II UZ 37/05

Postanowienie z dnia 10 czerwca 2005 r. II UZ 37/05 Weryfikacja wartości przedmiotu zaskarżenia jako przesłanki dopusz-czalności kasacji (art. 3921 § 1 k.p.c.) nie obejmuje oceny zasadności roszcze-nia. Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2005 r. sprawy z wniosku Macieja Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz-nych-Oddziałowi w G. z udziałem Towarzystwa Ubezpieczeń i Asekuracji W. SA Od-dział K.-P. w T. o jednorazowe odszkodowanie, na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w To-runiu z dnia 24 marca 2005 r. [...] u c h y l i ł zaskarżone postanowienie. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 24 marca 2005 r. Sąd Okręgowy w Toruniu odrzucił kasację wnioskodawcy Macieja Z. od wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 7 grudnia 2004 r. Zarządzeniem z dnia 28 lutego 2005 r. pełnomocnik wnioskodawcy został we-zwany do uzupełnienia braków formalnych kasacji przez podanie wartości przed-miotu zaskarżenia oraz sposobu jego wyliczenia. Realizując to wezwanie pełnomoc-nik wnioskodawcy w piśmie z dnia 14 marca 2005 r. określił wartość przedmiotu za-skarżenia na kwotę trzydziestu tysięcy złotych. Wskazując zaś sposób wyliczenia tej kwoty, pełnomocnik wnioskodawcy wyjaśnił, że składają się na nią poniesione koszty leczenia urazów wynikłych z wypadku przy pracy. Według Sądu Okręgowego po-mimo tego, że wnioskodawca formalnie uczynił zadość wezwaniu Sądu do usunięcia braków kasacji, to jednak wskazana przez niego kwota nie stanowi określenia rze- 2 czywistego żądania wnioskodawcy. Rozpatrywana sprawa dotyczyła bowiem jedno-razowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy przyznawanego na podstawie ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadku przy pracy przyznawanego na podstawie ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.). Przepisy powyższej ustawy wartość odszkodowa-nia uzależniają od procentowego uszczerbku na zdrowiu, a nie od rzeczywiście po-niesionych szkód materialnych (np. kosztów leczenia). Procentowy stopień uszczerbku na zdrowiu jest ustalany na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orze-kania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodo-wania (Dz.U. Nr 234, poz. 1974 ze zm.). Wnioskodawca był zatem - według Sądu - zobowiązany do wskazania takiej wartości przedmiotu zaskarżenia, która uwzględ-niałaby zasady odszkodowania ustalone odpowiednio do stopnia uszczerbku na zdrowiu i powinien wskazać wyliczenia na podstawie powołanego wyżej rozporzą-dzenia. Wskazanie przez wnioskodawcę kwoty, która zdaniem Sądu nie stanowi wartości przedmiotu zaskarżenia, nie stanowi uzupełnienia braków formalnych kasa-cji i dlatego na podstawie art. 3935 § 2 k.p.c. kasacja została odrzucona. W zażaleniu wnioskodawca wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie art. 3935 k.p.c. Zdaniem skarżącego na podstawie przepisów wskazanego w postanowieniu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. lekarz orzecznik ustala w procentach stopień stałego lub dłu-gotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Natomiast wnioskodawca dotychczas nie został skierowany na odpowiednie badania w celu określenia procentowego stopnia uszczerbku na zdrowiu. Wobec tego musiał on określić wartość swojego żądania szacunkowo według własnej a nie medycznej wiedzy i na podstawie przesłanek, które uznaje za istotne. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wynikający z zażalenia problem dotyczy zasadności zastosowania art. 3935 § 2 k.p.c. do ustalonego stanu faktycznego, który - według oceny zawartej w zaskarżo-nym postanowieniu - stanowi sytuację nieusunięcia wady kasacji dotyczącej braku w 3 niej oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Nie ulega wątpliwości, że chodziło o wymaganie warunku formalnego kasacji, określonego w art. 3933 § 2 k.p.c., które-go niezachowanie podlegało usunięciu w procedurze przewidzianej dla usuwania wad formalnych pisma procesowego (por. art. 130 § 1 k.p.c.) z modyfikacją konse-kwencji nieuzupełnienia braku w wyznaczonym terminie, wynikającą z art. 3935 k.p.c. Jeżeli na skutek odpowiedniego wezwania skarżący w wyznaczonym do tego terminie oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia, to z punktu widzenia aspektów formalnych kasacji, a te tylko powinny być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu przedmiotowej kwestii, kasacja spełniała warunek formalny określony w art. 3933 § 2 k.p.c. - zawierała już bowiem wymagane oznaczenie wartości przedmiotu zaskarże-nia. Inną kwestią, niedotyczącą procedury usuwania braku warunku formalnego, jest weryfikacja przez sąd oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Taka po-trzeba wyjaśnienia może wynikać z kontroli przesłanek dopuszczalności kasacji w sprawach o prawa majątkowe (art. 3921 § 1 k.p.c.), przy odpowiednim wykorzystaniu środków sprawdzenia wartości przedmiotu sporu określonych w art. 25 § 1 k.p.c. (por. też art. 391 § 1 k.p.c.). W rozważanym przypadku Sąd drugiej instancji wyszedł poza zakres oceny kasacji z punktu widzenia zachowania przez nią warunku formal-nego, lecz podjął „merytoryczną” ocenę weryfikacyjną oznaczonej w kasacji wartości zaskarżenia, przy czym nie był w tej ocenie konsekwentny, skoro nie zweryfikował podanej wartości zaskarżenia z punktu widzenia przesłanek dopuszczalności kasacji określonych w art. 392 § 1 k.p.c. Ze względu na przyjęty w zaskarżonym postano-wieniu kierunek weryfikacji oznaczonej przez skarżącego wartości przedmiotu za-skarżenia należy koniecznie zwrócić uwagę na budzące zastrzeżenia przesłanki tej weryfikacji. Wartość przedmiotu sporu i pochodna od niego wartość przedmiotu za-skarżenia kasacją zależy od dochodzonego w sprawie roszczenia, to jest od tego czego domaga się strona (por. art. 19 § 1 i § 2 k.p.c.). Konsekwentnie do tego, sprawdzenie przez Sąd wartości przedmiotu sporu i przedmiotu zaskarżenia nie może polegać na ocenie zasadności dochodzonego roszczenia. Z powyższych przyczyn, uznając zasadność zażalenia Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art. 39815 § 1 zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. ========================================