III PK 100/17

Sygn. akt III PK 100/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Rączka w sprawie z powództwa M. D., P. K., X. Y., P. J. przeciwko G. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. z udziałem interwenienta ubocznego A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o dodatek za pracę w godzinach nocnych, dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych, ekwiwalent za urlop, wynagrodzenie urlopowe, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 czerwca 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt VI Pa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanej na rzecz powodów kwoty po 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z 24 marca 2017 r., sygn. akt VI Pa […] Sąd Okręgowy w S. w sprawie z powództw M. D., P. K., X. Y. oraz P. J. przeciwko G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy udziale interwenienta ubocznego A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych, dodatek za pracę w godzinach nocnych, ekwiwalent za urlop, wynagrodzenie urlopowe, na skutek apelacji powodów od wyroku Sądu Rejonowego w S. w S. z 29 stycznia 2016 r., sygn. akt 2 IX P […], którym Sąd częściowo uwzględnił powództwa, zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że zasądził dodatkowo od pozwanego: na rzecz powoda M. D.: z tytułu dodatku za pracę w porze nocnej kwotę 85,04 zł wraz z ustawowymi odsetkami; z tytułu dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych kwotę 7.122,73 zł wraz z ustawowymi odsetkami; z tytułu ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy kwotę 3.205,20 zł wraz z ustawowymi odsetkami, zaś w pozostałym zakresie powództwo M. D. oddalił; na rzecz powoda P. K.: z tytułu dodatku za pracę w porze nocnej kwotę 54,04 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi; z tytułu dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych kwotę 7.805,56 zł wraz z ustawowymi odsetkami; z tytułu ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy kwotę 842,94 zł wraz z ustawowymi odsetkami, zaś w pozostałym zakresie powództwo P. K. oddalił; na rzecz powoda P. J.: z tytułu dodatku za pracę w porze nocnej kwotę 302,44 zł wraz z ustawowymi odsetkami; z tytułu dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych kwotę 23.353,87 zł wraz z ustawowymi odsetkami; z tytułu ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy kwotę 918,30 zł wraz z ustawowymi odsetkami, zaś w pozostałym zakresie powództwo P. J. oddalił; na rzecz powoda X. Y.: z tytułu dodatku za pracę w porze nocnej kwotę 220,80 zł wraz z ustawowymi odsetkami; z tytułu dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych kwotę 25.854,37 zł wraz z ustawowymi odsetkami, zaś w pozostałym zakresie powództwo P. K. oddalił. W sprawie ustalono, że M. D. nawiązał współpracę z G. Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w W. w dniu 2 kwietnia 2010 r., zawierając umowę zatytułowaną „umowa zlecenia” w zakresie zapewnienia ochrony mienia. Umowa została mu przedłożona przez przełożonego – M. W. (kierownika załóg interwencyjnych. M. D. wykonywał pracę na rzecz G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na podstawie kilku kolejno zawieranych umów zlecenia w okresie od dnia 2 kwietnia 2010 r. do 10 lutego 2012 r. w sposób ciągły poza przerwą trwającą od dnia 10 marca 2011 r. do dnia 15 lipca 2011 r., kiedy to prowadził własną działalność gospodarczą. P. K. był zatrudniony w G. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na podstawie umowy o pracę w okresie od dnia 1 sierpnia 2008 r. do dnia 22 maja 2010 r. na stanowisku pracownika ochrony, w pełnym wymiarze czasu pracy. 3 P. J. był zatrudniony w G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na podstawie umowy o pracę w okresie od dnia 3 sierpnia 2009 r. do dnia 12 lutego 2011 r. na stanowisku pracownika ochrony, w pełnym wymiarze czasu pracy. X. Y. był zatrudniony w G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na podstawie umowy o pracę w okresie od dnia 19 listopada 2007 r. do dnia 27 lutego 2012 r. na stanowisku pracownika ochrony, w pełnym wymiarze czasu pracy. Przez cały okres zatrudnienia w pozwanej spółce P. K., P. J., X. Y. tak jak i inni pracownicy zatrudnieni na takim jak oni stanowisku mieli podpisane równocześnie umowy zlecenia z innymi spółkami powiązanymi z pracodawcą (A. Spółka z o.o. w W.) bądź z pracodawcą. Umowy zlecenia z podmiotami innymi niż G. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zawierał równolegle również M. D.. X. Y. i P. J. jeszcze przed zawarciem umów o pracę z G. Spółką z o.o. w W. mieli zawarte umowy zlecenia z A. Spółką z o.o. w W. (X. Y. od dnia 2 lutego 2006 r., P. J. od dnia 30 czerwca 2008 r.). P. K. umowę zlecenia z A. Spółką z o.o. w W. zawarł w dniu zawarcia umowy o pracę z G. Spółką z o.o. w W.. M. D. zawarł umowę zlecenia z A. Spółką z o.o. w W. w dniu 2 kwietnia 2010 r., tj. równolegle z zawarciem umowy zlecenia z G. Spółką z o.o. w W.. W umowach zlecenia wyżej wymienieni zobowiązywali się do usług ochrony mienia. Powodowie nie zawsze dostawali własny egzemplarz umowy zlecenia od podmiotu, z którym był zawierana ta umowa. Godziny pracy wszystkich powodów były przewidziane w grafiku obejmującym okres miesiąca, a przygotowywanym przez samych pracowników i zatwierdzanym przez kierownika. Praca była wykonywana w każdy dzień tygodnia. Czas pracy obejmował również weekendy i święta. Minimalnie powodowie odbywali 10 służb w miesiącu. Jedna służba trwała zawsze 24 godziny. Zdarzało się, że służb tych było w miesiącu więcej, jeżeli była potrzeba zastąpienia innego pracownika. Nie było faktycznej możliwości ich zastąpienia w pracy przez osobę trzecią. Powodowie rozpoczynali służbę w godzinach pomiędzy 7:00 a 9.30 (uzależnione było to od rejonu, w którym pracowali); po odprawie oraz pobraniu sprzętu oczekiwali na wezwanie z monitoringu. Udawali się do miejsca postoju. W sytuacji wezwania udawali się na wskazane miejsce i przeprowadzali interwencję. W czasie oczekiwania na 4 wezwanie przebywali w pojeździe służbowym i nie mogli swobodnie dysponować swoim czasem. Ich praca była nadzorowana przez kierownika załóg interwencyjnych (m.in. M. W.), który przeprowadzał kontrolę m.in. poprzez wywołanie fałszywego alarmu i wydawał polecenia. Rozliczanie czasu pracy P. K., P. J. i X. Y., którzy zawarli umowy o pracę na piśmie następowało w ten sposób, że czas ponad 8, 12, 16, bądź 24 godzin pracy dziennie zaliczano na poczet wykonywania umowy o pracę zawartej z G. Spółka z o.o. w W., choć zawsze służba trwała 24 godziny. Pozostałe godziny spędzone przez nich w pracy w danym dniu czy miesiącu traktowano natomiast jako wykonywane w ramach umów zlecenia zawartych z innym podmiotem – A. Spółką z o.o. w W.. Ewidencja czasu pracy nie uwzględniała wszystkich służb odbytych w miesiącu, lecz taką ilość, jaka była zgodna z normatywnym czasem pracy. Czas spędzany w pracy ponad normatywny czas pracy był powodom automatycznie zaliczany jako wykonywanie umowy zlecenia. Wynagrodzenie z tego tytułu płacił im podmiot, z którym mieli zawarte umowy zlecenia. W ramach tych dwóch stosunków wykonywali oni jednak (również M. D., mający formalnie zawartą umowę zlecenia jednocześnie z G. i A. Spółkami z o.o. w W.) te same czynności, wykorzystywali ten sam samochód służbowy, umundurowanie oraz broń służbową należącą do G. Spółki z o.o. w W., a polecenia były im wydawane przez osoby ze strony G. Spółki z o.o. w W.. W G. Spółce z o.o. w W. obowiązywał trzymiesięczny okres rozliczeniowy. Pora nocna obejmowała godziny od 22.00 do 6.00. Czas pracy pracowników ochrony, grup interwencyjnych mógł zostać przedłużony do 24 godzin na dobę. Dodatek za pracę w godzinach nocnych nie był naliczany i wypłacany. Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wnieśli powodowie, zarzucając mu naruszenie m.in. art. 8 k.p. i art. 292 k.p. przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy podniesienie przez pozwaną zarzutu przedawnienia uznane być powinno za nadużycie prawa; art. 291 § 1 k.p., art. 295 § 1 pkt 1 k.p. przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy roszczenia powoda wskazane w pozwie zakreślały przedmiotowe ramy postępowania i przerwały przedawnienie roszczeń powoda w stosunku do pozwanej dochodzonych w postępowaniu, pomimo braku wskazania kwot w pełnej wysokości. 5 Sąd Okręgowy uznał, że zarzuty apelacji były słuszne w stopniu uzasadniającym zmianę zaskarżonego wyroku. Sąd drugiej instancji wskazał, że zasadny był zarzut naruszenia art. 291 § 1 k.p. oraz art. 295 § 1 pkt 1 k.p., bowiem powodowie w swoich pozwach od początku jednoznacznie wskazywali, że domagają się zapłaty należności z tytułu dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych, dodatków za pracę w godzinach nocnych, ekwiwalentów za urlop wypoczynkowy i wynagrodzenia urlopowego. W pozwach wyraźnie i jednoznacznie zaznaczyli też, że podawane liczby godzin przepracowywanych przez nich w nocy i ponad normatywny wymiar czasu pracy mają charakter szacunkowy. Z uzasadnienia pozwów wyraźnie wynikało, że powodowie twierdzą, że pozwana wypłacała im za każdą przepracowaną godzinę wyłącznie wynagrodzenie w ustalonej stawce godzinowej - bez żadnych dodatków, że nie wypłacała im w ogóle dodatku za pracę w nocy oraz że wyżej wymienionych należności nie uwzględniała także obliczając i wypłacając powodom wynagrodzenia urlopowe czy - po zakończeniu stosunku pracy - ekwiwalenty za niewykorzystane przez nich urlopy wypoczynkowe. W konsekwencji, zdaniem Sądu drugiej instancji, powodowie od początku, tj. od dnia złożenia pozwów, jasno dali wyraz temu, że uważają, iż nie otrzymali w ogóle żadnych należności z tytułu dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, dodatku za pracę w godzinach nocnych oraz że otrzymali w zaniżonej wysokości wynagrodzenia urlopowe i ekwiwalenty za urlop wypoczynkowy. Również od początku jednoznacznie wskazywali na trudności w wyliczeniu przez nich dokładnej wysokości przysługujących im należności, wynikające nie z braku umiejętności wykonania prostych działań matematycznych, lecz z braku dostępu do dokumentów. Zwracali uwagę, że pozwana nie prowadziła w sposób rzetelny ewidencji czasu ich pracy i nie umożliwiała im wglądu do jej treści, co zostało potwierdzone w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Z powyższego Sąd drugiej instancji wywiódł wniosek, że pozwy wniesione w niniejszej sprawie w dniu 7 czerwca 2012 r. (data nadania pism na poczcie) doprowadziły do przerwania biegu przedawnienia co do całości roszczeń przysługujących powodom z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych, wynagrodzeń urlopowych oraz ekwiwalentów za urlop wypoczynkowy. Sąd drugiej instancji wskazał ponadto, że zasadny był zarzut naruszenia 6 przepisu art. 8 k.p., bowiem trudności powodów w ustaleniu precyzyjnej wysokości roszczeń były spowodowane nierzetelnym prowadzeniem przez pracodawcę ewidencji czasu pracy w sposób zmierzający do oczywistego obejścia ochronnych przepisów o czasie pracy i wynagrodzeniu za pracę wykonaną w godzinach nadliczbowych, tak że wysokość spornego wynagrodzenia można było precyzyjnie ustalić dopiero w opinii biegłego sądowego. Powyższy wyrok Sądu Okręgowego w części zasądzającej na rzecz powodów część dochodzonych przez nich świadczeń zaskarżył skargą kasacyjną pozwany. Skargę oparto na zarzutach naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparto na przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., czyli oczywistej zasadności skargi. Wskazano, że skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna, bowiem Sąd drugiej instancji dopuścił się kwalifikowanego naruszenia art. 193 § 3 k.p.c. w związku z art. 193 § 21 k.p.c. w związku z 132 § 11 k.p.c. oraz art. 295 § 1 pkt 1 k.p. oraz art. 8 k.p. Skarżący wskazał, że datowane na dzień 25 września 2015 r. pismo zawierające ilościowe rozszerzenie powództwa zostało doręczone pełnomocnikowi pozwanego w trybie art. 132 § 1 k.p.c., to jest z pominięciem Sądu pierwszej instancji. W przedmiotowym piśmie pełnomocnik powodów dokonał ilościowej modyfikacji powództwa, nie wypełnił jednak obowiązku przytoczenia podstawy faktycznej zmienionego żądania (art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 193 § 21 k.p.c.). Pismo to zostało doręczone stronie przeciwnej bezpośrednio, to jest w sposób przewidziany w art. 132 § 1 k.p.c., pomimo że pismo zawierające rozszerzenie powództwa nie należy do kategorii pism podlegających w toku sprawy bezpośredniemu doręczeniu między zawodowymi pełnomocnikami, a podlega trybowi doręczenia uregulowanemu w art. 132 § 1 k.p.c., z uwagi na jego charakter i podobieństwo do pism wyłączonych normatywnie z obowiązku bezpośredniego doręczania. W tym stanie rzeczy, gdyby Sąd drugiej instancji w sposób należyty zbadał skuteczność czynności procesowej związanej z rozszerzeniem powództwa, zapewne dostrzegłby, iż ze względu na jej wadliwość nie wywołuje ona względem pozwanego skutków materialnoprawnych. Popełnione przez Sąd Okręgowy 7 uchybienie przepisom prawa formalnego ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wydając zaskarżone orzeczenie Sąd ten nie powinien wyrokować w zakresie kwot wymienionych w piśmie z 29 września 2015 r., a zatem Sąd odwoławczy - wbrew zakazowi wynikającemu z art. 321 § 1 k.p.c. - orzekł ponad żądanie pozwu. Ponadto Sąd drugiej instancji powinien wziąć pod uwagę, że pozew, w którym powód świadomie lub nieświadomie nie wystąpił z całym przysługującym mu w stosunku do pozwanego żądaniem nie przerywa biegu przedawnienia co do tej części roszczenia w znaczeniu materialnoprawnym, która pozostała poza żądaniem tego pozwu, a taka sytuacja, zdaniem skarżącego, miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący wskazał również, że oczywistym było także wydanie przez Sąd odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego z pominięciem reguły określonej w przepisie art. 321 § 1 k.p.c., bowiem strona powodowa w sposób nie budzący wątpliwości domagała się w pozwach zapłaty dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych w wysokości 50%. Określone w ten sposób żądanie pozostało do chwili zamknięcia rozprawy przed Sądem drugiej instancji niezmienione. W tych okolicznościach zasądzenie na rzecz powodów należności tytułem dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych w wysokości 100% wykracza poza zakres żądania powodów. Strona powodowa w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o: 1. odmowę przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądzenie od pozwanej na rzecz każdego z powodów kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z właściwymi przepisami; a w razie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania o: 3. oddalenie skargi; 4. zasądzenie od pozwanej na rzecz każdego z powodów kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z właściwymi przepisami. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 8 Skarga kasacyjna pozwanego nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie (1) występuje istotne zagadnienie prawne, (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3) zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) Nie można jednak uznać, że skarżący wykazał istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) spełniona jest wówczas, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004 nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49). Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, niepubl.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, niepubl.). Powołanie się na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje przy tym skarżącego do przedstawienia wywodu prawnego, uzasadniającego jego pogląd, że skarga jest oczywiście uzasadniona, przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów 9 prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274). Skarżący nie wykazał należycie, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, a uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparte jest jedynie na polemice ze stanowiskiem Sądu drugiej instancji i ocenie stanu faktycznego dokonanej przez powoda. Należy natomiast przypomnieć, że sam fakt, że jedna ze stron nie zgadza się z zapadłym wyrokiem nie świadczy o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Warto zauważyć, że niesłusznie skarżący zarzuca Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 193 § 3 k.p.c. w związku z art. 193 § 21 k.p.c. w związku z 132 § 11 k.p.c., bowiem w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje teza wyrażona w wyroku Sądu Najwyższego z 14 kwietnia 2016 r. (III PK 96/15, OSNP 2017 nr 11, poz. 145), w którym Sąd Najwyższy wskazał, że wniesienie pozwu o zapłatę wynagrodzenia za godziny nadliczbowe i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w którym powód jednoznacznie wyraża wolę uzyskania należności przysługujących mu z tych tytułów w pełnej wysokości, przerywa bieg terminu przedawnienia roszczenia także co do kwoty, o jaką powód rozszerzył powództwo, gdy określenie pełnej wysokości roszczeń nie było możliwe w chwili jego wniesienia (art. 295 § 1 w związku z art. 291 § 1 k.p. oraz art. 321 k.p.c.). Na wyrok ten prawidłowo powołał się Sąd drugiej instancji w zaskarżonym wyroku. Należy zauważyć, że pismo powodów z 25 września 2015 r. nie stanowiło rozszerzenia pozwu, a jedynie doprecyzowanie żądania pozwu, które wcześniej nie mogło być prawidłowo określone, ze względu na stwierdzone nieprawidłowości w prowadzeniu ewidencji czasu pracy przez powoda, a zatem, w niniejszej sprawie w ogóle nie nastąpiło rozszerzenie powództwa, zaś argumentacja pozwanego ma na celu jedynie przeforsowanie jego oceny okoliczności niniejszej sprawy, nie wskazuje jednak na naruszenie przepisów prawa. Z powyższego wynika również, że nie jest oczywiście uzasadniony zarzut naruszenia art. 295 § 1 pkt 1 k.p., art. 8 k.p. oraz art. 321 k.p.c., bowiem Sąd drugiej instancji orzekał w granicach roszczeń objętych powództwem. Nie ulega 10 wątpliwości, że powodowie dochodzili wszelkich roszczeń wynikających z dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, dodatku za pracę w godzinach nocnych, ekwiwalentu za urlop oraz wynagrodzenia urlopowego, jednak na etapie wytaczania pozwu nie mogli doprecyzować swoich roszczeń z uwagi na nierzetelne zachowanie pozwanego, natomiast uczynili to po wydaniu w sprawie opinii biegłego. Skarżący w żaden sposób nie podważył ustaleń Sądu co do oceny jego zachowania jako nadużycia prawa, nie podważył również oceny pisma powodów jako doprecyzowującego roszczenie, a nie rozszerzającego powództwo. W tej sytuacji nie sposób uznać, aby skarżący wykazał, aby skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona. Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie w punkcie drugim ma swoje oparcie w § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).