IV CZ 70/08

Sygn. akt IV CZ 70/08 POSTANOWIENIE Dnia 4 września 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Katarzyna Tyczka-Rote SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca) ze skargi powódki o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. akt I ACa (…), w sprawie z powództwa B. R. przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Szpitalowi Klinicznemu Akademii Medycznej w B. o zadośćuczynienie, odszkodowanie i rentę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 września 2008 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I ACa (…), oddala zażalenie Uzasadnienie Sąd Apelacyjny zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę o wznowienie postępowania w sprawie I ACa (…), zakończonej wyrokiem tego Sądu z dnia 8 czerwca 2004 r. uznając, że została wniesiona po terminie i nie opiera się o ustawową podstawę wznowienia. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 403 § 2, 407 § 1 oraz art. 410 § 1 i 2 k.p.c. i wniosła o jego uchylenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 2 Jako podstawę wznowienia postępowania skarżąca powołała nowy dowód w postaci opinii biegłego sporządzonej w postępowaniu karnym i wskazała, że o treści tej opinii dowiedziała się w dniu 2 lipca 2007 r. Bezspornym jest, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w dniu 3 października 2007 r. Usprawiedliwione było zatem stanowisko Sądu Apelacyjnego, że skarga została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 407 § 1 k.p.c. Rozpoczął on bowiem bieg w dniu, w którym skarżąca dowiedziała się o podstawie wznowienia, a było nią ujawnienie nowego dowodu. Dla biegu tego terminu nie miało znaczenia, że postępowanie karne w dniu 2 lipca 2007 r. nie było jeszcze prawomocnie zakończone, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd drugiej instancji. Usprawiedliwione było również jego stanowisko, że wspomniany wyżej dowód z opinii biegłego nie stanowił nowego dowodu w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Opinia ta została sporządzona bezspornie już po zakończeniu postępowania, którego dotyczyła skarga o wznowienie. Art. 403 § 2 k.p.c. odnosi się zaś jedynie do dowodów, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu i które mogły mieć wpływ na jego wynik. Hipoteza tego przepisu zakłada zatem, że podstawę wznowienia postępowania może stanowić wyłącznie dowód, który istniał przed prawomocnym zakończeniem postępowania w sprawie. Z tego względu usprawiedliwiona była ocena, że skarga nie opierała się o ustawową podstawę wznowienia, mimo że samo jej sformułowanie było prawidłowe, co uzasadniało również jej odrzucenie na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Uwzględniając powyższe Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw, w oparciu o treść art. 3941 § 3 i 39814 k.p.c.