II PK 247/10

Sygn. akt II PK 247/10 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Beata Gudowska w sprawie z powództwa K. W. przeciwko SKF Polska S.A. o odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 stycznia 2011 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 maja 2010 r., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 18 maja 2010 r. Sąd Okręgowy, Sąd Pracy w W. oddalił apelację K. W. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 4 listopada 2009 r. ustaliwszy, że przyczyny wskazane w oświadczeniu pozwanego pracodawcy rzeczywiście zaistniały i przyjąwszy, że stanowiły uzasadnioną przyczynę rozwiązania z powodem umowy o pracę (art. 45 § 1 w związku z art. 30 § 4 k.p.). W skardze kasacyjnej powód wniósł o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W. albo orzeczenie co 2 do istoty sprawy zgodnie z pozwem, w oparciu o zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 31 k.p. „przez przyjęcie, że oświadczenia T. G., zgodnie z którymi pracodawca puszcza w niepamięć dotychczasowe uchybienia powoda obowiązkom pracowniczym nie mogą być traktowane jako czynności pracodawcy w sprawach z zakresu prawa pracy” oraz art. 45 § 1 w związku z art. 30 § 4 k.p. przez przyjęcie, że przyczyny wskazane w oświadczeniu pracodawcy uzasadniały wypowiedzenie umowy o pracę. Ponadto skarżący wskazał na naruszenie art. 321 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granic żądania pozwu i uwzględnienie przy ocenie zasadności wypowiedzenia przyczyny, która nie była wskazana w treści wypowiedzenia umowy. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi, skoro „dzień wcześniej pracodawca uznał, iż te same uchybienia nie przeszkadzają w dalszym zatrudnianiu powoda oraz dał powodowi szansę poprawy”, oraz na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, polegającego na konieczności rozstrzygnięcia kwestii, czy „powierzenie danej osobie w sposób dorozumiany określonych czynności władczych z zakresu prawa pracy przysługujących pracodawcy (ustanowienie tej osoby przełożonym wobec innych pracowników) może być uznane za udzielenie w sposób dorozumiany pełnomocnictwa uprawniającego tę osobę do reprezentowania pracodawcy wobec podległych jej pracowników”. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywo-łujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępo-wania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty jednocześnie na twierdzeniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, oraz że skarga jest oczywiście uzasadniona. Tymczasem przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 wykluczają się, gdyż skarga kasacyjna nie może być uznana za oczywiście uzasadnioną, jeżeli o występowaniu tej przesłanki miałoby świadczyć 3 naruszenie przepisów prawa, których wykładnia nasuwa tak duże wątpliwości, iż konieczne jest ich wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy w ramach sformułowanego w tej sprawie zagadnienia prawnego. W związku z tym motywacja wniosku jest nieprzekonywująca, niezależnie od tego, że ujęte w skardze jako istotne zagadnienie prawne, mające uzasadnić przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., nie ma istotnego znaczenia, gdyż odnosi się wyłącznie do oceny konkretnego stanu faktycznego sprawy niestanowiącego przedmiotu kontroli kasacyjnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., II UKN 7/99, OSNAPiUS 2000 Nr 23, poz. 865 oraz art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.). Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 k.p.c.), orzekając o kosztach postępowania na podstawie art. 98 k.p.c.