I SAB/Wa 1190/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie WSA Dariusz Chaciński WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent stażysta Martyna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi L. K. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania 1. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. zasądza od Wojewody [...]na rzecz L. K. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 5 lipca 2016 r. L. K., reprezentowana przez radcę prawnego J. B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] maja 1975 r. nr [...]. Skarżąca wniosła o wyznaczenie Wojewodzie [...] dodatkowego miesięcznego terminu do załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Wojewoda [...] rozpoznał wniosek L. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] maja 1975 r. nr [...]. Na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że precyzuje żądanie skargi i wnosi o stwierdzenie, że bezczynność organu w podjęciu zawieszonego postępowania miała charakter rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Podstawą prawną złożonej w niniejszej sprawie skargi jest art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z jego brzmieniem Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W sprawie niniejszej, w związku z wydaniem przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] podejmującego zawieszone postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W z dnia [...] maja 1975 r. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] r. rozpoznającej wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] maja 1975 r. orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania decyzji stało się bezprzedmiotowe. Rozpoznanie wniosku o podjęcia zawieszonego postępowania powoduje bowiem, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do wydania stosownego rozstrzygnięcia. Postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] oraz decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] r. stanowią akty administracyjne podlegające odrębnej kontroli sądu administracyjnego. Z tych też względów, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu . Wskazać jednak należy, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przystępując z kolei do oceny czy bezczynność organu miała charakter rażący podjąć należy próbę zdefiniowania pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Zdaniem składu orzekającego, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni przywołane poglądy czyniąc je własnym stanowiskiem w sprawie (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., w sprawie sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., w sprawie sygn. akt II OSK 468/13 oraz wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., w sprawie sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., w sprawie sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r., w sprawie sygn. akt: II SAB/Sz 34/13). Powracając na grunt zawisłej sprawy wskazać należy, że wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania wpłynął do organu w dniu 27 listopada 2015 r. W dniu 7 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącej został zobowiązany do przesłania prawomocnego postanowienia o Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] listopada 2015 r. sygn. akt [...] o ustanowieniu kuratora spadku po M. N. Na powyższe żądanie pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 27 stycznia 2016 r. ( data wpływu do organu 1.02.2016 r.) dokonał modyfikacji wniosku o podjęcia zawieszonego postępowania, gdyż postanowieniami sądowymi ustalono spadkobierców M. N.. Do swojego pisma dołączył postanowienie Sadu Rejonowego dla W. z dnia [...] września 1971 r. o stwierdzeniu prawa do spadku po M. N. oraz akt poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] maja 2014 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po Z. N.. W dniu 7 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie do Ministra Infrastruktury i Budownictwa na bezczynność Wojewody [...] polegająca na nie podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] maja 1975 r. nr [...]. W dniu 14 marca 2016 r. Wojewoda [...] zwrócił się do pełnomocnika skarżącej o przesłanie prawomocnego postanowienia Sadu Okręgowego w W. uchylającego postanowienie Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] listopada 2015 r. sygn. akt [...] o ustanowieniu kuratora spadku po M. N.. W dniu 1 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej nadesłał żądane postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju uznał wniesione zażalenie za nieuzasadnione. Następnie pismem z dnia 2 czerwca 2016 r. Wojewoda [...] poinformował strony o nowym terminie zakończenia sprawy określając go na 30 września 2016 r. W dniu 15 lipca 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa zwrócił akta sprawy do Wojewody [...]. Ponadto z odpisu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. wynika, że sprawa jest wielowątkowa, bardzo złożona pod względem prawnym i faktycznym oraz toczy się z udziałem wielu stron postępowania. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność jest naruszeniem prawa co nie znaczy, że każda nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozbawiałoby racjonalności przepisu art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazującego wartościowanie naruszenia prawa stanem bezczynności czy przewlekłości postępowania. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności oraz fakt , że strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika po złożeniu wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania modyfikowała swój wniosek, nie składała prawomocnych postanowień oraz zdecydowała się na złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia sąd uznał, że bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 wyroku. W punkcie 1 wyroku orzeczono na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.