III KK 388/18

Sygn. akt III KK 388/18 POSTANOWIENIE Dnia 29 sierpnia 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie S.Z. oskarżonego z art. 270 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 sierpnia 2018 r., z urzędu, kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 9 lutego 2018 r., sygn. akt V Ka […]/18, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt X K […]/17, p o s t a n o w i ł 1. pozostawić kasację bez rozpoznania; 2. obciążyć oskarżonego S.Z. kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt X K […]/15, umorzono warunkowo postępowania karne przeciwko S.Z. o czyn z art. 270 § 1 k.k. na okres próby jednego roku. Sąd Okręgowy w R. wyrokiem z dnia 9 lutego 2018 r., sygn. akt V Ka […]/18, po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę, orzeczenie sądu meriti utrzymał w mocy. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 270 § 1 k.k.) 2 oraz procesowego (art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.), a także błędy w ustaleniach faktycznych, w tym niewłaściwą ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu, który w jego ocenie nie stanowił przestępstwa. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w R. i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w R. „z uwagi na brak znamion popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę”. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w R. wniosła o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Niezależnie od wielu mankamentów przedmiotowej kasacji, których szczegółowe omawianie w tym miejscu nie jest konieczne, nie można podzielić stanowiska oskarżyciela publicznego co do konieczności oddalenia jej jako oczywiście bezzasadnej. Tego rodzaju rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy jest możliwe w wypadku, gdy przedstawiona do rozpoznania kasacja jest dopuszczalna, ponieważ wyłącznie wtedy istnieje możliwość merytorycznego odniesienia się do sformułowanych w niej zarzutów. Tymczasem kasacja sporządzona i wniesiona w tej sprawie przez obrońcę oskarżonego S.Z. jest niedopuszczalna z mocy ustawy, a ponieważ została przez Sąd odwoławczy błędnie przyjęta, konieczne było nie – jak to się sugeruje w odpowiedzi na nią – wydanie postanowienia na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., lecz pozostawienie jej bez rozpoznania, stosownie do dyspozycji art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy jedynie kasacji wniesionej przez stronę z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) oraz kasacji jednego z podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k.) Zapadłym w tej sprawie wyrokiem sąd ad quem utrzymał w mocy wyrok sądu meriti, którym warunkowo umorzono postępowanie karne przeciwko S.Z. za czyn z art. 270 § 1 k.k. Oczywiste tym samym jest, że nie tylko nie nastąpiło wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej 3 wykonania, lecz nawet nie doszło do wydania wyroku skazującego, takim bowiem nie jest orzeczenie o warunkowym umorzeniu. W kasacji wniesionej przez obrońcę – co jednoznacznie wynika tak z przytoczonych wyżej zarzutów, jak i jej części motywacyjnej – nie wskazano na żadne z uchybień określonych w art. 439 k.p.k. Tak zredagowana kasacja strony w świetle jednoznacznej treści art. 523 § 2 k.p.k. jest niedopuszczalna. W związku z tym konieczne było orzeczenie przez Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 531 § 1 k.p.k., ponieważ przyjęta kasacja nie odpowiada przepisom wymienionym w art. 530 § 2 k.p.k. – w tym wypadku art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w części dyspozytywnej, obciążając jednocześnie oskarżonego – art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. – kosztami postępowania kasacyjnego. Od niniejszego postanowienia środek odwoławczy nie przysługuje (art. 430 § 2 k.p.k.) ał