VIII SA/Wa 1088/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Starszy referent Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r, nr [...]; 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej [...] R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu 7 stycznia 2015 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Pojazdem kierował A. K. (dalej: kierowca), który w czasie kontroli wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy na podstawie licencji nr [...]. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli nr [...].Na podstawie protokołu oraz analizy wydruku danych cyfrowych stwierdzono, że przedsiębiorca w wymaganym terminie nie pobiera danych z tachografu cyfrowego. Poprzedni odczyt z cyfrowego urządzenia rejestrującego miał miejsce 125 dni wstecz, a więc z 35 dniowym uchybieniem. Na podstawie powyższych ustaleń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD, organ I instancji) decyzją znak [...] z dnia [...] marca 2015 r., działając na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 6-7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz.1414, zwana dalej: u.t.d.), orzekł o nałożeniu na [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca, spółka, strona) kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Podstawę orzeczenia stanowiło ustalenie, iż nastąpiło naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego. W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji lub umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że stwierdzone w sprawie naruszenie nie niesie za sobą żadnych negatywnych konsekwencji, stąd kara jest bezzasadna. Skarżąca podniosła, że realizuje cel związany z obowiązkiem sczytywania danych przez regularną kontrolę pracy kierowców i wykorzystania pojazdów przez posługiwanie się programami analitycznymi Transics i 4Trans. Metoda ta jest skuteczniejsza niż analizowanie danych z urządzenia rejestrującego raz na kilka miesięcy. W związku z powyższym strona zarzuciła organowi I instancji wydanie decyzji z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.) oraz art. 92a ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. (w odwołaniu błędnie wskazano ustawę Prawo o ruchu drogowym). Decyzją znak [...] z dnia [...] października 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 pkt 22 lit a, art. 92a ust. 1 - 6, art. 92c u.t.d., lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 13, art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem 3821/85), lit. s, lit. ee rozdział I załącznika IB d rozporządzenia 3821/85, § 2 pkt 2, § 3, § 4-6 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. Nr 159, poz. 1128 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem MT z 2007 r.), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1494 ze zm. zwana dalej: ustawą o systemie tachografów), art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11.4.2006 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem nr 561/2006), orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy oraz treści obowiązujących w tym zakresie przepisów, podał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że przedsiębiorca nie dokonał wczytania danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rejestracyjnym [...]. W oparciu o sporządzony przez organ kontrolny zapis cyfrowy z urządzenia rejestrującego o nazwie: [...] stwierdzono, że poprzedni odczyt z cyfrowego urządzenia rejestrującego miał miejsce 125 dni wstecz. Z powyższego wynika, że spółka uchybiła obowiązkowi terminowego wczytania danych z karty kierowcy o 35 dni. Podał nadto, iż w toku prowadzonego przed organem I instancji postępowania spółka przesłała dane cyfrowe w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r., które miały wskazywać na sczytywanie danych w terminie, jednak analiza tych danych wykazała, że zostały one sczytane w dniu 13 stycznia 2015 r., czyli 6 dni po terminie kontroli drogowej z dnia 7 stycznia 2015 r., w trakcie której stwierdzono naruszenie. Zatem danych tych nie można uznać za dowód wskazujący na sczytywanie w terminie maksimum 90 dni. W konsekwencji GITD stwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD podał, iż obowiązek wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego wynika z przepisu art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 561/2006. Podkreślił, iż działania podejmowane przez spółkę w formie przeprowadzania analizy pracy kierowców oraz aktywności pojazdów przy użyciu programów Transics i 4Trans stanowią jeden z elementów mających zapewnić realizację celów określonych w przepisach prawa, tj. sprawowanie sprawnego i ciągłego nadzoru nad pracą kierowców zatrudnionych w przedsiębiorstwie oraz nad użytkowaniem pojazdów będących własnością spółki. Niezrealizowanie powyższego celu poprzez niesczytywanie danych z urządzenia rejestrującego w terminach określonych przepisami prawa sankcjonowane jest karą pieniężną określoną w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Ponadto art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006 nakazuje, aby przedsiębiorcy dokonujący sczytywania danych cyfrowych zarówno z karty kierowcy, jak i z urządzenia rejestrującego przechowywali powyższe dane przez okres co najmniej roku od ich sczytania oraz mogli okazać te dane na żądanie organu przeprowadzającego kontrolę. Spółka ww. obowiązku pomimo wezwania WITD nie dopełniła. Sczytywanie danych stanowi istotny obowiązek po stronie przedsiębiorcy, a jego przestrzeganie zabezpiecza dane przed ich utratą. Respektowanie przepisów dotyczących sczytywania danych ma służyć zwiększeniu bezpieczeństwa na drogach oraz sprawniejszemu funkcjonowaniu firm transportowych. GITD wyjaśnił, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych, a organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. W konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości, niezależnie od ewentualnych konsekwencji danego naruszenia. Organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie nie doszło do naruszenia wskazywanych przez spółkę przepisów postępowania; zgromadzone zostały dowody konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia. Uznał także, iż nie ma możliwości zastosowania art. 92c u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w niedopilnowaniu podstawowych obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych okoliczności, na które nie miał wpływu lub których nie mógł przewidzieć. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wydanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, wyrażające się w braku analizy dowodów, czego konsekwencją jest brak prawidłowego uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami przepisów postępowania; 2) art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób budzący nieufność przedsiębiorcy do organu administracji publicznej, przejawiające się w szczególności w braku odniesienia się przez organ do niektórych wskazywanych przez skarżącą dowodów; 3) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, ewentualnie naruszenie art. 92b i art. 92c u.t.d. poprzez ich niezastosowanie, pomimo wykazania przez spółkę przesłanki uwalniającej ją od przypisanej przez organ odpowiedzialności. Uzasadniając skargę spółka podała, że organ nie dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego, a jedynie pobieżnie odniósł się do dostarczonych przez nią twierdzeń i dowodów. Pominął dokumenty złożone przez skarżącą w toku postępowania wyjaśniającego (oświadczenie kierowcy o zapoznaniu się z przepisami o czasie pracy kierowców, zakres obowiązków kierowcy, kara upomnienia nałożona na pracownika, który nie dokonał odczytu tachografu oraz zakres jego obowiązków). Organy uznały także za nieistotne zapisy tachografu pobierane cyklicznie w okresie od ostatniego "formalnego" odczytu, tj. 4 września 2014 r. do daty kontroli 7 stycznia 2015 r., załączone na płycie CD do pisma skarżącej z dnia 26 stycznia 2015 r. Sposób prowadzenia postępowania nie mógł doprowadzić do sporządzenia uzasadnienia odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 k.p.a., w związku z tym decyzja jest wadliwa. Z powyższych względów skarżąca zarzuciła GITD naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej oraz wydanie decyzji z pominięciem części istotnego dla sprawy materiału dowodowego. W ocenie strony, dowody przedstawione w toku postępowania administracyjnego wskazują, że zapewniła ona właściwą organizację pracy i dochowała należytej staranności, aby nie dochodziło do przekroczeń związanych z nieterminowym sczytywaniem urządzeń rejestrujących. Organ nie wyjaśnił także, dlaczego stosowane przez skarżącą bieżące monitorowanie czasu pracy kierowcy oraz samochodu za pomocą specjalistycznych systemów Transics i 4Trans nie pozwalają uznać, że skarżąca uczyniła zadość ustawowym obowiązkom w zakresie sczytywania danych z urządzenia rejestrującego. Wbrew twierdzeniom organu, zawarte na płycie CD dowody umożliwiają sprawdzenie ich poprawności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd, rozpoznając skargę, ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodne z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, sprawowana w granicach sprawy administracyjnej, a nie tylko w granicach zarzutów skargi, wykazała, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego. Konsekwencją tego naruszenia było również uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, albowiem przeprowadzone przez organy postępowanie, w zakresie wyznaczonym wadliwie zinterpretowanymi normami prawa materialnego, nie doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego sprawy, które miały znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 92a ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Natomiast wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Obowiązek wczytywania wymaganych danych z urządzenia rejestrującego nakłada na podmiot wykonujący przewóz art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 561/2006, z którego wynika, że przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów wyposażonych w urządzenia rejestrujące zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej z częstotliwością określoną przez państwo członkowskie (tiret i) oraz zapewniają, aby wszystkie dane wczytane były przechowywane przez co najmniej 12 miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa (tiret ii). Stosownie zaś do treści art. 10 ust. 5 lit. c rozporządzenia nr 561/2006, Komisja może określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a tiret i należy wczytać odpowiednie dane. W wykonaniu powyższej delegacji maksymalne okresy dotyczące wczytywania danych określone zostały w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE L. 2010.168.16, zwane dalej: rozporządzeniem Komisji nr 581/2010). W preambule tego rozporządzenia wskazano, że (1) regularne wczytywanie danych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006, natomiast w pkt (2), że określenie maksymalnego okresu na wczytywanie ww. danych pozwoli na ściślejsze ujednolicenie warunków działalności przedsiębiorstw transportu drogowego w całej Unii. W punkcie (3) preambuły wskazano natomiast, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Stosownie zaś do art. 1 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 581/2010, maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej i 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. W zdaniu ostatnim art. 2 ww. rozporządzenia wskazano, że wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami. Na gruncie prawa krajowego kwestia częstotliwości pobierania danych z tachografu cyfrowego została uregulowana w przepisie art. 23a ustawy o systemie tachografów, który to przepis jest delegacją ustawową do wydania rozporządzenia MT z 2007 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni; mogą być one pobierane częściej niż co 90 dni, jeżeli ich pobieranie zgodnie z ust. 1 pkt 1 stwarzałoby ryzyko utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy (ust. 2). Podmiot wykonujący przewóz (np. przedsiębiorca) naruszy więc powyższy obowiązek w zakresie wykonywania przewozów, a tym samym podlegać będzie odpowiedzialności administracyjnej, jeżeli nie pobierze danych z tachografu co najmniej raz na 90 dni. Sankcją za naruszenie z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd jest kara pieniężna w wysokości 500 zł. Analizując zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję w kontekście wyników kontroli zawartych w protokole należy stwierdzić, że organy, oceniając realizację przez skarżącą wskazanego obowiązku pobierania danych z tachografu cyfrowego oraz ustalając, że obowiązujące terminy (maksymalne okresy na pobranie danych) zostały przekroczone, uwzględniały każdy dzień kalendarzowy. Tymczasem organy, stosując przepis art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. oraz lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., pominęły punkt (3) preambuły do rozporządzenia Komisji nr 581/2010 stanowiącego, iż określając maksymalne okresy na wczytanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Rozporządzenie Komisji nr 581/2010 wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich (art. 2). O obowiązku stosowania się organów orzekających w tej sprawie do przepisów ww. rozporządzenia decyduje treść art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Zdaniem Sądu, GITD naruszył zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym przez to, że nie wziął pod uwagę ww. rozporządzenia przy określeniu maksymalnych okresów na wczytanie danych z tachografu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie II GSK 2396/14 (na tle stanu faktycznego dotyczącego kontroli wczytywania danych z kart kierowców) wskazał, że dniami zarejestrowanej działalności są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są natomiast te okresy, gdy nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe. Zdaniem NSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tylko wówczas, gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też GITD winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie, które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. W ocenie NSA, wskazane przepisy rozporządzenia Komisji nie pozostawiają wątpliwości co do tej kwestii. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyrokach: WSA w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015 r., sygn. II SA/Rz 1556/14, WSA w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. II SA/Bd 767/15, WSA w Krakowie z dnia 18 września 2014 r., sygn. III SA/Kr 745/14, WSA w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Gl 1028/15, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 kwietnia 2016 r., II SA/Go 134/16 (wszystkie wyroki publ. cbois). Na tle zaprezentowanego stanowiska w zakresie wczytywania danych z karty kierowcy, zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie, w odniesieniu do okresów wczytywania danych z tachografów, pojęcie: "dni zarejestrowanej działalności" oznacza dni, w których pojazd był używany do przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006. Takie rozumienie wskazanego pojęcia koresponduje bowiem z celami obowiązku regularnego wczytywania danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową, jakim pozostaje skuteczna kontrola przestrzegania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Przyjęcie jego odmiennego rozumienia obligowałoby do realizacji obowiązku pobrania danych z tachografu pojazdu także w sytuacji niewykorzystywania go przez dłuższy czas do przewozów z uwagi np. na awarię. Zdaniem Sądu, w konsekwencji przyjąć należy, że prawidłowa wykładnia omówionych przepisów uzasadnia wniosek, że postanowienia rozporządzenia MT z 2007 roku w brzmieniu obowiązującym od 1 grudnia 2010 r. oraz rozporządzenia nr 581/2010 są ze sobą komplementarne. Rozporządzenie Komisji nr 581/2010 doprecyzowuje jedynie zasady obliczania okresów na wczytanie danych z jednostki transportowej bądź karty kierowcy, czego w krajowym rozporządzeniu nie uregulowano. Ww. rozporządzenie stanowi bowiem, iż przy ustalaniu tych okresów uwzględnia się nie wszystkie dni, ale wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Zatem nie można przyjąć, jak to uczyniły organy administracji w tej sprawie, że przy ustalaniu okresu co najmniej 90 dni na pobranie danych z tachografu należy uwzględniać dni kalendarzowe, w których podmiot miał zarejestrowaną działalność. W sprawie koniecznym jest bowiem dla stwierdzenia, czy doszło do naruszenia prawa w zakresie realizacji obowiązku wczytywania (pobierania) danych z tachografu, uzupełnienie postępowania wyjaśniającego w zakresie dni zarejestrowanej działalności w zaprezentowanym powyżej rozumieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podzielić stanowisko organu odwoławczego w zakresie uznania, że zarówno dodatkowe systemy wprowadzone u skarżącej Transics i 4Trans, wskazanie na zakres obowiązków kierowcy i jego oświadczenie o zapoznaniu się z przepisami o czasie pracy kierowców, jak również kara upomnienia nałożona na pracownika, który nie dokonał odczytu tachografu oraz zakres jego obowiązków, nie stanowią okoliczności zwalniających skarżącą z odpowiedzialności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Mając powyższe na uwadze, Sąd wyeliminował z obrotu prawnego obie decyzje, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. (niezastosowanie przepisów prawa unijnego, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego – art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a.) oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.