I CSK 167/07

Sygn. akt I CSK 167/07 POSTANOWIENIE Dnia 20 czerwca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa B. R. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Budownictwa i Ministrowi Skarbu Państwa o odszkodowanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2007 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 6 grudnia 2006 r., odrzuca skargę kasacyjną; nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanego Skarbu Państwa. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2006 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 lutego 2006 r. oddalającego powództwo. W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach kasacyjnych skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 3989 k.p.c., a jego spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Ponadto – co również nie jest bez znaczenia – w uzasadnieniu wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W razie powołania się na przesłankę wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć argumenty świadczące, jego zdaniem, o tym, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia. Powołanie się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga natomiast sformułowania tego zagadnienia i wskazania argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 oraz z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). W przedmiotowej skardze kasacyjnej powód zaniechał przedstawienia jakiejkolwiek argumentacji na poparcie postawionej tezy o oczywistości naruszenia 3 prawa przez Sąd drugiej instancji, odwołując się jedynie do uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Odwołanie takie, jak wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy, nie spełnia wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 in fine k.p.c. (zob. np. niepublikowane postanowienia z dnia 23 marca 2006 r., IV CSK 180/06, z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, z dnia 8 września 2006 r., IV CSK 180/06, i z dnia 25 października 2006 r., V CSK 338/06). Wymagania tego nie spełnia również wskazanie na występowanie w rozpoznawanej sprawie zagadnienia prawnego, gdyż skarżący zagadnienia takiego w ogóle nie sformułował. Skarga kasacyjna niezawierająca któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych wymienionych w art. 3984 § 1 k.p.c. dotknięta jest nieusuwalnym brakiem skutkującym jej odrzuceniem w myśl art. 3986 k.p.c. Z podanych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. kg