III CNP 23/16

Sygn. akt III CNP 23/16 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa D. S. i Stowarzyszenia [x] "Z." w K. przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie (….) o zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2016 r., na skutek skargi powodów o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, oddala wniosek pełnomocnika strony powodowej o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej stronie powodowej z urzędu oraz odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania między stronami. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 sierpnia Sąd Okręgowy w K. w sprawie o zadośćuczynienie z powodu naruszenia dóbr osobistych oddalił apelację powodów od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 23 października 2013 r. Powodowie wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując na art. 241, 242, 381 i 386 k.p.c. z którymi wyrok jest niezgodny. Uprawdopodobniając wyrządzenie szkody powodowie wskazali na nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania powódki D.S., co pozbawiło stronę powodową możliwości uzyskania zadośćuczynienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. oznacza jego niezgodność z prawem materialnym (przedmiotowym), czyli przepisem prawa pozytywnego (obowiązującego), z którym koliduje zawarte w orzeczeniu rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Wyrok, w którym orzeczono o zasadności roszczenia o zapłatę zadośćuczynienia, nie może być zatem sprzeczny (niezgodny) z art. 241, 242, 381 i 386 k.p.c. Zresztą tylko w szczególnie wyjątkowych wypadkach naruszenie przepisu prawa procesowego może uzasadniać niezgodność orzeczenia z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2014 r., III CNP 36/13, nie publ., z dnia 17 czerwca 2015 r., III CNP 4/15, nie publ. oraz z dnia 8 grudnia 2015 r., III CNP 23/15, nie publ.). Z tych względów nie wykazano okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania. Wniosek o przyjęcie skargi jako oczywiście bezzasadny, daleki od wymagań stawianych przez ustawę, nie uzasadnia przyznania kosztów „pomocy” prawnej udzielonej z urzędu (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2011 r., II CSK 699/10, OSNC-ZD 2011, nr C, poz. 72 lub z dnia 2 grudnia 2011 r., III CZ 69/11, OSNC-ZD 2013, nr A, poz. 12). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.). jw 3