I FNP 5/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA: Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA: Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA (del.) Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi "T." S.A. z siedzibą w R. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 1615/12 oddalającego skargę kasacyjną "T." S.A. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 905/11 w sprawie ze skargi "T." S.A. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, 2) zasądza od "T." S.A. z siedzibą w R. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 1615/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną T. S.A. w R. (dalej: "spółka", "skarżąca") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 905/11 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 marca 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca pismem z dnia 3 marca 2014 r. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (dalej: "skarga"), zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej" "p.p.s.a."), zarzucono rażące naruszenie norm prawa Unii Europejskiej, tj.: (1) art. 2 ust. 1 lit. a i c, art. 167, art. 168 lit. a, art. 178, art. 220 pkt 1, art. 226, art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L. z 2006 r., nr 347, str. 1 ze zm., dalej: "dyrektywa 112") wskutek niewłaściwego, błędnego zastosowania: - co do zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia 2004 r., skarżąca wskazała na art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1-3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 8 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1993 r., nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2002 r., nr 27, poz. 268 ze zm.), - co do zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2004 r., skarżąca wskazała na art. 99 ust. 12, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a oraz art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj.: Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.), a także § 14 ust. 2 pkt. 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 97, poz. 970 ze zm.). Spółka uprawdopodobniając wyrządzenie szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego wyroku, zgłosiła następujące dowody: - decyzje Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia 23 grudnia 2010 r. określające wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r., - decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 marca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzje Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. określające wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r., - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2012 r. (sygn. akt III SA/G1 905/11) oddalający skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. utrzymującą w mocy decyzje Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. określające wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r., - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2013 r. (sygn. akt I FSK 1615/12). Strona argumentowała, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie jest możliwe wobec braku podstaw prawnych do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na rażącą niezgodność z prawem europejskim. Spółka wniosła o stwierdzenie, że zaskarżony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2013 r. (sygn. akt I FSK 1615/12) i poprzedzający go wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2012 r. (sygn. akt: III SA/G1 905/11) są niezgodne z art. 285a § 3 p.p.s.a. i art. art. 2 ust. 1 lit. a i c, art. 167, art. 168 lit. a, art. 178, art. 220 pkt 1, art. 226, art. 273 dyrektywy 112 oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi wniósł o jej oddalenie oraz przyznanie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 285a § 3 p.p.s.a. co do zasady, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje. Przepis ten dopuszcza wnoszenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego jedynie w przypadku, gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm Unii Europejskiej. W ślad za doktryną i judykaturą stwierdzić należy, że niezgodność z prawem w rozumieniu wskazanego przepisu rozumieć należy jako niebudzącą wątpliwości, oczywistą i rażącą obrazę prawa, z góry widoczną, będącą wynikiem niewątpliwie błędnej wykładni lub wadliwego zastosowania prawa, możliwą do stwierdzenia "na pierwszy rzut oka". Tak więc rażące naruszenie norm prawa to naruszenie oczywiste, bezsporne, ewidentnie odbiegające od danej normy, pozostające w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu, i przez to mające charakter nadzwyczajny. Podkreślić również należy, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie może zastępować, wyprzedzać ani uzupełniać skargi kasacyjnej. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga opiera się przede wszystkim na zarzucie naruszenia art. 2 ust. 1 lit. a i c, art. 167, art. 168 lit. a, art. 178, art. 220 pkt 1, art. 226, art. 273 dyrektywy 112. Zdaniem skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że spełnione zostały warunki określone w przepisach prawa materialnego wskazanych w art. § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2002 r., nr 27, poz. 268 ze zm.) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, rażąco naruszył przepisy prawa Unii Europejskiej. Należy jednak zauważyć, że w skardze kasacyjnej strona nie sformułowała zarzutu naruszenia norm prawa unijnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie istniały obiektywne przeszkody do sformułowania zarzutów podniesionych w skardze wznowieniowej w skardze kasacyjnej. Dlatego też, skoro zarzuty naruszenia prawa unijnego nie zostały podniesione sąd, z uwagi na zakres zaskarżenia, nie mógł wspomnianych regulacji naruszyć. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice skargi wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012, sygn. akt I FSK 265/12 i przywołane tam orzecznictwo, dostępne w CBOSA). Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że w zaskarżonym wyroku nie doszło do rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Skoro bowiem w rozpoznawanej zaskarżonym wyrokiem skardze kasacyjnej strona nie podniosła zarzutów naruszenia prawa unijnego, Naczelny Sąd Administracyjny, w ramach swych uprawnień instancyjnych, określonych przez art. 183 p.p.s.a. nie mógł tych norm prawnych naruszyć. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie może stanowić uzupełnienia skargi kasacyjnej. Dlatego też nie można w niej skutecznie zarzucać naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej w sytuacji, gdy takich zarzutów nie podniesiono w skardze kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2013, sygn. akt I FNP 10/12). Na marginesie, odnosząc się do uzasadnienie przedmiotowej skargi należy wskazać, że jej autor w znacznej mierze skupia się na kwestionowaniu oceny stanu faktycznego i dowodów dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Działanie takie jest niedopuszczalne, gdyż wszelkie zarzuty z zakresu prawa materialnego muszą być osadzone na faktach ustalonych przez sąd, a nie projektowanych przez stronę (por. wyrok SN z dnia 20 września 2007 r., II CNP 87/07, Lex nr 487545). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 285k § 1 p.p.s.a. oddalił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. O kosztach przedmiotowego postępowania orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 w zw. art. 285l p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).