wnioskodawcy w Spółkę Komandytową w ramach zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku? Zdaniem wnioskodawcy, podstawą opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w ramach zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku będzie wartość niepodzielonych zysków pozostających w SKA na dzień przekształcenia w Spółkę Komandytową, tzn. zdaniem Wnioskodawcy za niepodzielone zyski będzie należało uznać kwoty znajdujące się w następujących pozycjach bilansowych: zysk (strata) z lat ubiegłych, zysk (strata) netto, kapitały zapasowe i rezerwowe (w części w jakiej kapitały zapasowe i rezerwowe powstały z zysku wypracowanego przez wnioskodawcę). Do zysków niepodzielonych wnioskodawcy, i w konsekwencji do podstawy opodatkowania, nie można natomiast zaliczyć kwoty kapitału zakładowego oraz kapitału zapasowego w części powstałej z tzw. agio emisyjnego (części wartości wniesionych do wnioskodawcy wkładów przekazanej na kapitał zapasowy). Pod pojęciem "niepodzielnych zysków", użytym w powołanym wyżej art. 24 ust. 5 pkt 8 u.p.d.o.f. należy rozumieć wartości niepodzielonych między udziałowców wszelkich zysków spółki kapitałowej. Wprowadzając zapis o niepodzielonych zyskach ustawodawca objął nim cały zbiór zysków wypracowanych przez spółki kapitałowe, lecz niewypłaconych wspólnikom przed datą przekształcenia w spółki osobowe, dotyczy to również zysków przekazanych na kapitał rezerwowy i zapasowy. Oznacza to, że jeśli spółka kapitałowa wygeneruje zysk i nie podzieli go między swoich udziałowców, to w momencie jej przekształcenia w spółkę osobową zysk ten będzie podlegał opodatkowaniu. Zyskiem przekształcanej spółki nie jest natomiast jej kapitał zakładowy oraz kwota agio emisyjnego. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym na dzień przekształcenia SKA w Spółkę Komandytową zyski SKA, przekazane na kapitał zapasowy, rezerwowy i inne kapitały spółki będą stanowiły dochód (przychód) z udziału w zyskach osób prawnych, o którym mowa w art. 24 ust. 5 pkt 8 u.p.d.o.f. Po przekształceniu w Spółkę Komandytową wnioskodawca nie będzie zobowiązany (działając jako płatnik) do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego kapitału zakładowego oraz części kapitału zapasowego powstałego z tzw. agio emisyjnego SKA, natomiast będzie zobowiązany (jako płatnik) do poboru zryczałtowanego podatku dochodowe) od kwot znajdujących się w następujących pozycjach bilansowych: zysk (strata) z lat ubiegłych zysk (strata) netto, kapitały zapasowe i rezerwowe (w części w jakiej kapitały zapasów, i rezerwowe powstały z zysku wypracowanego przez wnioskodawcę). W wyniku analizy formalnoprawnej złożonego wniosku organ stwierdził, że złożony wniosek nie zmierzał stricte do dokonania subsumcji przedstawionego stanu faktycznego pod wskazany przepis prawa podatkowego w zakresie przepisów u.p.d.o.f. Wprawdzie wnioskodawca formułując treść zapytania powołał się na przepis art. 24 ust. 5 pkt 8 u.p.d.o.f., jednakże ustawa ta nie reguluje pojęcia "zysku" w jego sensie ekonomicznym, bilansowym. Zdaniem organu wniosek dotyczył zdefiniowania i właściwego określenia podstawy opodatkowania w przypadku przekształcenia wnioskodawcy w spółkę komandytową na podstawie ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r., poz. 330 ze zm. – dalej: "ustawa o rachunkowości"). Zatem, aby rozstrzygnąć zagadnienie na gruncie przepisów u.p.d.o.f., należałoby najpierw dokonać analizy pojęcia "zysku", które to pojęcie, w znaczeniu bilansowym, zostało uregulowane w ustawie o rachunkowości, a więc w ustawie niebędącej ustawą podatkową. W zażaleniu z dnia [...] września 2015 r. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 165a § 2 w zw. z art. 14h O.p. i wniosła o uchylenie w całości postanowienia oraz wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego zgodnie z treścią wniosku. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działający w imieniu Ministra Finansów, na podstawie m.in. 14b § 1, art. 216 § 1 w związku z art. 165a § 1, art. 220, art. 221, art, 233 § 1 pkt 1, art. 239 O.p. utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że odmowa wszczęcia postępowania, o której mowa w art. 165a § 1 O.p., ma miejsce wówczas, gdy wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji został wniesiony przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Zdaniem organu w niniejszej sprawie przeszkodą powodującą odmowę wszczęcia postępowania jest brak żądania w pierwszej kolejności wykładni przepisów u.p.d.o.f. (zgodnie ze wskazaniem we wniosku) w kontekście przewidywanego zdarzenia przyszłego, lecz wystąpienie z żądaniem zdefiniowania i właściwego określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pojęcia zawarte w ustawie o rachunkowości. Problem jaki powstał po stronie zainteresowanego nie dotyczy zatem stricte przepisów prawa podatkowego, lecz wykładni przyjętych w jednostce zasad rachunkowości. Ustawa podatkowa nie określa sposobu ustalenia podstawy opodatkowania w celu opodatkowania dochodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ wyraził stanowisko, że granicę rozpoznania sprawy o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, pytanie (pytania) oraz stanowisko wnioskodawcy. Wbrew twierdzeniu strony, organ nie mógł w wydanej interpretacji dokonać zdefiniowania i określenia podstawy opodatkowania w przypadku przekształcenia wnioskodawcy w spółkę komandytową. Jest to bowiem element opisu sprawy jaki powinien zostać wydedukowany przez wnioskodawcę w oparciu o przepis niepodatkowy, tj. ustawę o rachunkowości. Dopiero zapytanie dotyczące skutków podatkowych przekształcenia wnioskodawcy w spółkę komandytową na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. powołanego art. 24 ust. 5 pkt 8 u.p.d.o.f. mogłyby być przedmiotem zapytania strony. W skardze z dnia [...] listopada 2015 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem je poprzedzającym oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuca naruszenie: 1) art. 14b § 1 O.p.: a) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że pojęcie "zysku" i "niepodzielonych zysków" użyte w art. 24 ust. 5 pkt 8 u.p.d.o.f. nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej, b) poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie skarżącej, w okolicznościach, gdy uzasadnione było wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w odpowiedzi na stosowny wniosek skarżącej, 2) art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez jego zastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania, w okolicznościach, gdy uzasadnione było wydanie interpretacji indywidualnej w odpowiedzi na stosowny wniosek skarżącej, 3) art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. poprzez uznanie, że skarżąca nie może uzyskać interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 165a § 1 O.p. według którego, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Unormowanie to, stosownie do art. 14h O.p. stosuje się także do spraw mających za przedmiot wydanie interpretacji indywidualnej. W orzecznictwie wyrażono stanowisko, że użyte w art. 165a O.p. wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2008 r. o sygn. akt II FSK 1097/07, publ. LEX nr 531085). Mając na uwadze przedstawioną powyżej tezę należy przypomnieć, że przepisy O.p. wyraźnie zakreślają granice przedmiotu interpretacji indywidualnej. Według art. 14b § 1 O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Pojęcie "przepisów prawa podatkowego" wyjaśnione zostało w art. 3 pkt 2 O.p. i obejmuje: przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Z kolei "ustawy podatkowe", to według pkt 1 art. 3 O.p., ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. W odniesieniu do przepisu art. 3 pkt 1 O.p. w doktrynie podniesiono, że za ustawę podatkową można uznać ustawę szczególną dotyczącą podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych, regulującą podstawowe kwestie konstrukcyjne danej daniny, nawet jeśli nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w dalszej części definicji, gdyż są one uregulowane w ogólnym prawie podatkowym (M. Niezgódka-Medek (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. Lexis Nexis, Warszawa 2013 r., s. 38). W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, że ustawa o rachunkowości nie zalicza się do "ustaw podatkowych" i szerzej "przepisów prawa podatkowego" w rozumieniu przywołanych przepisów, a w konsekwencji jej unormowania nie mogą stanowić wzorca (odniesienia) dla wypowiedzi organu oceniającej stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W ocenie Sądu, nie można było uznać, że występując z wnioskiem o wydane interpretacji indywidualnej Spółka oczekiwała oceny w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. W przedmiotowej sprawie strona wypełniła formalne wymogi złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i to nie okoliczności spełnienia wymogów wskazanych w przepisie art. 14b § 2 - 5 O.p. stanowiły o tym, że wydane zostało postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Istota sporu w sprawie sprowadzała się do tego czy dopuszczalny jest wniosek o interpretację przepisów prawa podatkowego, czy organ słusznie uznał wniosek Spółki jako wykraczający poza zakres interpretacji przepisów prawa podatkowego. Prawidłowo organ stwierdził, że ocena przedstawionego stanowiska w kontekście opisu zdarzenia przyszłego i zadanego pytania w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych była niemożliwa. Gdyby organ przystąpił do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione we wniosku przekroczyłby swoje uprawnienia. Na mocy bowiem stosowanego odpowiednio, zgodnie z art. 14h O.p., przepisu art. 165a § 1 O.p., gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 O.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej, zachodzą w szczególności, gdy: - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego w imieniu Ministra Finansów interpretacje indywidualne; - wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie przepisu prawa podatkowego, bądź gdy wniosek dotyczy przepisów nieregulujących wprost sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy. Zatem, w przypadku interpretacji indywidualnych, w pojęciu "jakichkolwiek innych przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie okoliczności (poza brakiem legitymacji do wniesienia wniosku) uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej. Przyczyną odmowy wydania interpretacji może być zakres przedmiotowy wniosku oraz że niemożność wydania interpretacji obejmuje również sytuacje, gdy przepisy prawa przewidują inny tryb dla uzyskania przez zainteresowanego określonej informacji. Przyczyną tej niemożności może być także samo zagadnienie przedstawione we wniosku o jej wydanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08 grudnia 2011 r. o sygn. akt II FSK 1049/10 – dostępny na stronie internetowej www.orzeczeni.nsa.gov.pl). Ocena możliwości wydania interpretacji z uwagi na przedmiotowy zakres zagadnienia budzącego wątpliwości wnioskodawcy musi uwzględniać wynikający z przepisów Ordynacji podatkowej przedmiotowy zakres interpretacji. Innymi słowy, interpretacja może być wydana tylko wtedy, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Organ podtrzymuje wyrażone stanowisko, że kwestia będąca przedmiotem wniosku strony wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w ramach postępowania uregulowanego w rozdziale 1a O.p. Uzasadniając powyższe, należy zauważyć, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.). Zgodnie z art. 14b O.p. organ administracji publicznej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną) -art. 14b § 1 tej ustawy. Normatywnym przedmiotem interpretacji indywidualnej są - zgodnie z powołanym wyżej art. 14b § 1 O.p. przepisy prawa podatkowego. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawili u zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jak wynika z treści powołanych przepisów, przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej/zdarzenia przyszłego na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej, wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 O.p.). Interpretacja indywidualna wydana w wyniku merytorycznego rozpatrzenia wniosku musi bowiem zawierać rozstrzygnięcie (ocenę), czy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe albo nieprawidłowe. Funkcją wydawanych interpretacji przepisów prawa podatkowego jest natomiast wyjaśnienie podatnikom wątpliwości związanych z prawnopodatkową oceną przedstawionych przez nich stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych. Co istotne, organ wydając interpretację indywidualną nie ustanawia normy indywidualnej, nie rozstrzyga też o prawach i obowiązkach. Jego rola sprowadza się do przedstawienia poglądu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowaniu w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Nie dokonuje przy tym władczych działań zmierzających do wskazania arbitralnych rozwiązań, a jego rola sprowadza się do rozumienia normy prawnej - przepisu prawa podatkowego. Dokonując analizy wniosku strony, uwzględniając powyższe regulacje, należy ocenić, czy podnoszone przez Spółkę zagadnienie jest związane ze sferą jej odpowiedzialności podatkowej, ale także czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia we wniosku daje możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju aktu i spełniającej funkcje przewidziane dla niego przez ustawodawcę. W szczególności, podstawową kwestią jest dokonanie oceny, czy żądanie Spółki dotyczy faktycznie przepisów prawa podatkowego, czy też wykracza poza ten zakres. W tym miejscu należy wskazać, że samo wskazanie przepisu prawa podatkowego, jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji. W ocenie Sądu oceniając złożone przez Spółkę podanie o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podstawy opodatkowania, prawidłowo organ doszedł do wniosku, że istnieje niemożność wydania interpretacji z uwagi na przedstawione zagadnienie. W niniejszej sprawie skarżąca postawiła bowiem pytanie: jak wnioskodawca (działając jako płatnik) powinien ustalić podstawę opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 8 u.p.d.o.f. w przypadku przekształcenia wnioskodawcy w Spółkę Komandytową w ramach zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku?. Strona wyraziła pogląd, że: "(...) podstawą opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w ramach zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku będzie wartość niepodzielonych zysków pozostających w SKA na dzień przekształcenia w Spółkę Komandytową, tzn. zdaniem wnioskodawcy za niepodzielone zyski będzie należało uznać kwoty znajdujące się w następujących pozycjach bilansowych: zysk (strata) z lat ubiegłych, zysk (strata) netto, kapitały zapasowe i rezerwowe (w części w jakiej kapitały zapasowe i rezerwowe powstały z zysku wypracowanego przez wnioskodawcę)". W tym stanie rzeczy nie ulega więc wątpliwości, że Spółka nie oczekiwała w stosunku do ww. pytania w pierwszej kolejności wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. art. 24 ust. 5 pkt 8 tej ustawy) w kontekście zaistniałej sytuacji, lecz zdefiniowania i właściwego określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pojęcia zawarte w ustawie o rachunkowości. Należy wyraźnie zaznaczyć, że przepisy prawa podatkowego stanowią pełną autonomiczną całość, w stosunku do której inne regulacje prawne mogą być traktowane jako przepisy szczególne tylko wówczas, gdy przepisy prawa podatkowego tak stanowią. Dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego należy powoływać się przede wszystkim na przepisy ustaw podatkowych, ponieważ w ich treści jest uregulowany, z założenia podmiot, przedmiot, podstawa i sposób opodatkowania. Jak wskazano w przedmiotowej sprawie zagadnienia dotyczące określenia podstawy opodatkowania (zysku) w oparciu o księgi rachunkowe regulowane są pojęciami zawartymi w przepisach ustawy o rachunkowości. Organ dokonując rozpoznania na gruncie analizowanej sprawy musiałby zatem rozstrzygnąć kwestie związane z regulacjami prawnymi wynikającymi z ww. ustawy, co jednak nie leży w jego kompetencji w myśl art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i pkt 2 O.p. Nie można więc w tej sytuacji zgodzić się ze skarżącą, że w kontekście przepisów O.p. przedmiotem interpretacji (przedmiotem wykładni) powinny zostać poddane również przepisy innych dziedzin prawa, o ile wpływają na sytuację prawnopodatkową wnioskodawcy. Należy nadmienić, że chociaż przepisy prawa podatkowego nie funkcjonują w legislacyjnej próżni, lecz odnoszą się także do instytucji, pojęć i zagadnień uregulowanych w innych gałęziach prawa, to nie może to stanowić przesłanki do wymagania od organu, aby udzielił interpretacji przepisów prawa w rzeczywistości należących do innej gałęzi prawa. Na przeszkodzie takiemu rozumieniu uprawnień organu stoi przepis art. 14b § 1 O.p., pozwalający Ministrowi Finansów na wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Należy bowiem odróżnić sytuację, gdy interpretowany przepis prawa podatkowego odsyła do przepisów innej dziedziny prawa np. zawierającego określoną definicję, od sytuacji, gdy interpretacja indywidualna miałaby dotyczyć, jak w niniejszej sprawie, przepisów ustawy o rachunkowości. Ocena stanowiska strony, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są zatem możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego, a ustawa o rachunkowości do tego rodzaju ustaw nie należy. W konsekwencji, w świetle powyższego, w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowani art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., zgodnie z którym, gdy żądanie o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 120 oraz art. 121 O.p., bowiem sporne rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie powołanych w nim przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.