IV CZ 57/20

Sygn. akt IV CZ 57/20 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krzysztof Pietrzykowski SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa Gminy B. przeciwko R. B. i B. B. o wydanie nieruchomości, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 października 2020 r., zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt IV Ca (...), oddala zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w S. odrzucił na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. skargę kasacyjną pozwanych wskazując, że zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych a niekwestionowana przez pozwanych wartość przedmiotu sporu wskazana przez powódkę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wynosiła 41,25 złotych. Pozwani nie kwestionowali tej wartości przed Sądem pierwszej instancji i nie była sprawdzana w trybie art. 25 k.p.c., stąd pozostaje ona aktualna również w postępowaniu 2 apelacyjnym oraz kasacyjnym mimo wskazania przez pozwanych w skardze kasacyjnej kwoty 58000 złotych jako wartości przedmiotu zaskarżenia. W zażaleniu pozwani zarzucili naruszenie art. 25 § 1 w zw. z 39821, 386 § 2, 378 § 1, 368 § 2, 3982 § 1 i art. 3986 § 2 k.p.c. oraz 871 § 1 k.p.c. i wnieśli uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył: Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 25 k.p.c. przez nieuprawnione badanie przedmiotu wartości sporu na etapie wniesienia skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy nowa wartość została podana na etapie postępowania apelacyjnego. Unormowania zawarte w art. 25 i 26 k.p.c. stabilizują wartość przedmiotu sporu w celu określenia właściwości rzeczowej sądu i opłat sądowych, natomiast nie mają znaczenia dla oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia w celu ustalenia dopuszczalności skargi kasacyjnej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2015 r., V CZ 90/14, z dnia 20 listopada 2014 r., V CZ 81/14 - nie publ.). Dla oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym art. 25 § 1 k.p.c. stosowany jest jedynie odpowiednio (art. 368 § 2 w zw. z 39821 k.p.c.) a jego § 2 nie ma zastosowania. Z tej przyczyny zarzut, że wartość wskazana w toku postępowania apelacyjnego jako sprostowanie wartości przedmiotu zaskarżenia nie była kwestionowana przez Sąd, nie ma istotnego znaczenia. W sprawach, w których dopuszczalność skargi została uzależniona od odpowiedniej wartości przedmiotu zaskarżenia, Sąd uprawniony jest do jej badania i oznaczenia prawidłowej wartości. Powoływana przez skarżących okoliczność wskazania jako przedmiotu zaskarżenia w postępowaniu apelacyjnym kwoty 58000 zł nie może wywrzeć pożądanego przez nich skutku, bo motywem jej podania było zakwestionowanie podanej wartości przedmiotu postępowania w wysokości czynszu dzierżawnego podczas gdy pozwani twierdzili, że dzierżawcami nie są. Nie kwestionowali więc wysokości podanego czynszu dzierżawnego lecz uważali, że nie ma on w tej sprawie zastosowania skoro nie mają przymiotu dzierżawców. Stanowisko to jest niezgodne z treścią art. 232 k.p.c., zgodnie z którym w sprawach o wydanie nieruchomości posiadanej bez tytułu prawnego wartość przedmiotu sporu oblicza się przyjmując stosownie do rodzaju nieruchomości i sposobu 3 korzystania z niej, podaną przez powoda sumę odpowiadającą trzymiesięcznemu czynszowi najmu lub dzierżawy należnego od danego rodzaju nieruchomości. Wskazanie więc przez pozwanych jako wartości przedmiotu zaskarżenia rynkowej wartości nieruchomości nie może być skuteczne. Z tych względów orzeczono na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach należnych pełnomocnikowi z urzędu nie orzeczono wobec braku wniosku w tym przedmiocie. jw