IV CZ 4/88

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN A. Gola.Sędziowie SN: W. Patulski, J. Sokołowski (spraw.).SentencjaSąd Najwyższy - Izba Cywilna i Administracyjna po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 1988 r. na posiedzeniu niedawnym sprawy z wniosku Z. K. z udziałem Z. K. o ubezwłasnowolnienie na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Ł. z dnia 16 listopada 1987 r., sygn. akt (...), postanawia:uchylić zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki odrzucił rewizję pełnomocnika wnioskodawcy, gdyż została ona wniesiona "bez opłaty stałej". Zgodnie zaś z art. 17 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych rewizję wniesioną przez adwokata, podlegającą opłacie w wysokości stałej, należy odrzucić, jeżeli nie została należycie opłacona.Pełnomocnik wnioskodawcy wnosi w zażaleniu o zmianę postanowienia i przyjęcie rewizji, gdyż jak twierdzi znak opłaty sądowej został naklejony na rewizji prawdopodobnie zaginął.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje.W aktach sprawy znajduje się rewizja złożona osobiście przez wnioskodawcę w terminie i należycie opłacona (…). Przepisy art. 518 k.p.c. nie normują postępowania rewizyjnego w postępowaniu nieprocesowym, należy więc w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy art. 368-393 k.p.c. (art. 13 § 2 k.p.c.).Z wymienionych ostatnio przepisów o postępowaniu cywilnym wynika, że stronie (w niniejszym wypadku wnioskodawcy) przysługuje od postanowień merytorycznych tylko jeden środek odwoławczy, jedna rewizja. Jeżeli zatem wnioskodawca wniósł już osobiście rewizję, to późniejsze pismo złożone przez jego pełnomocnika i także nazwane rewizją, jest tylko pismem procesowym, uzupełniającym wcześniej wniesioną rewizją. Należy dodać, że nie jest możliwe skuteczne wskazanie w takim piśmie nowych podstaw rewizyjnych, jeżeli upłynął już termin do wniesienia rewizji.Jak z powyższego wynika, bezprzedmiotowe było odrzucenie "rewizji" pełnomocnika wnioskodawcy, gdyż pismo procesowe tak określone nie jest rewizją.Z tego względu Sąd najwyższy na podstawie art. 388, 397 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.