V CSK 598/14

Sygn. akt V CSK 598/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 kwietnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa E. Ż. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. O. we W. o uchylenie uchwał, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 kwietnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 maja 2014 r., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 720 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powód, zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 28 maja 2014 r., wskazał na występowanie w sprawie przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przez ten sąd przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Ponadto wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Możliwość uwzględnienia zarzutu oczywistej zasadności skargi kasacyjnej uwarunkowana jest kilkoma przesłankami. Po pierwsze, wymagane jest wykazanie kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, widocznego prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i bez wnikania w szczegóły sprawy. Spełnienie tej przesłanki możliwe jest wyłącznie przy tak ewidentnym naruszeniu prawa, którego stwierdzenie nie wymaga dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub prawniczej (por. post. SN z dnia 3 grudnia 2014 r., III PK 75/14, nie publ.). Po drugie, sam zarzut naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, czyli że jej zarzuty są zasadne i w sposób oczywisty prowadzą do uznania zaskarżonego wyroku za błędny i podlegający wzruszeniu (por. post. SN z dnia 19 lutego 2014 r., I PK 265/13, nie publ.; post. SN z dnia 3 29 września 2014 r., III SK 91/13, nie publ.). Obydwu tych warunków uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej w zakresie jej oczywistej zasadności nie spełnia. Podobnie należy stwierdzić co do występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Zagadnienie prawne, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. ma mieć poważny, istotny i uniwersalny charakter. Powinno wywoływać zasadnicze kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne i nie zostało dotychczas rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy, a jego rozstrzygnięcie jest konieczne zarówno do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, jak i przyczynia się do rozwoju judykatury (por. post. SN z dnia 20 marca 2014 r., IV CSK 577/13, nie publ.). Skarżący powinien oprócz sformułowania zagadnienia przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało. Zagadnienie to powinno być nadto istotne z uwagi na wagę przedstawionego przez skarżącego problemu interpretacyjnego dla systemu prawa (por. post. SN z dnia 26 czerwca 2014 r., IV CSK 78/14, nie publ.). Nie może mieć zatem charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. post. SN z dnia 11 września 2014 r., V CKS 66/14, nie publ.). W ocenie Sądu Najwyższego skarżący nie spełnił tych wymagań, wobec czego brak podstaw do stwierdzenia, że w sprawie istnieje zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 99 oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.