II UK 100/17

Sygn. akt II UK 100/17 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z wniosku M. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. o rentę z tytułu niezdolności do pracy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z 14 września 2016 r. oddalił apelację wnioskodawcy M. K. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 25 stycznia 2016 r., którym oddalono jego odwołanie od decyzji pozwanego organu rentowego z 20 grudnia 2013 r., odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Sąd stwierdził, że ostatni okres ubezpieczenia ustał 20 lutego 2007 r. Wnioskodawca musiałby wykazać, że co najmniej do 20 sierpnia 2008 r. powstała u niego niezdolność do pracy (art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS). Warunek ten nie spełnia się, gdyż w poprzednich sprawach przesądzono, że wnioskodawca w spornym okresie nie był niezdolny do pracy. Z tych przyczyn nie może zostać uwzględniona opinia biegłego lekarza medycyny pracy. Sąd miał na uwadze opinie innych biegłych wskazujących, że rozpoznane schorzenia nie powodują niezdolności do pracy. 2 W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego i procesowego. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. „W oparciu o wskazane w pkt II zarzuty (podstaw kasacyjnych) wskazał na następujące okoliczności uzasadniające przyjęcie kasacji do rozpoznania: 1) istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, wymagającego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, w zakresie sprzeczności ustalania braku niezdolności do pracy przez organy rentowe w trybie ustawy emerytalnej z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy i z orzeczeniami lekarzy medycyny pracy wydawanymi w trybie art. 229 kodeksu pracy, w szczególności konieczności odpowiedzi na pytanie dlaczego osoba, wobec której lekarze medycyny pracy wydają zaświadczenia o zakazie podjęcia zatrudnienia, nie może uzyskać prawa do renty wobec sprzecznych z tymi zaświadczeniami ustaleń organu rentowego; 2) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, z uwagi na sprzeczność zaskarżonego orzeczenia, uznającego skarżącego za całkowicie zdolnego do pracy, z zakazem wykonywania legalnie jakiegokolwiek zatrudnienia w zawodach wyuczonych i pokrewnych, wynikającym z wielokrotnych orzeczeń lekarzy medycyny pracy, a w konsekwencji naruszenie konstytucyjnego prawa skarżącego do świadczeń rentowych określonych w art. 67 ust. 1 Konstytucji RP”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (wyżej in extenso) nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Istotne zagadnienie prawne nie może być redukowane do samego pytania. Chodzi o problem prawny podobny do pytania prawnego z art. 390 k.p.c. Powinien więc zostać sformułowany i opracowany na podstawie uprzedniej analizy prawa, orzecznictwa a nawet doktryny, po której to wpierw sam skarżący może stwierdzić, że istotne zagadnienie prawne rzeczywiście występuje i dlatego jego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy jest konieczne. Skarżący we wniosku nie przedstawia takiej analizy ani argumentacji uzasadnienia. Postawione pytanie nie 3 ma rangi istotnego zagadnienia prawnego. Odpowiedź nie wykracza poza zwykłą wykładnię prawa. Lekarze medycyny pracy, którzy wydają zaświadczenia o zakazie podjęcia zatrudnienia, nie decydują o niezdolności do pracy jako przesłance prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, czyli w trybie określonym w ustawie z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS. Sformułowana kwestia nie składa się na istotne zagadnienie prawne, które ma na uwadze art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżący nie wykazuje, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona – art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Uzasadnienie tej podstawy przedsądu jest zbyt ogólne. Zasadniczy mankament polega na nieuprawnionym twierdzeniu, iżby w zaskarżonym orzeczeniu uznano skarżącego „za całkowicie zdolnego do pracy”. Przeciwnie, bo nie taki był przedmiot sprawy. Gorszy stan zdrowia wymagał oceny w aspekcie niezdolności do pracy w prawnym rozumieniu. Ponadto we wniosku błędnie zawęża się pojęcie niezdolności do pracy, gdyż nie dotyczy tylko zawodów wyuczonych i pokrewnych. Chodzi o niezdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (art. 12 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach). Jest to pojęcie szersze niż zawód wyuczony. Poziom posiadanych kwalifikacji to nie tylko wykonywane dotychczas zatrudnienie, lecz także umiejętności i doświadczenie uzyskane z wykonywania również innych prac niż wyuczone. Orzeczenie lekarza medycyny pracy wydawane jest w innym trybie. Nie dotyczy niezdolności do pracy, gdyż to należy do lekarza orzecznika i komisji lekarskiej ZUS, a w przypadku sporu sądowego do biegłych lekarzy sądowych. Ostatecznie na podstawie materiału decyduje sąd. Art. 67 ust. 1 Konstytucji RP nie stanowi podstawy roszczenia o rentę, gdyż regulacja w tym przedmiocie to domena ustawy zwykłej (co też wynika z art. 67 ust. 1 zdanie drugie). Ponadto i co ważniejsze, to negatywne rozstrzygnięcie wynika z ustalenia, że w poprzednich wyrokach przesądzono, iż niezdolność do pracy nie mogła powstać w okresach wskazanych przez biegłego z zakresu medycyny pracy. Nie był zatem spełniony warunek temporalny z art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Sąd ustalił też brak niezdolności do pracy. Skarżący we wniosku nie podważa tych zasadniczych ustaleń Sądu powszechnego. Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi na których oparto zaskarżony 4 wyrok (art. 39813 § 2 k.p.c.) i przy braku zarzutów materialnych kierowanych do podstaw renty nie ma podstaw do stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Na etapie przedsądu nie ocenia się podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Stanowią odrębny element skargi i podlegają ocenie dopiero po przyjęciu jej do rozpoznania. Oznacza to, że nie zastępują podstawy przedsądu ani jej uzasadnienia. Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). aw