II CSK 554/20

Sygn. akt II CSK 554/20 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z powództwa K. w S. - Korea Południowa przeciwko A. Ż. i E. D. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 października 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 marca 2020 r., sygn. akt I AGa […] 1. odrzuca skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. w S. - Korea Południowa na rzecz E. D. i A. Ż. kwoty po 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Powódka K. z siedzibą w S. (Korea Południowa) wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…), oddalającego apelację skarżącej od wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o zapłatę przeciwko A. Ż. i E. D.. Przewodniczący w Sądzie Apelacyjnym wezwał skarżącą do „uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa” obejmującego umocowanie r. pr. P. J. do reprezentowania powódki przed Sądem Najwyższym. W wyniku tego wezwania przedłożony został dokument, z którego wynikało udzielenie w dniu 3 września 2020 r. ww. radcy prawemu pełnomocnictwa do reprezentacji 2 spółki. Następnie, po przedstawieniu przez skarżącą ww. dokumentu, skarżąca została ponownie wezwana, tym razem „do wykazania, że osoba, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania powoda przed Sądem Najwyższym jest upoważniona do jednoosobowej reprezentacji - w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej” (zarządzenie - k. 978, wezwanie - k. 979, doręczenie wezwania - k. 980). W reakcji na to wezwanie skarżąca przedstawiła tłumaczenie przysięgłe dokumentu określonego jako „zaświadczenie o rejestracji (podatnika - osoby prawnej)” wydane przez Naczelnika Rejonowego Urzędu Skarbowego Y. (k. 982-983). Zaświadczenie to wydano 22 października 2020 r., a z jego treści wynika, że osoba podpisana pod dokumentem pełnomocnictwa jest przedstawicielem powódki. W odpowiedziach na skargę kasacyjną pozwani wnieśli o nieprzyjęcie jej do rozpoznania, względnie oddalenie, a także o zasądzenie na ich rzecz od powódki kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu, gdyż także w wyniku drugiego z ww. wezwań skierowanych do powódki nie doszło do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej w wyznaczonym przez Sąd terminie. Oba opisane wyżej wezwania miały na celu wykazanie umocowania pełnomocnika, który wniósł skargę kasacyjną, do działania w postępowaniu kasacyjnym w imieniu powódki. Przedłożone Sądowi Apelacyjnemu pełnomocnictwo zostało udzielone 3 września 2020 r. W celu wykazania umocowania ww. radcy prawnego do działania w imieniu skarżącej niezbędne było zatem przedłożenie dokumentu świadczącego o tym, iż osoba, która udzieliła pełnomocnictwa w niniejszej sprawie, była w ww. dacie uprawniona do reprezentacji powódki. Tymczasem analiza treści dokumentu ujawnionego na k. 982-983 nie wykazuje przysługiwania ww. osobie w dniu 3 września 2020 r., czyli w dniu udzielenia pełnomocnictwa, uprawnienia do reprezentacji powódki. Z zaświadczenia tego wyraźnie wynika, że „informacje są zgodne z prawdą na dzień wydania niniejszego zaświadczenia”, czyli na 22 października 2020 r. Z tego względu należało przyjąć, że braku skargi kasacyjnej nie uzupełniono 3 w terminie, wobec czego skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 3 k.p.c. Obiter dictum należy zauważyć, że w praktyce sądowej pojawiają się istotne trudności związane z wykazaniem, że dana osoba pozostaje piastunem organu osoby prawnej działającej na podstawie prawa obcego. Dotyczy to zwłaszcza jurysdykcji, w których nie funkcjonują bezpłatne i jawne rejestry spółek lub innych osób prawnych. W takim wypadku zwykle możliwe jest jednak przedstawienie tłumaczeń dokumentów korporacyjnych wykazujących umocowanie danej osoby, w tym statutów i uchwał, które pozwalają na ustalenie, że udzielone w sprawie pełnomocnictwo pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentacji danego podmiotu. Spełnieniu wymagania wykazania umocowania, stosownie do okoliczności - także dalszymi dokumentami, nieograniczającymi się do aktu pełnomocnictwa, sprzyja długi termin na wniesienie skargi kasacyjnej oraz konieczność korzystania z profesjonalnego zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Czynniki te powodują, że strona, biorąca wszak uprzednio udział w dwuinstancyjnym postępowaniu przed sądami powszechnymi, ma pełne rozeznanie w wymaganiach formalnych stawianych w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej, inicjującej postępowanie w nowej, z ujęciu procesowym, sprawie cywilnej. Na marginesie należy zauważyć, że skarga kasacyjna w istocie nie spełnia również wymagania konstrukcyjnego wynikającego z art. 3984 § 1 pkt 3 in fine k.p.c., gdyż nie oznaczono w niej zakresu, w jakim miałoby nastąpić uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Określenie zakresu zaskarżenia, które w skardze niewątpliwie zostało dokonane, oraz wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia, stanowi przedmiot odrębnych przesłanek formalnych skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona powinna w obu tych kwestiach odrębnie sformułować własne stanowisko. Spełnienie analizowanych wymagań nie może być uznane za nadmiernie skomplikowane lub kłopotliwe, gdyż w postępowaniu ze skargi kasacyjnej, o czym była uprzednio mowa, obowiązkowe jest zastępstwo strony przez zawodowego pełnomocnika; nadto wszystkie elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej są klarownie wyliczone w art. 3984 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 września 2020 r., V CSK 116/20). 4 O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98 k.p.c.), ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz - w odniesieniu do drugiego z pozwanych – tożsamych przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji postanowienia. ke