IV CSK 534/17

Sygn. akt IV CSK 534/17 POSTANOWIENIE Dnia 16 kwietnia 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku A.B-W. przy uczestnictwie J.A., M.P. i E.S. o rozgraniczenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt I Ca […]/17, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. oddala wniosek E.S. i M.P. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 398 4 § 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Skarżący powołując się na oczywistą zasadność skargi odwołuje się ogólnie do istoty rozgraniczenia i jego podstaw przewidzianych w art. 153 k.c. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie. Oznacza to, że z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu. Dwuzdaniowe uzasadnienie wniosku wskazujące, że 3 przyjęta przez Sąd pierwszej instancji linia rozgraniczenia nie uwzględnia zasiedzenia przygranicznego pasa gruntu, mimo wyrażenia takiego stanowiska w uzasadnieniu, a nadto wnioskodawczyni zostanie zabrany bezprawnie pas gruntu, który był w jej posiadaniu, abstrahuje od ustalonego przez Sąd drugiej instancji stanu faktycznego wiążącego z mocy art. 39813 § 2 in fine Sąd Najwyższy. Argument ten nie może prowadzić do stwierdzenia, że nastąpiły uchybienia przepisowi prawa materialnego o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty i widoczny prima facie. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z 13 § 2 k.p.c.). Wniosek uczestników postępowania o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie został uwzględniony, bo poza zawarciem wniosku o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w odpowiedzi na skargę, nie zostały wskazane żadne argumenty odnoszące się do tego etapu postępowania kasacyjnego. aj 4 a.ł.