III KO 1/09

Izba Karna2009-02-12

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi rów-norzędnemu, oparty na obawach dotyczących zdolności sędziego do sprawnego przeprowadzenia postępowania, jest zasadny na podstawie art. 37 k.p.k.?
Ratio decidendi
Wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi rów-norzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. nie jest zasadny, gdy brak jest podstaw do formułowania rozsądnych wątpliwości co do zdolności prawidłowego rozpoznania sprawy przez sąd właściwy. Przepis ten ma charakter wyjątkowy i nie podlega rozszerzającej interpretacji, a jego nadużywanie nie może służyć rozwiązywaniu problemów kadrowych w sądach.
Stan faktyczny
Sąd Rejonowy w L. złożył wniosek o przekazanie sprawy Grzegorza C., oskarżonego o popełnienie przestępstw z art. 300 § 2 k.k. i inne, do rozpoznania innemu sądowi rów-norzędnemu. Uzasadnienie wniosku opierało się na obawach dotyczących zdolności sędziego do sprawnego przeprowadzenia postępowania. Sąd Najwyższy rozpoznał przedmiotowy wniosek.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić wniosku o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi rów-norzędnemu.

Pełny tekst orzeczenia

POSTANOWIENIE Z DNIA 12 LUTEGO 2009 R. III KO 1/09 Przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy i nie podlega rozsze-rzającej interpretacji. Nie może zatem, poprzez nadużywanie przewidzianej w nim instytucji, służyć rozwiązywaniu problemów kadrowych w sądach, gdyż do wypełniania tej roli powołane są organy sprawujące nadzór admi-nistracyjny w sądownictwie, dysponujące stosownymi uprawnieniami (np. instytucją delegacji). Przewodniczący: sędzia SN D. Rysińska. Sędziowie SN: R. Malarski, E. Strużyna (sprawozdawca). Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Grzegorza C., oskarżonego o popełnienie przestępstw określonych w art. 300 § 2 k.k. i in., z powodu wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w L. z dnia 30 grudnia 2008 r. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi rów-norzędnemu postanowił nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE Wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi rów-norzędnemu nie jest zasadny. W przedmiotowej sprawie brak podstaw do formułowania jakichkolwiek rozsądnych wątpliwości i zastrzeżeń co do zdolności prawidłowego rozpoznania sprawy przez Sąd właściwy. 2 Dla zastosowania wyjątkowej instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k. konieczna jest konstatacja, że wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwo-ści. Odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo wła-ściwy może nastąpić m.in. tylko w razie zaistnienia sytuacji wskazującej, że nie jest możliwe sprawne i skuteczne rozpoznanie przez ten sąd konkretnej sprawy. W niniejszej sprawie żadna z opisanych w uzasadnieniu postanowie-nia okoliczności nie upoważnia do wniosku, że interes wymiaru sprawiedli-wości może zabezpieczyć tylko przekazanie sprawy do rozpoznania inne-mu sądowi. Niedopuszczalne byłoby bowiem przyjęcie, jako przesłanki podjętej na podstawie art. 37 k.p.k. decyzji, założenia, że wyznaczony do jej rozpoznania sędzia nie będzie w stanie sprostać wymogowi wnikliwego i sprawnego przeprowadzenia postępowania sądowego, a w istocie do tego rodzaju obaw sprowadza się przedstawiona w uzasadnieniu postanowienia argumentacja. Przepis art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy i nie podlega rozsze-rzającej interpretacji. Nie może więc, poprzez nadużywanie przewidzianej w nim instytucji, służyć rozwiązywaniu problemów kadrowych w sądach, gdyż do wypełniania tej roli powołane są organy sprawujące nadzór admi-nistracyjny w sądownictwie i dysponujące stosownymi instrumentami (np. instytucją delegacji). W tym stanie rzeczy sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytyw-nej postanowienia.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 37 KPKart. 300 § 2 KK§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 14.07.2026. · PDF źródłowy