I FSK 247/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 247/23 w sprawie ze skargi kasacyjnej B. sp. k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1523/22 w sprawie ze skargi B. sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr 1401-IEW1.4253.8.2022.8.AS w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do listopada 2021 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia oddalić wniosek o sprostowanie wyroku. 1.1. Wyrokiem z 22 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 247/23 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. sp. k. z siedzibą w W. (dalej jako: Spółka, Skarżąca) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1523/22 w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej jako: Organ, Wnioskodawca) z 26 kwietnia 2022 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do listopada 2021 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika uchylił zaskarżony wyrok w całości wraz z zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie oraz zasądził od Organu na rzecz Skarżącej kwotę 3507 (słownie trzy tysiące pięćset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania za obie instancje. 1.2. Pismem z 25 stycznia 2024 r. Organ wniósł o powyższego wyroku w zakresie pkt 3 sentencji poprzez uwzględnienie, że należny od Organu zwrot kosztów postępowania za obie instancje powinien wynieść 1307 złotych, a nie jak wskazano 3.507 zł. Zdaniem organu wedle akt sądowych w toku sprawy dokonała wpłaty: 1) Wpisu od skargi w kwocie 100 zł, 2) Opłaty kancelaryjnej za uzasadnienie wyroku WSA w kwocie 100 zł, 3) wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł, 4) opłaty skarbowej za pełnomocnictwo w kwocie 17 zł. Idąc dalej, wedle Organu Skarżącej należą się zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687, dalej jako: Rozporządzenie) koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł za pierwszą instancję postępowania sądowego oraz 360 zł za postępowanie kasacyjne. 2.1. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. 2.2. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sposób redakcji art. 156 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. może sugerować, że sprostowanie wyroku następuje wyłącznie z urzędu. Nie jest to prawdą, bowiem o możliwości złożenia wniosku w tym zakresie stanowi wprost art. 159 p.p.s.a., który mówi, że "wniosek o sprostowanie" nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia, i art. 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a. przewidujący zażalenie m.in. na odmowę sprostowania orzeczenia. Wniosek o sprostowanie może złożyć każdy uczestnik postępowania na prawach strony. (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 156). 2.3. Dalej B. Dauter w ww. komentarzu trafnie wskazuje, że przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (postanowienie SN z 21.06.1967 r., II CZ 48/67, OSNC 1968/1, poz. 10). Sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Na aprobatę zasługuje także teza, że sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia (postanowienie NSA z 16.01.2015 r., II OZ 1120/14, LEX nr 1624466). Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się do zmiany zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym (por. postanowienie SN z 3.03.1976 r., II CZ 11/76, LEX nr 7806; uchwała SN z 26.04.1995 r., III CZP 43/95, OSNC 1995/9, poz. 122; postanowienie SN z 7.07.1999 r., III RN 24/99, OSNP 2000/12, poz. 456). 2.4. Przenosząc powyższe na okoliczności faktyczne tutejszej sprawy stwierdzić należy, że wniesiony wniosek w istocie nie zarzuca błędu rachunkowego o którym mowa w przepisie art. 156 p.p.s.a., zamiast tego wchodząc w spór z treścią rozstrzygnięcia w zakresie wysokości zasądzonego zwrotu kosztów postępowania. Po pierwsze należy wskazać, że umieszczone we wniosku zestawienie kosztów sądowych uiszczonych przez Skarżącą jest błędne, gdyż uiściła ona w rzeczywistości wpis od skargi do WSA w wysokości 500 zł (vide k. 92 i 102 akt sądowych) – wbrew błędnie wskazanej przez Organ kwoty 100 zł. Po drugie, wnioskodawcy umknęła okoliczność, że określone w Rozporządzeniu stawki wynagrodzenia dla doradców podatkowych są stawkami minimalnymi. Na tej podstawie też w skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o zasądzenie na rzecz strony kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym w wysokości sześciokrotności kwoty minimalnego wynagrodzenia wedle Rozporządzenia. Wniosek ten kwestionowanym wyrokiem został uwzględniony z uwagi na złożony charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika Skarżącej, który poza środkami zaskarżenia formułował również dodatkowe pisma procesowe. Na zasądzony zwrot kosztów postępowania w kwocie 3507 zł składały się: 1) wpis od skargi w kwocie 500 zł, 2) koszty zastępstwa procesowego za pierwszą instancję w kwocie 480 zł, 3) opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł 4) opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia w kwocie 100 zł, 5) wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł, 6) koszty zastępstwa procesowego za postępowanie kasacyjne w kwocie 2160 zł (6 x 360 zł). Choć uzasadnienie wyroku, który obejmował wniosek o sprostowanie nie zawiera tak szczegółowego wyliczenia co składało się na zasądzoną kwotę, to nie ulega wątpliwości, że treść sentencji wyroku w pełni odzwierciedla stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego i w tym zakresie nie stanowi niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki, o której mowa w art. 156 p.p.s.a. 2.5. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., odmówił sprostowania wyroku.