I FSK 1173/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Natalia Grzelak, po rozpoznaniu w dniu 26 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 527/21 w sprawie ze skargi M. A. na interpretacje indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 marca 2021 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.891.2020.2.AM w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. A. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Przedmiot skargi kasacyjnej i podmiot ją wnoszący. 1.1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) skargą kasacyjną z dnia 30 maja 2022 r. zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 527/21. 1.2. Powołanym wyrokiem Sąd, po rozpoznaniu skargi M. A. (zainteresowanego będącego stroną postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej z wniosku wspólnego małżonków M. i J. A. - przyp. NSA; dalej: Skarżąca) na interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 15 marca 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) z tytułu planowanej sprzedaży działek o nr od [...] do [...] powstałych po podziale działki nr [...], na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) uchylił tę interpretację w części dotyczącej zainteresowanego niebędącego stroną postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej (tj. J. A. męża Skarżącej, w której to części organ podatkowy uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Sąd pierwszej instancji nie orzekał przy tym o oddaleniu skargi w pozostałej części zaskarżonej interpretacji a dotyczącej zainteresowanego będącego stroną postępowania, tj. Skarżącej, w której to części stanowisko przedstawione we wniosku organ uznał za prawidłowe - przyp. NSA.) i zasądził od Dyrektora KIS na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Zdaniem Sądu w spornym zakresie dotyczącym J. A. interpretacja indywidualna naruszała objęte zarzutami skargi przepisy prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685, z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.) poprzez niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania wobec okoliczności przedstawionych we wniosku o jej wydanie. 1.3. W skardze kasacyjnej Dyrektor KIS wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez jej oddalenie albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 1.4. Organ podatkowy zarzucił Sądowi naruszenie wspomnianych przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 u.p.t.u. przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą sądową ocenę co do ich zastosowania, a to na skutek [wadliwego] uznania, że zainteresowany niebędący stroną postępowania [o wydanie interpretacji indywidulanej] dokonując sprzedaży działek nie [będzie] działa[ł] w charakterze podatnika podatku VAT, gdyż zdaniem Sądu sprzedaż działek nie stanowi dostawy dokonanej w ramach prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji, że czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. 1.5. W piśmie procesowym z dnia 21 czerwca 2022 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, Skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 2.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Przesłanek takich, na podstawie akt niniejszej sprawy, z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie stwierdzono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). 2.2. Skarga kasacyjna zbadana zatem według reguły związania zarzutami w niej zawartymi okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. W myśl art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej, mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny podstaw kasacyjnych. 2.3. Jako gołosłowny i w efekcie oczywiście nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut kasacyjny w zakresie wadliwej wykładni wymienionych w nim przepisów prawa materialnego, które obejmowały art. 15 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Autor skargi kasacyjnej zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa w tej postaci nie pokusił się bowiem o przedstawienie uzasadnienia mającego za tym przemawiać. Niedopełnienia zaś tego konstrukcyjnego wymagania skargi kasacyjnej wynikającego z art. 176 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 174 pkt 1 ab initio P.p.s.a., które jednocześnie nie kwalifikuje się do usunięcia w trybie wezwania sądowego w ramach art. 177a P.p.s.a., skutkowało koniecznością poprzestania na tylko takim skomentowaniu tego zakresu zarzutu kasacyjnego. 2.4. Nieusprawiedliwiony okazał się również zarzut kasacyjny w pozostałym zakresie dotyczącym naruszenia tych samych przepisów materialnego prawa podatkowego, ale poprzez niewłaściwą sądową ocenę ich zastosowania w stosunku do zdarzenia opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Ocena ta odnosiła się do zanegowania przez Sąd możliwości przypisania J. A. statusu podatnika podatku VAT w odniesieniu do dostaw działek budowlanych i w następstwie tego uznania owych dostaw za czynności mające podlegać opodatkowaniu tym podatkiem. 2.4.1. Wobec powyższego przypomnieć należało zdarzenie podatkowe objęte wnioskiem wspólnym małżonków A. z dnia 21 grudnia 2020 r. (uzupełnionym pismem z dnia 22 lutego 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, jak również wyrażone na tle tego zdarzenia stanowiska przez zainteresowanych, organ podatkowy i finalnie Sąd pierwszej instancji. 2.4.1.1. Sprawa interpretacyjna dotyczyła kwalifikacji na gruncie podatku VAT opisanej we wniosku przyszłej, nie poprzedzonej działaniami marketingowymi, sprzedaży przez wspomnianych małżonków w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej działek budowlanych nieuzbrojonych w media, przy jednoczesnym braku podejmowania jakichkolwiek starań w kierunku pozyskania takich mediów, które powstały z dokonanego w listopadzie 2020 r. podziału większej działki niezabudowanej. Dzielona działka należała do majątku wspólnego małżonków A. i najpierw w latach 1982-2009 była wykorzystywana do celów osobistych przez jej właścicieli, tj. M. A. - nauczycielkę, która nie była rolnikiem ryczałtowym i czynnym podatnikiem podatku VAT oraz J. A. - rolnika, który dodatkowo w tych latach wykorzystywał tę działkę także do pracy rolniczej, gdyż prowadził gospodarstwo rolne, dokonywał zbiorów i dostaw/sprzedaży nadwyżek produktów rolnych niewykorzystanych na potrzeby rodziny, przeznaczając pozyskane środki na zapewnienie ówcześnie ciągłości jego produkcji rolnej, przy czym z tytułu tej sprzedaży jako rolnik ryczałtowy korzystał ze zwolnienia od podatku VAT i nie był czynnym podatnikiem tego podatku. Następnie od dnia 2 stycznia 2010 r. J. A. (za zgodą żony) odpłatnie wydzierżawił rzeczoną działkę rolną osobie trzeciej na cele rolnicze. W wyniku jednak uchwalenia przez Radę Gminy K. w dniu 30 września 2020 r. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego działka ta uzyskała przeznaczenie budowlane, co spowodowało, że uprzednio zawarta umowa dzierżawy trwała tylko do zbioru płodów rolnych w 2020 r. i została rozwiązana ze względu na zmianę przeznaczenia gruntów z rolnych na budowlane, które skutkowało wyłączeniem działki z produkcji rolnej. Działki z niej powstałe, przeznaczone do przyszłej sprzedaży, przestały zatem być składnikiem majątku związanego z prowadzoną działalnością rolniczą, gdyż taka działalność nie jest i nie może być już na nich prowadzona. 2.4.1.2. W przedstawionych okolicznościach zainteresowani zajęli stanowisko, że planowana sprzedaż wspomnianych działek powstałych z podziału działki nr [...] nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, albowiem w odniesieniu do tych zbyć nie będą oni podatnikami tego podatku. Transakcje te będą stanowiły zbywanie majątku prywatnego/osobistego poza sferą właściwą dla prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu podatku VAT (nie będzie to obrót o cechach profesjonalnego/zawodowego działania w zakresie obrotu nieruchomościami). 2.4.1.3. Dyrektor KIS uznał stanowisko wyrażone we wniosku: - za prawidłowe w odniesieniu do M. A. (przyjmując, że skoro nie prowadziła ona i nie prowadzi na tych działkach działalności rolniczej lub pozarolniczej, to przy ich sprzedaży nie będzie występowała jako podatnik VAT i tym samym rzeczona sprzedaż nie będzie stanowiła dla niej czynności opodatkowanej podatkiem VAT); - za nieprawidłowe w części dotyczącej jej męża J. A.. Zdaniem organu podatkowego opisana we wniosku dzierżawa świadczyła bowiem o wykorzystywaniu działek wyłącznie przez J. A. w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a nie w celach osobistych. Dzierżawa spowodowała, że działki straciły charakter majątku prywatnego, gdyż w tym zakresie były wykorzystywane w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w rozumieniu podatku VAT (art. 15 ust. 2 u.p.t.u.). Z tej przyczyny w sensie ekonomicznym (czyli z perspektywy podatku VAT) właścicielem działek jest jedynie J. A. i to on w ramach planowanej sprzedaży dokona ich dostawy (przeniesie prawo do dysponowania nimi jak właściciel). W ten sposób będzie on zbywał nie majątek osobisty, lecz majątek wykorzystywany w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Dokonując dostawy tych działek, uprzednio udostępnionych [w formie działki jeszcze niepodzielonej - dop. NSA] osobie trzeciej na podstawie umowy dzierżawy w celach zarobkowych, będzie w tym zakresie działał jako wyłączny podatnik podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 u.p.t.u. Dostawa działek będzie zatem podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Dyrektor KIS z okoliczności pozostałych, w tym uzyskanych w trybie uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidulnej, finalnie nie wywodził możliwości przypisania J. A. statusu podatnika podatku VAT w odniesieniu do planowanych sprzedaży wydzielonych działek budowlanych. 2.4.1.4. Sąd pierwszej instancji stwierdził z kolei, że w spornym zakresie dotyczącym J. A. zaskarżona interpretacja indywidualna naruszała przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. przez niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania w okolicznościach opisanych we wniosku. Zdaniem Sądu samo uprzednie wydzierżawienie działki rolnej (tu: działki nr [...] przed jej podziałem - dop. NSA) przez J. A., na której to okoliczności jako jedynej oparł się organ podatkowy negatywnie oceniając stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej względem tej osoby, nie mogła przesądzać o zakwalifikowaniu [planowanej] sprzedaży działek z niej wydzielonych jako dostaw realizowanych w ramach prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika podatku VAT, które podlegają opodatkowaniu. Na tym polu Sąd pierwszej instancji wywiódł, że odpłatność takiego świadczenia jak dzierżawa nie przesądza samodzielnie o tym, że stanowi ono element działalności gospodarczej w rozumieniu podatku VAT, a tak przyjął organ podatkowy wydając zaskarżoną interpretację indywidualną. Ponadto, Sąd ten stwierdził i przyjął [w ramach samodzielnych wywodów, bo tego rodzaju rozważań nie zaprezentował organ podatkowy formułując własną ocenę podatkową jako następstwo wyłącznie istniejącej wcześniej dzierżawy - dop. NSA], że również wszystkie pozostałe okoliczności przedstawione we wniosku, w tym widziane z perspektywy stanu i zakresu zaangażowania sił oraz środków, które byłyby charakterystyczne dla działalności gospodarczej w rozumieniu podatku VAT, czy co do podziału nieruchomości, uzbrojenia działek (jego braku), jak również sposobu oferowania sprzedaży (braku ogłoszeń o zaangażowanym charakterze), nie świadczyły o tym, że do sprzedaży działek miałoby dojść w sposób właściwy dla działalności gospodarczej podatnika podatku VAT. 2.4.2. Czyniąc zarzuty Sądowi pierwszej instancji autor skargi kasacyjnej podtrzymał zapatrywanie o determinującym znaczeniu uprzedniej dzierżawy działki - udostępnieniu jej przez J. A. w sposób ciągły /przez około 10 lat/ do celów zarobkowych, a więc zdaniem organu w ramach działalności gospodarczej polegającej na odpłatnym świadczeniu usług przez podatnika podatku VAT. Ta zatem okoliczność - według Dyrektora KIS - musiała skutkować przyjęciem, że planowana sprzedaż działek z niej wydzielonych nie będzie sprzedażą majątku prywatnego, lecz majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej w rozumieniu podatku VAT, czyli także sprzedażą realizowaną przez podatnika podatku VAT, która podlega opodatkowaniu tym podatkiem. W ocenie jednak Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej płaszczyźnie kluczowe było nie to co wyartykułował Dyrektor KIS, lecz to na co trafnie zwróciła uwagę Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną podnosząc bezzasadność tej skargi. Mianowicie, że organ podatkowy formułując zarzuty materialnoprawne na gruncie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. pominął istotne znaczenie w analizowanym przypadku okoliczności, że przed planowaną sprzedażą działek grunt, który stanowił podstawę do wydzielenia tych działek, przestał już być przedmiotem dzierżawy przez J. A. (zaprzestano jego odpłatnej dzierżawy). Po zbiorach w 2020 r. doszło bowiem do rozwiązania z osobą trzecią umowy dzierżawy, na skutek zmiany przeznaczenia działki o charakterze rolnym na cele budowlane w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego uchwalonym przez Radę Gminy K. we wrześniu 2020 r. Dopiero po tych czynnościach (listopad 2020 r.) miał miejsce podział uprzednio wykorzystywanej rolniczo działki na działki, które przeznaczono do przyszłej sprzedaży jako już działki budowlane niebędące przedmiotem dzierżawy i niewykorzystywane do działalności rolniczej. Przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zdarzenie przyszłe poddane ocenie podatkowej nie dotyczyło zatem przypadku, gdy dochodzi do zbywania działek wykorzystywanych nieprzerwanie w działalności gospodarczej w rozumieniu podatku VAT, mogącej wyrażać się np. ich dzierżawą, co miało miejsce w sprawach objętych wyrokami NSA z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 601/14, i z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1748/14, przywołanymi przez organ w skardze kasacyjnej na poparcie własnego stanowiska. Tymczasem wskazana odmienność tych zdarzeń czyniła próbę ich zrównania oczywiście chybioną. W takim stanie rzeczy traciły również na istotnym znaczeniu rozważania oraz oceny, czy ową wcześniejszą dzierżawę gruntu rolnego należało uznać za realizowaną w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu podatku VAT przypisanej J. A. - jak uważał organ podatkowy, czy za czynność niestanowiącą tego rodzaju działalności - do czego skłaniał się Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. 2.4.3. Podsumowując, powoływanie się w niniejszej sprawie przez organ podatkowy na kluczowe znaczenie dzierżawy dla oceny stanowiska zainteresowanego niebędącego stroną postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej jawiło się zatem jako nieusprawiedliwione. Działki w momencie planowanego ich zbycia znajdowały się bowiem w majątku prywatnym tej osoby (i drugiego z małżonków). Miały status wyłączonych już z dzierżawy i to niezależnie od jej charakteru, tj. dzierżawy mającej cechy właściwe dla działalności gospodarczej albo dzierżawy pozbawionej takich cech stanowiącej przejaw zwykłego zarządzania majątkiem prywatnym (szerzej na temat niezbędności rozróżnienie tego rodzaju obszarów działania danego podmiotu wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt I FSK 835/22). Uzupełniająco dodać tylko wypadało, że tak jak majątek prywatny może od pewnego momentu utracić taki status i stać się majątkiem wykorzystywanym w działalności gospodarczej podatnika podatku VAT, tak samo proces ten może zostać odwrócony i ów majątek służący czasowo działalności gospodarczej może zostać przekierowany z powrotem do majątku osobistego, którym wolno będzie zarządzać lub dysponować poza zakresem właściwym dla podatku VAT. Również w najnowszym orzecznictwie unijnym, zapadłym już po wyroku Sądu pierwszej instancji, omawiany aspekt jest traktowany podobnie. W tym względzie wskazać można było na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 lipca 2024 r. w sprawie C-182/23, gdzie wyjaśniono, że: "podatnik w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy VAT działa w tym charakterze zasadniczo jedynie wówczas, gdy czyni to w ramach swej działalności gospodarczej (wyrok z dnia 13 czerwca 2018 r., Polfarmex, C-421/17, EU:C:2018:432, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). To ostatnie kryterium jest spełnione, gdy podatnik przenosi własność nieruchomości wykorzystywanych do tej szeroko rozumianej działalności gospodarczej". Dalej TSUE w wyroku tym podkreślił, że: "Natomiast podatnik dokonujący transakcji prywatnie nie działa w charakterze podatnika. W konsekwencji transakcja dokonana przez podatnika prywatnie nie podlega opodatkowaniu VAT.". Z orzeczeń unijnych nie wynika także, aby dokonywanie kwalifikacji konkretnych czynności sprzedaży gruntu jako podlegających bądź niepodlegających opodatkowaniu VAT uzależnione było od tego, czy grunt był czy nie był wcześniej okresowo wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. 2.4.4. Sąd pierwszej instancji uchylając częściowo interpretację indywidualną słusznie więc zdezawuował znaczenie okoliczności uprzedniego wydzierżawienie niepodzielonej działki rolnej nr [...] przez J. A. (na tym zaś, co już zaznaczono, wyłącznie skupił się organ podatkowy negatywnie oceniając stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej względem tej osoby). Okoliczność ta - co też trafnie skonstatował Sąd - nie mogła bowiem przesądzać o zakwalifikowaniu planowanej sprzedaży działek z niej wydzielonych jako dostaw realizowanych w ramach prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika podatku VAT, które podlegają opodatkowaniu. Wprawdzie motywy mające przemawiać za takim prawidłowym stanowiskiem Sąd pierwszej instancji budował na argumentacji generalnie innego rodzaju (zob. pkt 2.4.1.4 niniejszego uzasadnienia), ale rozstrzygnięcie wyrażone zaskarżonym wyrokiem o potrzebie uchylenia interpretacji indywidulanej w części dotyczącej J. A. jako wydanej z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. odpowiadało prawu. 2.5. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, o czym stanowi art. 184 P.p.s.a. W ramach tego przepisu rozstrzygnięto zatem jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. 2.6. W zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi sentencji), Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - zaskarżony wyrok uwzględnił skargę Skarżącej przy braku wartości przedmiotu zaskarżenia (skarga objęta wpisem stałym); - skargę kasacyjną wniósł Dyrektor KIS; - odpowiedź na skargę kasacyjną została sporządzona przez radcę prawnego, który prowadził sprawę w pierwszej instancji i reprezentował Skarżącą na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; - skarga kasacyjna organu została oddalona. Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która ją wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach oraz poniesione wydatki; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną. Natomiast według § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka minimalna w takiej sprawie jak niniejsza, w myśl § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, wynosi 480 zł. Na podstawie wykładni systemowej § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a-c powołanego rozporządzenia przyjęto, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje wynagrodzenie określone na zasadach wynikających z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a tego aktu prawnego (analogicznie jak przyjmowano to w poprzednim stanie prawnym na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12). O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono więc na podstawie wymienionych w tym punkcie przepisów, zasądzając od Dyrektora KIS na rzecz Skarżącej kwotę 360 zł (75% z 480 zł). s. WSA del. D. Mączyński s. NSA H. Sęk s. NSA D. Oleś