IV KO 54/12

Sygn. akt IV KO 54/12 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący) SSN Rafał Malarski SSN Roman Sądej (sprawozdawca) na posiedzeniu - bez udziału stron - w dniu 11 września 2012 r., po rozpoznaniu w sprawie J. G. i J. S., oskarżonych o czyny z art. 296 § 1 k.k. i in., wystąpienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 6 czerwca 2012 r. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę oskarżonych do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w J. UZASADNIENIE Inicjatywa Sądu Rejonowego o przekazanie niniejszej sprawy w trybie art. 37 k.p.k. była uzasadniona. Sprawa dotycząca J. G. i J. S. została wyłączona do odrębnego postępowania ze sprawy obejmującej w sumie 22 osoby oskarżone. Powodem wyłączenia był zły stan zdrowia tych oskarżonych, potwierdzony opiniami biegłych z zakresu medycyny. W aktualnych opiniach biegli psycholog i psychiatra badający J. G. stwierdzili, że ze względu na zaburzenia adaptacyjne i zmiany organiczne w CUN jest on zdolny do brania udziału w rozprawie, ale stan zdrowia uniemożliwia mu odbywanie podróży do Sądu miejscowo właściwego w K. Możliwy jest jego udział w rozprawie odbywającej się w miejscu jago zamieszkania – w J. Podobnej treści opinię wydał lekarz specjalista onkolog w odniesieniu do J. S., zaznaczając, 2 że również ona może brać udział w rozprawie odbywającej się w tym mieście. Treść tych opinii wywołała wniosek właściwego miejscowo Sądu Rejonowego w K. o przekazanie sprawy tych oskarżonych Sądowi Rejonowemu w J. Wielokrotnie już Sąd Najwyższy wypowiadał się, że dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k., obejmuje również takie sytuacje, gdy nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w sądzie miejscowo właściwym ze względu na zły stan zdrowia oskarżonych, ale nie ma przeszkód do jej rozpoznania w sądzie położonym blisko miejsca ich zamieszkania. Dobro w postaci realizacji fundamentalnych celów postępowania karnego, wskazanych w art. 2 k.p.k., niewątpliwie stoi ponad zasadą rozpoznania sprawy przez sąd ustawowo właściwy. Taka też sytuacja wystąpiła w sprawie niniejszej, co implikowało orzeczenie, jak w części dyspozytywnej postanowienia.