II KZ 16/19

Sygn. akt II KZ 16/19 POSTANOWIENIE Dnia 5 czerwca 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński w sprawie M. J. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 czerwca 2019 r. zażalenia obwinionego na zarządzenie Przewodniczącego X Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 marca 2019 r. (sygn. akt X WSU […]) o odmowie przyjęcia skargi wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 lutego 2019 r. (sygn. akt X Ka […]) p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem Przewodniczącego X Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 marca 2019 r. (sygn. akt X WSU […]) odmówiono przyjęcia skargi obwinionego M. J. na wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 lutego 2019 r. (sygn. akt X Ka […]) z powodu jej niedopuszczalności. Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł M. J., podnosząc zarzut naruszenia art. 437 k.p.k. i wskazując, że w sprawie zaistniała konieczność zmiany zaskarżonego wyroku oraz uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanych mu czynów. Wniósł o wstrzymanie zaskarżonego zarządzenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 k.p.s.w. w postępowaniu w sprawach o wykroczenia przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się jedynie, gdy Kodeks tak stanowi. Przepis art. 109 § 2 k.p.s.w. określa zakres przepisów kodeksu postępowania karnego, które stosuje się odpowiednio w postępowaniu 2 odwoławczym, prowadzonym na podstawie przepisów postępowania w sprawach o wykroczenia. Brak w tym katalogu odwołania do przepisów art. 539a i n. k.p.k. Jak wskazał na to trafnie Sąd Najwyższy w postanowieniu z 13 grudnia 2018 r. (IV KS 21/18) ustawodawca, wraz z wprowadzeniem skargi na wyrok sądu odwoławczego do postępowania karnego nie znowelizował przepisów regulujących procedurę wykroczeniową, przez nakaz odpowiedniego stosowania art. 539a k.p.k. i in. k.p.k. w sprawach o wykroczenia, tak by skarga mogła również funkcjonować w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, że wyrok wydany w niniejszej sprawie przez Sąd Okręgowy w W. zapadł w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, skarga na takie orzeczenie do Sądu Najwyższego nie jest dopuszczalna. Dodać należy, że skarżący nie zawarł w zażaleniu żadnych argumentów na jego poparcie, wskazując jedynie, że istnieje konieczność zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia obwinionego do zarzucanych mu czynów. Tak przedstawione argumenty nie mogą zostać uznane za zasadne w obliczu jednoznacznie brzmiących przepisów. Z uwagi na powyższe należało orzec jak w sentencji.