II KO 78/19

Sygn. akt II KO 78/19 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie Ł. M. skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 września 2019 r., kwestii przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: 1. odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności; 2. zwolnić skazanego od kosztów postępowania wznowieniowego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 7 listopada 2018 r., sygn. akt III K (…), Ł. M. został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. na karę 9 lat pozbawienia wolności. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa (…). 2 W dniu 27 sierpnia 2019 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek skazanego o wznowienie postępowania w opisanej sprawie, w którym podniósł on, że: - sporządzający akt oskarżenia ”nadużył władzy”, co stanowi przestępstwo z art. 231 § 1 k.k.; - zakwestionował dokonane przez Sąd ustalenia faktyczne oraz prawdziwość zeznań pokrzywdzonego; - prawidłowo sporządzony akt oskarżenia doprowadziłby do skazania za przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. W konkluzji skazany wniósł o „przyjrzenie się tej sprawie gdyż doszło do szeregu kłamstw na moją niekorzyść”. Zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2019 r. wezwano skazanego do udzielenia w terminie 7 dni informacji, jakie okoliczności wskazane w art. 540 § 1 k.p.k. i art. 540a k.p.k. mają stanowić podstawę wniosku o wznowienie postępowania, pod rygorem skierowania wniosku na posiedzenie w trybie art. 545 § 3 k.p.k. w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku. W piśmie z dnia 9 września 2019 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 16 września 2019 r., skazany wskazał, że podstawą wniosku o wznowienie postępowania jest to, że: - akt oskarżenia został sporządzony „w taki sposób, że dodano zdarzenia, które nie miały miejsca a zeznania biegłych potwierdzają moją wersję wydarzeń”; - „nowe aspekty nieznane Sądowi mogą wnieść funkcjonariusze Policji, którzy dokonywali interwencji tego dnia”; - „zeznania osoby pokrzywdzonej nie pokrywają się z zeznaniami mojej osoby tak jak i zeznaniami świadka zdarzenia A. Ś.”; - z opinii biegłego wynika, że rany doznane przez pokrzywdzonego odpowiadają znamionom czynu z art. 157 § 1 k.k. a nie z art. 148 § 1 k.k.; - zeznania świadków są nieprawdziwe; - Sąd nie był obiektywny i nie przeprowadził szczegółowej weryfikacji dowodów w tym zeznań. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 3 Zgodnie z art. 540 § 1 k.p.k. postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli: 1) w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia (zgodnie z art. 541 § 1 k.p.k., czyn, o którym mowa w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 §1 pkt 3 – 11 lub w art. 22 k.p.k.); 2) po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody wskazujące na to, że: a) skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze, b) skazano go za przestępstwo zagrożone karą surowszą albo nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary albo błędnie przyjęto okoliczności wpływające na nadzwyczajne obostrzenie kary, c) sąd umorzył lub warunkowo umorzył postępowanie karne, błędnie przyjmując popełnienie zarzucanego mu czynu. Podstawy wznowienia postępowania określone zostały także w przepisach art. 540 § 2 i 3 k.p.k. oraz w art. 540a k.p.k. i art. 540b k.p.k., lecz przytaczanie ich jest zbędne, ponieważ nie pozostają w żadnym związku z rozpoznawaną sprawą. Stosownie do art. 545 § 3 k.p.k. Sąd, orzekając jednoosobowo, odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, niepochodzącego od podmiotu kwalifikowanego, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Wniosek skazanego Ł. M. jest oczywiście bezzasadny w rozumieniu tego przepisu. Główne wywody tego wniosku wiążą się z rzekomym popełnieniem przestępstwa w związku z toczącym postępowaniem karnym. Przestępstw tych mieli dopuścić się prokurator – przekraczając swoje uprawnienia i świadkowie – składając fałszywe zeznania. Jak wskazano już wcześniej, powołanie się 4 na rozważaną podstawę wznowienia postępowania wymaga ustalenia popełnienia przestępstwa prawomocnym wyrokiem skazującym albo wykazania, że takie orzeczenie nie może zapaść z przyczyn wymienionych w art. 541 § 1 k.p.k. Skazany nie przedstawił jednak wymaganego wyroku skazującego, nie wykazał także, że wyrok taki nie mógł zapaść. W sprawie nie występują również nowe fakty lub dowody, o których mowa w art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k. Pokrzywdzony i świadek A. Ś. byli przesłuchiwani w toku postępowania sądowego i ich zeznania były oceniane; podobnie rzecz się miała z opinią biegłego. W podstawach wznowieniowych nie mieszczą się również rzekome naruszenia prawa, których dopuścić się miał Sąd w związku z oceną dowodów. Element „nowości” pojawia się jedynie w związku z sygnalizowaną potrzebą przesłuchania interweniujących funkcjonariuszy Policji. Rzecz jednak w tym, że z wniosku nie wynika, na jakie okoliczności należałoby ich przesłuchać, brak także powiązania tych zeznań z przesłankami z art. 540 § 1 pkt 2 lit. a, b, c k.p.k. W świetle powyższych uwag wniosek skazanego jest oczywiście bezzasadny, co uzasadniło odmowę jego przyjęcia. Na koniec należy zauważyć, że wniosek o wznowienie postępowania na korzyść skazanego może zostać złożony w każdym czasie. Musi on być jednak sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego i opłacony. Nadto, ze względu na sformalizowany charakter postępowania wznowieniowego, wniosek taki musi mieć oparcie w wymienionych wcześniej podstawach wznowieniowych.