I PZ 13/08

Postanowienie z dnia 24 czerwca 2008 r. I PZ 13/08 Doręczeń pism sądowych adwokatowi prowadzącemu własną kancelarię dokonuje się na podstawie art. 133 § 1 k.p.c., z uwzględnieniem art. 135 i 138 k.p.c. Oznacza to, że doręczenie pisma w miejscu pracy adwokata, jakim jest jego kancelaria, do rąk osoby upoważnionej do odbioru pism (art. 138 § 1 k.p.c.), nie uchybia przepisom postępowania cywilnego. Przewodniczący SSN Romualda Spyt (sprawozdawca), Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Roman Kuczyński. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2008 r. sprawy z powództwa Celiny R.-M. przeciwko Kompanii Węglowej SA Kopalni Węgla Kamiennego „M.” w R. o uznanie zdarzenia za wypadek przy pracy, na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach-Ośrodka Zamiejscowego w Rybniku z dnia 10 stycznia 2008 r. [...] u c h y l i ł zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał Sądowi Okręgowe-mu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach-Ośrodkowi Zamiejsco-wemu w Rybniku do ponownego rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 stycznia 2008 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach-Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku na podstawie 328 § 1 zdanie drugie k.p.c., odrzucił wniosek powódki o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku tego Sądu z dnia 23 sierpnia 2007 r. [...] - jako wniesiony po terminie, z naruszeniem przepisu art. 387 § 3 k.p.c. (Sąd błędnie przywołał prze-pis art. 387 § 1 k.p.c., zgodnie z którym sąd drugiej instancji uzasadnia z urzędu wy-rok oraz postanowienie kończące postępowanie w sprawie; w sprawach, w których apelację oddalono, uzasadnienie sporządza się tylko wówczas, gdy strona zażądała 2 doręczenia jej wyroku z uzasadnieniem). W uzasadnieniu postanowienia Sąd wska-zał, że jest ono konsekwencją wcześniejszego postanowienia z dnia 20 grudnia 2007 r., którym oddalono wniosek powódki o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia. Sąd bowiem uznał, że przekroczenie termi-nu do dokonania tej czynności procesowej nastąpiło z winy strony. Wskazał, że peł-nomocnik powódki w dniu 2 sierpnia 2007 r. zawiadomiony został o terminie rozpra-wy wyznaczonej na dzień 23 sierpnia 2007 r., na której zapadł wyrok. Potwierdza to dowód doręczenia pisma Sądu zawierającego zawiadomienie o rozprawie, podpi-sany przez Z.H., osobę upoważnioną do odbioru korespondencji. Sąd stwierdził, że nie dał wiary temu świadkowi w zakresie, w jakim twierdziła ona, iż zawiadomienia takiego nie było w przesyłce sądowej, skoro potwierdziła ona ten fakt swoim podpi-sem. W konsekwencji, Sąd odmówił wiarygodności zeznaniom kolejnego świadka, przedstawiającego wersję, że przesyłka nie zawierała zawiadomienia o terminie rozprawy, tym bardziej, że nie była ona bezpośrednim świadkiem odbioru korespon-dencji. W zażaleniu na powyższe postanowienie powódka zarzuciła naruszenie prze-pisów postępowania - art. 131 § 2 k.p.c. w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręcza-nia pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz.U. Nr 62, poz. 697 ze zm.), poprzez przyjęcie, że przesyłka odebrana przez pracownika kancelarii notarial-nej została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi powódki, będącemu adwokatem. W konsekwencji Sąd przyjął, że pełnomocnik został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy i z tego powodu brak podstaw do przywrócenia terminu do doko-nania czynności procesowej. Z tych względów powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania oraz o kon-trolę, na podstawie art. 380 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c., prawidłowości po-stanowienia Sądu oddalającego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wnio-sku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że nietrafnie Sąd Okręgowy przyjął, iż przepis art. 168 § 1 k.p.c. wymaga udowodnienia okoliczności uzasadnia-jących ten wniosek, podczas gdy art. 168 § 2 k.p.c. nakazuje tylko ich uprawdopo-dobnienie i z tego powodu bezzasadnie nie dał wiary zeznaniom świadka potwier-dzającego brak zawiadomienia o terminie rozprawy. Ponadto Sąd brał pod uwagę 3 jedynie zeznania świadków, pomijając pozostałe dowody, co narusza treść art. 316 § 1 k.p.c. w związku z art. 361 k.p.c. Zdaniem skarżącej, Sąd Okręgowy błędnie również przyjął prawidłowość do-ręczenia przesyłki sądowej, tymczasem doręczenia tego dokonano z naruszeniem § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cy-wilnym, bowiem korespondencję odebrała, pod nieobecność adwokata, pracownica kancelarii notarialnej a nie adwokackiej, niepozostająca z pełnomocnikiem ani w sto-sunku pracy, ani w żadnym innym stosunku cywilnoprawnym. Zatem pełnomocnik powódki nie może ponosić odpowiedzialności za odbiór przesyłki przez osobę nie-uprawnioną. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest uzasadnione, lecz nie wszystkie jego zarzuty zasługują na uwzględnienie. Doręczenie pism sądowych adwokatowi, prowadzącemu własną kan-celarię, a więc osobie fizycznej (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1994 r., III CZP 53/94, OSNC 1994 nr 11, poz. 214), dokonuje się na podstawie art. 133 § 1 k.p.c. - z uwzględnieniem przepisów art. 135 k.p.c. i art. 138 k.p.c. Także § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cy-wilnym stanowi, że przesyłkę doręcza się wyłącznie adresatowi, chyba że przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dopuszczają doręczenie innej osobie. Oznacza to, iż doręczenie dokonane w miejscu pracy adwokata, jakim jest jego kancelaria, do rąk osoby upoważnionej do odbioru pism (art. 138 § 1 k.p.c.) nie uchybia przepisom po-stępowania cywilnego dotyczących doręczeń pism sądowych. W zażaleniu podnosi się, że osoba, która odebrała pismo, nie była upoważniona do odbierania korespon-dencji sądowej. Twierdzenie to pozostaje w sprzeczności z zeznaniami świadka - Z.H., składanymi w obecności pełnomocnika powódki. Świadek mianowicie zeznała: „ja faktycznie jestem zatrudniona w kancelarii notarialnej, mam w zakresie obowiąz-ków odbieranie korespondencji adwokackiej, bez sprawdzania jej zawartości [....] dla kancelarii pełnomocnika odbieram tę korespondencję od czasu, kiedy został adwo-katem, chyba od roku”. Z zeznań kolejnego świadka A.K. wynika, że chociaż zatrud-niona była w kancelarii notarialnej, również zajmowała się pocztą w kancelarii adwo- 4 kackiej [„dokonywałam jej segregacji”], co wskazuje na stosowaną praktykę - upo-ważnienia pracowników kancelarii notarialnej do odbioru pism kierowanych na adres kancelarii adwokackiej, mieszczącej się zresztą pod tym samym adresem co kance-laria notarialna i posiadającej z nią wspólny sekretariat (vide: zeznanie świadka A.K. - „obie kancelarie mają siedzibę w jednym miejscu i wspólny sekretariat”). Zatem fakt, iż obecny w trakcie przesłuchania świadków pełnomocnik powódki nie zaprzeczył ich treści, a nadto, iż we wniosku o przywrócenie terminu w ogóle nie powołano się na tę okoliczność, uzasadnia stanowisko Sądu Okręgowego, że osoba, do rąk której dorę-czono pismo sądowe, była osobą upoważnioną do odbioru pism w rozumieniu art. 138 § 2 k.p.c. Upoważnienie to nie musi być udzielone na piśmie, można poprzestać na formie ustnej, można go też udzielić w sposób dorozumiany (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 1999 r., II CKN 509/99, OSNC 2000 nr 2, poz. 242). Natomiast istotnie, zabrakło w stanowisku Sądu Okręgowego odniesienia się do wszystkich przedstawianych przez stronę dowodów, w tym także tych, dopusz-czonych przez Sąd (koperta, w której doręczono przesyłkę, książka korespondencyj-na), co uzasadnia twierdzenie o uchybieniu przepisom postępowania, lecz nie tym, powołanym w zażaleniu. Pominięcie przez sąd istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów uzasadnia zarzut naruszenia art. 217 § 2 k.p.c., z tym że w związku z art. 361 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Mając na uwadze powyższe Są Najwyższy na mocy art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia. ========================================