IV CNP 25/17

Sygn. akt IV CNP 25/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt I Ca […], w sprawie z powództwa T.S. przeciwko J.W., A.W., D.W. i M.W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 grudnia 2017 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania UZASADNIENIE 2 Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 23 lutego 2017 r., wniesiona przez powódkę została oparta o zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 65 i 5 k.c. oraz przepisów postępowania, tj. art. 235 § 1 k.p.c., art. 236, 244 § 1, art. 384 § 1, art. 391 § 1 k.p.c. Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia do rozpoznania istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania. Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Z., którego przedmiotem było żądanie zapłaty szczegółowo opisanych w pozwie kwot z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez pozwanych. Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących dostatecznie o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa. Stanowisko Sądu Okręgowego nie wskazuje też na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, znajdujących zastosowanie w sprawie, w stopniu oczywistym i rażącym. Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. jw