II SAB/Sz 29/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w K w przedmiocie wydania zaświadczenia p o s t a n a w i a: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] złotych. Spółka A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w przedmiocie wydania zaświadczenia. Zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2016 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do jednoznacznego wykazania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy przed wniesieniem skargi wyczerpała ona środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia zażalenia na bezczynność albo skierowania do organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz nadesłania kopii tego zażalenia (wezwania) wraz z dowodem jego nadania (złożenia), pod rygorem odrzucenia skargi. Wyżej wymienione wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 21 kwietnia 2016 r. W dniu 27 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej Spółki A. wniósł do Sądu pismo, w którym - powołując się na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych – wskazał, że bezczynność organu administracji publicznej w zakresie wydania zaświadczenia może być skarżona wprost do sądu administracyjnego, tj. bez uprzedniego złożenia zażalenia na bezczynność (wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a zgodnie z § 2 tego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żadne środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia powinno zakończyć się wydaniem zaświadczenia żądanej treści lub postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia, na które służy zażalenie. Postępowanie to nie ma charakteru postępowania administracyjnego ogólnego, a Kodeks postępowania administracyjnego w dziale VII nie precyzuje, według jakich zasad ma być prowadzone to postępowanie oraz nie zawiera odesłania do przepisów ogólnego postępowania administracyjnego. Wskazać należy, że zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie, istnieje rozbieżność stanowisk co do tego, jaki środek zaskarżenia przysługuje osobie, która zwróciła się do organu administracji publicznej z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, a ten jej wniosku nie rozpatruje, pomimo upływu terminu, przewidzianego do jego rozpatrzenia. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 128/10 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wyrażono pogląd, że skargę do sądu na bezczynność organu w sprawie wydania zaświadczenia można wnieść po złożeniu - w trybie art. 37 k.p.a. - zażalenia do organu wyższego stopnia. Z kolei w postanowieniu z dnia 4 kwietnia 2008 r. o sygn. akt II OSK 465/08 Naczelny Sąd Administracyjny (OSP 2009/1/1) stwierdził, że na bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia nie przysługuje zażalenie, o jakim mowa w art. 37 k.p.a., lecz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, składane w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a., gdyż przepis ten dotyczy nie tylko skarg na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, ale także skarg na bezczynność w tych sprawach. Niezależnie od tych rozbieżności z powyższych orzeczeń wynika, że w przypadku bezczynności w sprawie wydania zaświadczenia skarżący powinien w jakiejkolwiek to formie wyczerpać przysługujące mu środki zaskarżenia zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2013 r. o sygn. akt II OZ 342/13). Tymczasem, w sprawie niniejszej, tego obowiązku skarżąca Spółka nie dopełniła w żadnej z powyższych form. W takiej sytuacji należało uznać, że skarga na bezczynność – ze względu na wniesienie jej bez wyczerpania trybu instancyjnego - podlegała odrzuceniu. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.