IV KO 14/25

IV KO 14/25 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu na posiedzeniu w dni 30 stycznia 2025 r. wniosku Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt VI Ka 772/24, o przekazanie sprawy A.D., prowadzonej pod sygn. akt VI Ka 772/24 do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę A.D. prowadzoną w Sądzie Okręgowym w Rybniku pod sygn. akt VI Ka 772/24 do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gliwicach. UZASADNIENIE Postanowieniem Sadu Okręgowego w Rybniku z dnia 17 stycznia 2025 r. (sygn. akt VO Ka 772/24) na podstawie art. 37 k.p.k. zwrócono się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy przeciwko A.D. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. Uzasadnieniem wniosku jest ustalenie, że oskarżycielem posiłkowym w sprawie jest ławnik Sądu Okręgowego w Rybniku III Wydziału Karnego. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Wniosek okazał się zasadny. IV KO 14/25 2 Przepis art. 37 k.p.k. jako wyjątkowy nie podlega interpretacji rozszerzającej. Nadmierne jego wykorzystywanie może podważać zaufanie do niezależności sądów i niezawisłości sędziów. Dlatego wskazuje się, że odstąpienie od zasady rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy miejscowo może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za tym, aby w każdej sprawie zachowany został standard konstytucyjny rozpoznania jej przez sąd właściwy według procedury, w której się ona toczy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Wydaje się racjonalną zasadą przyjmowanie w orzecznictwie Sądu Najwyższego w sprawach rozpoznawanych w trybie art. 37 k.p.k., że jeżeli stroną procesu jest m.in. sędzia, ławnik, pracownik sądu lub prokurator Prokuratury tego samego okręgu, na co dzień występujący przed danym sądem - ten sąd nie powinien orzekać w sprawie. Stanowi to przejaw dbałości o owo dobro wymiaru sprawiedliwości, jakim jest z jednej strony efektywność postępowania (potencjalne wyłączenia poszczególnych sędziów od rozpoznania sprawy) oraz wizerunek sądu jako organu niezależnego, z którym orzekają niezawiśli sędziowie, co do których nie można czynić zarzutu, iż w swojej służbie kierują się pozamerytorycznymi kryteriami. Z tych względów uznając, że dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, Sąd Najwyższy przekazał ją do Sądu Okręgowego w Gliwicach. [WB] [ł.n] IV KO 14/25 3