I FSK 1630/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. Sp. z o. o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 508/12 w sprawie ze skargi K. Sp. z o. o. w B. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 lutego 2012 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] nr [...], nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. Sp. z o.o. w B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 1200 zł (słownie: jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z dnia 6 lipca 2012r., sygn. akt I SA/Kr 508/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi K. Sp. z o.o. w B. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 lutego 2012 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji tok postępowania 2.1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania Spółki utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 28 stycznia 2011 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2006 r. Podstawą takich rozstrzygnięć było zakwestionowanie odliczenia podatku naliczonego z trzech faktur: - z faktury VAT nr 1/10/2006 z dnia 31 października 2006 r. wystawionej przez "B." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. z tytułu realizacji usługi pozyskania pozwoleń budowlanych na realizację budynku X.; - z faktury VAT nr 2/10/2006 z dnia 31 października 2006 r. wystawionej przez "C." sp. z o.o. z siedzibą w K. z tytułu wykonania usługi polegającej na pozyskaniu jako najemcy niemieckiej firmy U. Sp. z o.o.; - z faktury wystawionej przez A. S. nr 12/03/06 dokumentującą wykoszenie terenu pod budowę. We wszystkich przypadkach organ stwierdził, że usługi udokumentowane ww. fakturami nie zostały w rzeczywistości wykonane, a zatem nie mogły stanowić podstawy do odliczenia podatku w nich wykazanego z uwagi na treść art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.) (dalej: ustawa o VAT). Pozostałe decyzje wydane w sprawie za okresy od kwietnia do października 2006 r. oraz za grudzień 2006 r. były wynikiem decyzji za marzec i listopad 2006 r. 2.2. W skargach na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie: - art. 88 ustawy o VAT; - art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) (dalej: O.p.) poprzez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; - art. 210 tej ustawy, poprzez zaniechanie sporządzenia prawidłowego uzasadnienia faktycznego decyzji; - art. 101 oraz art. 190 w zw. z art. 123 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z oględzin w sposób zgodny z prawem, - art. 121 O.p. poprzez prowadzenie postępowania dowodowego po wydaniu decyzji w sprawie. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi oddalił. W opinii Sądu w toku postępowania organy bezsprzecznie udowodniły, że usługi w przedmiotowych fakturach nie zostały wykonane. 3.2. W odniesieniu do usługi wykoszenia trawy pod budowę budynku X. stanowisko organów potwierdzają dowody w postaci zeznań E.Z. i E.T. – jedynych pracownic zatrudnionych wówczas w firmie S. Wprawdzie zajmowały się one pracami fizycznymi, jednak oświadczyły zgodnie, że w 2006 r. nie wykonywały wykaszania trawy pod budowę. Obydwie nie miały również wiedzy na temat wykonania takiej usługi przez zatrudnionego na umowę zlecenie T.J. Do jego obowiązków należało bowiem głównie koordynowanie wszelkich działań, kontakt z klientami, organizacja sprzedaży, dokonywanie zakupów oraz wydawanie głównych wytycznych odnośnie do produkcji. Ponadto w małej firmie zatrudniającej jedynie dwie fizyczne pracownice oraz pracownika koordynującego, który – jak przyznały E.Z. i E.T. - miał bardzo częsty z nimi kontakt, znana byłaby informacja o wykonaniu tak poważnej usługi opiewającej na kwotę ponad 60.000 zł (dla obydwu spółek G. i Z.), co czyniło niezasadnym zarzut skarżącej. Wersji A.S. – właściciela firmy S. i jednocześnie prezesa zarządu skarżącej w 2006 r. - opisanej w protokole z dnia 12 kwietnia 2011 r., włączonym oficjalnie przez organ do akt niniejszego postępowania oraz P.K. organy nie dały wiary. Przy czym nie było prawdą, jak zarzucała skarżąca, że organ nie uzasadnił przyczyn uznania za niewiarygodne zeznań A.S., A.G. – S. oraz zeznań i oświadczenia P.K. Zdaniem Sądu prawidłowo oceniono zeznania żony A.S. oraz oświadczenie jako niewiarygodne w zestawieniu z wyżej opisanymi twierdzeniami pracownic firmy, ale także z zeznaniami P.B., technika geodety, który na terenie budowy wykonywał prace geodezyjne oraz P. W. – kierownika budowy. Z zeznań tych świadków opisujących teren inwestycji wynikało m.in., że na początku maja 2006 r. był tam teren podmokły, z grząskim gruntem, a gdzieniegdzie stała woda, a zatem nie było możliwe użycie ciężkiego sprzętu jak traktor, czy kosiarka spalinowa, jak twierdzili A. S. i P. K. Sąd, odnosząc się do braku oceny przez organ wydruków fotografii terenu, podniósł za Dyrektorem Izby Skarbowej, że nie mogły one stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie. Podkreślił, że zdjęcia zostały wykonane w dniu 2 czerwca 2006 r. kiedy teren był już odwodniony oraz rozpoczęto roboty ziemne, co oznaczało, że stan faktyczny przedstawiony na kopiach fotografii był zupełnie odmienny od tego z dnia 31 marca 2006 r. 3.3. Nie zasługiwały na uwzględnienie również twierdzenia skarżącej, że firma "C." Sp. z o.o. z siedzibą w K. brała udział w negocjacjach umowy z niemiecką firmą U. Sp. z o.o. za pośrednictwem kancelarii N. z W.. Zdaniem strony usługi świadczone przez C. Sp. z o.o. reprezentowanej przez M.K. nie były związane stricte ze znalezieniem klienta, który podpisze umowę najmu, ale z pozyskaniem umowy najmu, czyli pomocą, głównie prawną, w zakresie przygotowania i podpisania tej umowy. Według Sądu twierdzeniu temu całkowicie przeczą zeznania samego M.K., który zanim całkowicie odmówił odpowiedzi na pytania organów, wielokrotnie podawał, że rola jego firmy sprowadzała się właśnie do bezpośredniego pozyskania klienta (osobiste rozmowy w W.). Tej wersji, jak również udziałowi spółki C. w ogólności, zaprzeczyła sama zainteresowana wynajmem spółka U. Sp. z o.o., a także K. – firma, która na wstępnym etapie zajmowała się kwestią pozyskania na rzecz niemieckiego kontrahenta powierzchni biurowych do wynajęcia w budynku spółki G. i do której bezpośrednio zwróciła się spółka U. Ponadto jako osobę zaangażowaną w obsługę prawną umowy wskazano adwokat E.P. działającą rzekomo z ramienia C. Okoliczności tej jednak nie potwierdziła sama E.P., a ponadto przedłożona korespondencja mailowa, która miała udowodnić okoliczność przygotowania umowy najmu okazała się sfałszowana. Za niezrozumiały Sąd uznał zarzut strony skarżącej, że okoliczności zawarcia umowy pomiędzy firmą U. a skarżącą spółką nie zostały w żaden sposób ustalone, a w aktach brak jest materiału dowodowego związanego z negocjowaniem i podpisaniem umowy. Analiza akt wskazuje, że przy piśmie U. z dnia 8 września 2009 r. znajdują się dokumenty w postaci prezentacji, wydruków korespondencji mailowej obrazujące proces pozyskiwania dla siebie powierzchni biurowej. 3.4. W odniesieniu do zakwestionowanej faktury wystawionej przez "B. 1" Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Sąd stwierdził, że z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wyłącznie biuro D. oraz jego podwykonawcy, w gronie których nie było spółki "B.-1", zajmowało się nie tylko uzyskaniem pozwolenia na budowę, ale także wszelkimi innymi pozwoleniami i dokumentami niezbędnymi do rozpoczęcia inwestycji. Z zeznań J.K. (protokół z dnia 20 stycznia 2011 r. włączony do akt sprawy przez organ II instancji) wynika, że uzyskanie pozwolenia na budowę wymuszało uprzednie prowadzenie różnych uzgodnień, opinii, zdobycie pozwoleń lub decyzji, również uzgodnienie wszystkich podziemnych sieci (mediów). Proceduralnie zatem wniosek o pozwolenie na budowę przewiduje konieczny zakres uzgodnień, co czyniło niezasadnym stanowisko skarżącej odnośnie do negocjowania kwestii związanych z mediami. W odniesieniu do samego przyłącza energetycznego, na podstawie protokołu czynności sprawdzających przeprowadzonych w D. z dnia 21 sierpnia 2009 r. można stwierdzić, że firma ta świadczyła usługi związane z przyłączem energetycznym do budynku X. Było ono doprowadzone poprzez kabel energetyczny ze stacji trafo znajdującej się przy budynku Y., a jego projekt wykonała firma N. na zlecenie spółki D. W bogatej dokumentacji zgromadzonej w aktach brak jest jakichkolwiek materialnych śladów uczestnictwa spółki "B.-1" w tym zakresie. Sąd, odnosząc się do rzekomego pozyskiwania pozwoleń od stron postępowania administracyjnego, powtórzył za organem, że stronami postępowania były przede wszystkim spółki od Y do W., spółki z o.o. C. i S. 03. Są one powiązane ze sobą osobowo i transakcyjnie, a zatem ich udział w postępowaniu dotyczącym rozpoczęcia budowy budynku X. nie wymagał wynajęcia dodatkowego podmiotu gospodarczego do prowadzenia negocjacji. Co do pozyskania zgody sąsiada, o którym J.K. stwierdził, że "był przeciwny budowie" wskazać należy, że z dalszej części zeznań tego świadka wynika, iż powyższa sytuacja miała miejsce w trakcie rozprawy wodnoprawnej, która odbyła się w dniu 7 grudnia 2005r. Skoro pozwolenie wodnoprawne wydane zostało po rozpatrzeniu wniosku podwykonawcy spółki D. – Spółki Cywilnej oraz przed podpisaniem umowy przez skarżącą spółkę ze spółką "B.-1", to oznacza, że to nie ona przekonała sąsiada do udzielenia tejże zgody. 3.5. W kontekście powyższych ustaleń Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty naruszenia 121, art. 187, art. 190, art. 191, art. 188 i art. 210 § 4 O.p. Nieuprawniony był również zarzut strony skarżącej naruszenia art. 188 O.p. 3.6. W opinii Sądu, organy podatkowe prawidłowo zastosowały do tak ustalonego stanu faktycznego przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania zobowiązania podatkowego w poszczególnych okresach od marca do grudnia 2006 r., a zatem wyartykułowany w skargach zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 88 tej ustawy nie zasługiwał na uwzględnienie. 3.7. Odnosząc się natomiast do kwestii braku protokołu oględzin dokumentacji zabezpieczonej przez Komendę Wojewódzką Policji w K., a należącej do A.S. oraz skarżącej spółki i nie zawiadomienia strony o przeprowadzeniu dowodu z takich oględzin Sąd wskazał, że wszelkie istotne ustalenia w sprawie zostały poczynione w oparciu o dokumenty policyjne, których kopie włączono oficjalnie do akt postępowania kontrolnego i podatkowego i z którymi strona miała możliwość zapoznania się. Podobnie jak z treścią notatki urzędowej sporządzonej przez pracownika organu kontroli. Nie mógł odnieść również zamierzonego skutku zarzut przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadka T.J., pomimo formalnego zakończenia postępowania. Jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, z akt sprawy wynika, że wobec skarżącej spółki jednocześnie toczyło się również postępowanie odwoławcze od decyzji wydanych dla G. za poszczególne okresy 2007 r. W ramach zatem postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2006 r. organowi pomimo podjętych trzech prób nie udało się przesłuchać T.J., dlatego uznając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający wydał decyzje w dniu 16 lutego 2012 r. Natomiast w ramach niezakończonego postępowania odwoławczego z 2007 r. w dniu 2 marca 2012r. stawił się T.J., który został przesłuchany w charakterze świadka. Omyłkowo przedstawiono mu fakturę za marzec 2006 r., jednak omyłka ta nie miała wpływu na wynik sprawy, gdyż postępowanie za 2006 r. zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji w lutym 2012 r. 4. Skarga kasacyjna 4.1. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania w sposób, który ma istotny wpływ na wynik postępowania; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez nieuchylenie decyzji; - art. 151 u.p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję; - art. 70 § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zastosowania; - art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu; - art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 u.p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zastosowania; 2. prawa materialnego: - art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT poprzez brak zastosowania tego przepisu i pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego. 4.2. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu Sądowi; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną, sporządzonej przez pełnomocnika organu podatkowego, wniesiono o: oddalenie skargi kasacyjnej; zasądzenie na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. 6. Pismo procesowe Dyrektora Izby Skarbowej W dniu 17 grudnia 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo Dyrektora Izby Skarbowej do którego załączono dokumenty. W piśmie tym Dyrektor wniósł o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów na okoliczność, że zobowiązania skarżącej nie uległy przedawnieniu – w kontekście orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. 7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 7.2. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego. Najdalej idącym zarzutem jest zarzut przedawniania, tj. naruszenia art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Dlatego nieodzowne jest rozpoznanie w pierwszej kolejności tego zarzutu. Formułując zarzut naruszenia wymienionych przepisów autor skargi kasacyjnej podnosi, że w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Niewłaściwe, w jego ocenie, było zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., gdyż norma w nim zawarta została uznana za niekonstytucyjną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. 7.3. Trybunał Konstytucyjny w wymienionym orzeczeniu stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W świetle stanowiska Trybunału Konstytucyjnego nie można mieć wątpliwości, że przedstawienie zarzutów stanowi wystarczającą formę poinformowania podatnika o toczącym się postępowaniu karnym i jednocześnie wystarczającą przesłankę do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. 7.4. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z pełnomocnikiem strony skarżącej, że w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił na rozprawie dowód z przesłanych przez Dyrektora Izby Skarbowej dokumentów, tj.: pismo Prokuratury Okręgowej w K. - postanowienie o połączeniu postępowań do wspólnego prowadzenia; pismo Poczty Polskiej z informacją dot. przesyłki poleconej; kserokopie pism prokuratury Okręgowej w K. z dnia 28 września 2012 r. oraz wniosku M. G. na okoliczność ewentualnego zawieszenia terminu przedawnienia. Wymienione dokumenty zostały przedłożone przez Dyrektora Izby Skarbowej na okoliczność, że zobowiązania skarżącej nie uległy przedawnieniu – w kontekście orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzają one, że w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wynika z nich bowiem, że 15 marca 2011 r. Prokurator wydał postanowienie którym postępowanie o sygn, akt VI Ds. 49/08 objął postępowanie o nr UKS 1291/50/42/11 w sprawie wystawienia i posługiwania się w roku 2006 nierzetelnymi fakturami VAT oraz nierzetelnego prowadzenia ksiąg rachunkowych przez podatnika G. sp. zo.o. w B., a także podania nieprawdy w deklaracjach podatkowych za ten okres. Następie Spółce zostało przesłane postanowienie Prokuratora z dnia 8 listopada 2011 r., którym postępowanie w sprawie wystawienia i posługiwania się w okresie od kwietnia do października oraz w grudniu 2006 r. przez Spółkę nierzetelnymi fakturami VAT oraz nierzetelnego prowadzenia ksiąg rachunkowych w wyniku czego podawano nieprawdę w deklaracjach i zeznaniach podatkowych Spółki włączono do postępowania o sygn. VI Ds. 49/08. Pismo zawierające to postanowienie zostało odebrane osobiście przez M.G. w dniu 17 listopada 2011 r. oraz przez M.S. w dniu 14 listopada 2011 r. W tej sytuacji należało zgodzić się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że Spółka uzyskała informację o prowadzonym postępowaniu karnoskarbowym przed upływem okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okres od stycznia do listopada 2006 r., tj. przed dniem 31 grudnia 2011 r. Potwierdza to, że zobowiązania podatkowe nie przedawniły się i podniesione zarzuty w tym zakresie nie mogły być uwzględnione. 7.5. W korelacji do powyższego zarzutu pełnomocnik Spółki sformułował zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 u.p.p.s.a. z uwagi na nieodniesienie się Sądu pierwszej instancji do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. Prawdą jest, jak wskazał autor skargi kasacyjnej, że w świetle art. 134 § 1 u.p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w piśmie procesowym. W niniejszej spawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zajął stanowiska co do kwestii ewentualnego przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednak jak wynika z rozważań zawartych w pkt 7.4. w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, dlatego też brak wyartykułowania tego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Przemawiało to za uznaniem zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 u.p.p.s.a. za niezasadny. 7.6. Kolejnym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej. Zarzutem tym pełnomocnik strony dąży do podważania stanowiska organu podatkowego w zakresie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Analiza argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że w istocie jest ona zbieżna, ze stanowiskiem prezentowanym przez stronę już w skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik strony polemizuje, z oceną dowodów dokonaną przez organy podatkowe, która prowadziła do zaaprobowania przez Sąd pierwszej instancji faktu, że usługi opisane w zakwestionowanych fakturach w rzeczywistości nie zostały wykonane. Odnosząc się do poszczególnych twierdzeń autora skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności nie można zgodzić się z nim, że usługi wykoszenia trawy opierają się wyłącznie na domniemaniach opartych na zeznaniach świadków. E.Z. i E.T. – jedyne pracownice zatrudnione wówczas w firmie S. zajmujące się pracami fizycznymi, zgodnie oświadczyły, że w 2006 r. nie wykonywały żadnego wykaszania trawy pod budowę. Obydwie nie miały również żadnej wiedzy na temat wykonania takiej usługi przez zatrudnionego na umowę zlecenie T.J. Do jego obowiązków należało bowiem głównie koordynowanie wszelkich działań, kontakt z klientami, organizacja sprzedaży, dokonywanie zakupów oraz wydawanie głównych wytycznych odnośnie do produkcji. Wersji A.S. – właściciela firmy S. i jednocześnie prezesa zarządu skarżącej spółki w 2006 r. - opisanej w protokole z dnia 12 kwietnia 2011 r., oraz P.K. organy nie dały wiary. Co istotne organ podatkowy uzasadnił przyczyny uznania za niewiarygodne zeznań A.S., A.G. oraz zeznań i oświadczenia P.K. W szczegółowym uzasadnieniu wyraźnie wskazano, że żona A.S. wprawdzie przyznała, że sporna usługa wykoszenia trawy mogła być wykonana przez firmę S., jednak nie potrafiła podać żadnych szczegółów dotyczących przebiegu jej wykonania. Sąd pierwszej instancji prawidło wskazał, że prawidłowo oceniono powyższe zeznania oraz oświadczenie jako niewiarygodne w zestawieniu z wyżej opisanymi twierdzeniami pracownic firmy, ale także z zeznaniami P.B., technika geodety, który na terenie budowy wykonywał prace geodezyjne oraz P.W. – kierownika budowy. Z zeznań tych świadków opisujących teren inwestycji wynikało, że na początku maja 2006 r. był tam teren podmokły, z grząskim gruntem, a gdzieniegdzie stała woda, a zatem nie było możliwe użycie ciężkiego sprzętu jak traktor, czy kosiarka spalinowa, jak twierdzili A. S. i P. K. Z zeznań tych również nie wynikało, że teren pod budowę w ogóle został wykoszony. Ponadto technik geodeta i kierownik budowy opisywali stan terenu na początek maja 2006 r., a zatem po upływie zaledwie miesiąca od daty wykonania rzekomej usługi, która miała miejsce z końcem marca 2006 r., nie zaś po upływie dwóch miesięcy, jak utrzymywała skarżąca. Twierdzeniu pełnomocnika strony, że usługi świadczone przez C. Sp. z o.o. reprezentowanej przez M.K. nie były związane stricte ze znalezieniem klienta, który podpisze umowę najmu, ale z pozyskaniem umowy najmu, czyli pomocą, głównie prawną, w zakresie przygotowania i podpisania tej umowy, przeczy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Sąd pierwszej instancji zasadnie wytknął, że po pierwsze twierdzeniu temu całkowicie przeczą zeznania samego M.K., który zanim całkowicie odmówił odpowiedzi na pytania organów, wielokrotnie podawał, że rola jego firmy sprowadzała się właśnie do bezpośredniego pozyskania klienta (osobiste rozmowy w W.). Tej wersji, jak również udziałowi spółki C. w ogólności, zaprzeczyła sama zainteresowana wynajmem spółka U. Sp. z o.o., a także K. – firma, która na wstępnym etapie zajmowała się kwestią pozyskania na rzecz niemieckiego kontrahenta powierzchni biurowych do wynajęcia w budynku spółki G. i do której bezpośrednio zwróciła się spółka U. Ponadto jako osobę zaangażowaną w obsługę prawną umowy wskazano adwokat E.P. działającą rzekomo z ramienia C., która jednak nie potwierdziła tej okoliczności. Nie zasługiwały również na uwzględnienie twierdzenia autora skargi kasacyjnej w zakresie ustaleń organu podatkowego co do zakwestionowanej faktury VAT wystawionej z tytułu realizacji usługi pozyskania pozwoleń budowlanych na realizację budynku X. W sprawie wyjaśniono w sposób pełny i wystarczający zarówno udział Biura Architektonicznego D. w procesie uzyskiwania pozwoleń na doprowadzenie mediów do budynku X., jak i kwestii rzekomego pośrednictwa w najmie powierzchni biurowych spółki "C.". Tym samym zarzut autora skargi kasacyjnej w zakresie nieprzeprowadzenia przez organ podatkowy wnioskowanych dowodów nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W sprawie organ może nie uwzględnić żądania strony o dopuszczenie dowodu wnioskowanego przez stronę na okoliczność mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wówczas, gdy żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. 7.7. W tak ustalonym stanie faktycznym nie mogą zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT poprzez uznanie, że faktury VAT dokumentowały rzekomo czynności, które nie zostały dokonane i tym samym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku VAT należnego o wartość podatku naliczonego w tych fakturach, podczas gdy w rzeczywistości czynności te zostały wykonane dla skarżącej. Zgodnie z art. 86 § 1 i 2 pkt 1 lit a) ustawy o VAT podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tej ustawie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. 7.8. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 u.p.p.s.a.