I FSK 608/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal (spr.), Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Hieronim Sęk, Protokolant Jan Jaworski, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1268/14 w sprawie ze skargi K. G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2014 r., nr IBPP3/4433-5/14/AZ w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) oddala skargę, 3) zasądza od K. G. na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. K. G. (dalej: "skarżąca") zwróciła się do organu o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług udziału w konferencji (usługi wstępu na konferencję) na rzecz uniwersytetu. Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawczyni wskazała, że jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Prowadzi działalność gospodarczą w zakresie organizacji konferencji, targów, wystaw i kongresów na terenie całego kraju. W ramach prowadzonej działalności dokonała sprzedaży usługi wstępu na organizowaną w całości z prywatnych środków należących do jej przedsiębiorstwa konferencję naukową, na rzecz uczelni publicznej będącej uniwersytetem w rozumieniu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Konferencji miała charakter ogólnodostępny (pracownicy uniwersytetu stanowili mniejszość jej uczestników) i nie była organizowana na zlecenie uniwersytetu. Usługę tą wnioskodawczyni udokumentowała fakturą VAT ze stawką 23%. Faktura została zapłacona w całości, a podatek naliczony został przez stronę rozliczony w urzędzie skarbowym. Kilka miesięcy po konferencji wnioskodawczyni otrzymała od uniwersytetu prośbę o skorygowanie faktury, z uzasadnieniem, że usługa podlega zwolnieniu z mocy art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy o podatku od towarów i usług. Faktura nie została przez stronę skorygowana. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawczyni zadała pytanie: "Czy w świetle obowiązujących przepisów jej działanie jest prawidłowe, tzn. czy usługa udziału w konferencji (usługa wstępu na konferencję) wyświadczona na rzecz uniwersytetu winna być opodatkowana stawką podstawową VAT 23%?" Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wyjaśniła, że usługa udziału w konferencji (usługa wstępu na konferencję) wyświadczona na rzecz uniwersytetu powinna być opodatkowana stawką podstawową VAT 23%, gdyż nie wyświadczyła na rzecz uniwersytetu usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, a także dlatego, że usługi te nie są finansowane ze środków publicznych. W ustawie o podatku od towarów i usług wspomniane usługi nie zostały precyzyjnie zdefiniowane, jednakże zgodnie z definicją usług kształcenia i przekwalifikowania zawodowego, zawartą w art. 14 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1777/2005 (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 288/1), które w Polsce obowiązuje bezpośrednio, usługi te obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, tak samo jak nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego bądź przekwalifikowania nie ma znaczenia do tego celu. Organizowana przez stronę konferencja miała charakter naukowy, jednakże nie można utożsamiać jej z jakąkolwiek formą "nauczania". Strona wskazała ponadto, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.); powoływanej dalej jako: "u.p.t.u."., zwolnione z podatku od towarów i usług są usługi kształcenia zawodowego finansowane w całości ze środków publicznych. W niniejszej sprawie odróżnić należy usługę organizacji konferencji od usługi wstępu na konferencję, którą strona świadczyła m. in. na rzecz uniwersytetu. Usługa organizacji konferencji finansowana zaś była w całości ze środków własnych strony, które bynajmniej nie stanowią środków publicznych. Zdaniem wnioskodawcy przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c u.p.t.u. dotyczy środków, które na usługi przeznacza usługodawca a nie środków, którymi płaci usługobiorca. Absurdalnym jest żądanie każdorazowo od usługodawcy, aby identyfikował źródło pochodzenia środków usługobiorcy. Organ uznał, że wniosek strony nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.), powoływanej dalej jako: "O.p.", zatem wezwał wnioskodawczynię do jego uzupełnienia w zakresie opisu zaistniałego stanu faktycznego poprzez podanie odpowiedzi na pytania: (1) Na zlecenie jakiego podmiotu organizowano konferencję? Od kogo wnioskodawca otrzymał wynagrodzenie za jej zorganizowanie? Czy też była to własna inicjatywa wnioskodawcy i jedynym wynagrodzeniem za jej zorganizowanie były wpłaty uczestników za udział w konferencji?; (2) Kto (osoby jakiej branży, pracownicy jakich firm) był uczestnikiem konferencji?; (3) Jaka była tematyka konferencji?; (4) Co obejmowała usługa wstępu na konferencję naukową?; (5) Czy usługa wstępu na konferencję naukową dotyczyła jedynie fizycznego wstępu do miejsca gdzie odbywała się konferencja (tj. do biernego słuchania) czy również do czynnego w niej udziału (w jakim zakresie)?; (6) Czy wnioskodawca określał program merytoryczny konferencji i przygotowywał materiały dydaktyczne tj. dokonywał merytorycznej obsługi konferencji, czy też kwestie te były wyłącznie w gestii zleceniodawcy?; (7) Czy konferencja ta miała charakter edukacyjny, tj. kształcenia zawodowego?; (8) Czy było to nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych uczestników konferencji?; (9) Czy, a jeśli tak to w jaki sposób pracownicy uniwersytetu, będący uczestnikami konferencji, będą wykorzystywali nabytą na konferencji wiedzę w ramach wykonywanej pracy, wykonywanego zawodu?; (10) Czy uniwersytet zapłacił wnioskodawcy za usługę wyłącznie środkami publicznymi?; (11) Czy wnioskodawca jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, jeśli tak to należy wskazać na podstawie jakich przepisów ustawy o systemie oświaty i czy usługę konferencji świadczył jako ta jednostka? W odpowiedzi wnioskodawczyni wyjaśniła odnośnie pkt: 1. Konferencja była zorganizowana z inicjatywy własnej wnioskodawcy (w celu osiągnięcia zysku) w porozumieniu z D. [...], który to wskazał partnerów merytorycznych konferencji. Za zorganizowanie konferencji wnioskodawca otrzymał wynagrodzenie od uczestników-sponsorów (przy czym sponsorem nie był żaden z podmiotów wskazanych w pkt. 6. 2. Uczestnikami konferencji byli dietetycy, lekarze gastroenterolodzy oraz studenci kierunków żywieniowych. 3. Tematyką konferencji były problemy związane z szeroko pojętym żywieniem. 4. Usługa wstępu obejmowała program konferencji (wykłady, dyskusje etc.), przerwy kawowe, obiad. 5. Usługa dotyczyła fizycznego wstępu do miejsca odbywania się konferencji dla większości osób. Studenci mieli możliwość zgłaszania prac. Autorzy pięciu najlepszych prac mieli możliwość prezentacji na forum w ostatniej sesji naukowej. 6. Program merytoryczny konferencji przygotowywany był przez: D. [...], Instytut D. [...] w N., Zakład D. przy K. [...] we W.. 7. Konferencja miała charakter naukowy. Uczestnikom (lekarzom) przyznane zostały punkty edukacyjne na podstawie Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 października 2004 r. w sprawie sposobów dopełnienia obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów. 8. Zasadniczym celem konferencji było podniesienie wiedzy z zakresu dietetyki i żywienia, co może prowadzić do uzyskania lub uaktualnienia wiedzy do celów zawodowych uczestników konferencji. 9. Wnioskodawca nie jest w stanie stwierdzić w jaki sposób i czy w ogóle, pracownicy uniwersytetu będą wykorzystywali nabytą na konferencji wiedzę. 10. Wnioskodawca nie wie i nie ma możliwości zweryfikowania, czy uniwersytet zapłacił za usługę wyłącznie środkami publicznymi. 11. Wnioskodawca nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty. Postanowieniem z 28 kwietnia 2014 r., Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów, pozostawił wniosek strony z 9 stycznia 2014 r. bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawczyni nie uzupełniła przedstawionego we wniosku stanu faktycznego w zakresie najistotniejszych w sprawie kwestii ujętych w pytaniach nr 9 i 10 wezwania. Wyjaśnił też, iż aby organ mógł stwierdzić, czy usługa udziału w konferencji (usługa wstępu na konferencję) wyświadczona przez wnioskodawcę na rzecz uniwersytetu winna być opodatkowana podstawową stawką VAT 23% czy też jest objęta zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c u.p.t.u., istotne jest - w pierwszej kolejności - uznanie danej usługi za usługę kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania, a następnie spełnienie dodatkowego warunku wynikającego z niniejszego przepisu tj. finansowanie danego szkolenia w całości ze środków publicznych. W związku z powyższym brak w uzupełnieniu wniosku wyczerpującej odpowiedzi wnioskodawcy czy, a jeśli tak, to w jaki sposób pracownicy uniwersytetu, będący uczestnikami konferencji, wykorzystają nabytą na konferencji wiedzę w ramach wykonywanej pracy, wykonywanego zawodu oraz czy uniwersytet zapłacił wnioskodawcy za usługę wyłącznie środkami publicznymi, uniemożliwia organowi zajęcie jednoznacznego i pełnego stanowiska dotyczącego opodatkowania lub ewentualnego zwolnienia od opodatkowania przedmiotowej usługi udziału w konferencji (usługi wstępu na konferencję) wyświadczonej na rzecz uniwersytetu. Organ zaznaczył, iż przepisy art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c u.p.t.u., które wnioskodawca wskazał jako przepisy mające być przedmiotem interpretacji, nie wskazują, aby źródłem finansowania danej usługi były środki publiczne, lecz aby dana usługa była finansowana ze środków publicznych, a co za tym idzie ustawodawca położył nacisk na konkretną usługę, wykonywaną pomiędzy usługodawcą, a usługobiorcą. W związku z powyższym zwolnienie wynikające z ww. przepisu należy rozpatrywać w odniesieniu do każdego z uczestników konferencji odrębnie, a nie według proporcji, która wynika z ilości uczestników, dla których konferencja jest finansowana ze środków publicznych dla ogółu uczestników. Zatem wbrew temu, co twierdzi wnioskodawca we własnym stanowisku, może wystąpić taka sytuacja, że gdy w danym szkoleniu, konferencji będą uczestniczyły osoby, których koszt uczestnictwa będzie pokrywany ze środków publicznych - w takiej sytuacji wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania zwolnienia od podatku VAT w stosunku do tych uczestników, o ile będzie to dla nich kształcenie zawodowe, zaś w sytuacji gdy uczestnikami będą także osoby, których uczestnictwo będzie finansowane z sektora prywatnego - zastosowanie znajdzie stawka podatku VAT 23%, nawet gdyby były to usługi kształcenia zawodowego. W świetle powyższego organ stwierdził, że brak wyjaśnienia w kwestiach zawartych w pytaniach nr 9 i 10 uniemożliwia zajęcie jednoznacznego stanowiska w sprawie będącej przedmiotem wniosku oraz wydanie interpretacji podatkowej zawierającej ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Powyższe informacje są bowiem niezbędne dla prawidłowego i jednoznacznego rozpatrzenia sprawy. W zażaleniu na to postanowienie strona zarzuciła rażące naruszenie art. 14g § 1 O.p. poprzez jego zastosowanie. W uzasadnieniu podniosła, że nie była, nie jest i nie będzie w stanie odpowiedzieć na pytania nr 9 i 10 w sposób oczekiwany przez organ, a ponadto kwestie wskazane przez organ w pytaniach nie były istotne dla merytorycznego rozpatrzenia wniosku i nie stanowiły braków formalnych wniosku w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. Strona nie może zweryfikować w jaki sposób i czy w ogóle pracownicy uniwersytetu będą wykorzystywali nabytą na konferencji wiedzę w ramach wykonywanej pracy lub zawodu. Nie ma też możliwości zweryfikowania czy uniwersytet zapłacił za usługę wyłącznie środkami publicznymi. Nadto strona wskazała w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, że nie wyświadczyła na rzecz uniwersytetu usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, lecz usługę udziału w konferencji naukowej (usługę wstępu na konferencję - imprezę o charakterze naukowym). Organizowana przez stronę konferencja miała oczywiście charakter naukowy, jednakże nie można utożsamiać jej z jakąkolwiek formą "nauczania". W ocenie strony w niniejszej sprawie odróżnić należy usługę organizacji konferencji od usługi wstępu na konferencję, którą strona świadczyła m. in. na rzecz uniwersytetu. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z 14 lipca 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu wskazał, że organ nie posiadał wystarczających informacji, aby w zakresie przedstawionego stanu faktycznego, dokonać interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: art. 120, art. 121 § 1 O.p. oraz rażące naruszenie art. 14g § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę. Wskazując na treść art. 14b § 3 O.p. Sąd podniósł, iż składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W rozpatrywanej sprawie wnioskodawczyni we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w jego uzupełnieniu, postawiła pytanie: "Czy w świetle obowiązujących przepisów działanie jego jest prawidłowe, tzn. czy usługa udziału w konferencji (usługa wstępu na konferencję) wyświadczona na rzecz uniwersytetu winna być opodatkowana stawką podstawową VAT 23%?". Jednocześnie przedstawiając własne stanowisko w sprawie argumentowała, że nie wyświadczyła na rzecz uniwersytetu usługi kształcenia zawodowego ani przekwalifikowania, tyko usługę udziału w konferencji (wstępu na konferencję). Powołując się na definicję nauczania wyjaśnił, że w trakcie konferencji nie świadczył nauczania. Wskazała też, że jego usługa nie wypełnia dyspozycji art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c u.p.t.u., z uwagi na fakt, iż zgodnie z treścią tego przepisu zwolnione z podatku od towarów i usług są usługi kształcenia zawodowego finansowane w całości ze środków publicznych. W niniejszej sprawie strona świadczyła na rzecz uniwersytetu usługę wstępu na konferencję. Usługa organizacji konferencji finansowana zaś była w całości ze środków własnych strony, które nie stanowią środków publicznych. Tymczasem przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c u.p.t.u. dotyczy środków, które na usługi przeznacza usługodawca a nie środków, którymi płaci usługobiorca. Usługodawca nie jest zobowiązany do identyfikowania źródła pochodzenia środków usługobiorcy. Z kolei organ pozostawił wniosek z 9 stycznia 2014 r. bez rozpoznania argumentując, iż zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c u.p.t.u. należy rozpatrywać w odniesieniu do każdego z uczestników konferencji odrębnie. W ocenie Sądu w zaskarżonym postanowieniu organ zawarł odpowiedź na zadane przez skarżącą pytanie. Odniósł się też do przedstawionego przez wnioskodawcę stanowiska w zakresie interpretacji art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c u.p.t.u., wskazując na odmienną od wnioskodawcy interpretację tego przepisu. Wbrew temu co twierdzi organ, brak wyjaśnienia w sposób oczekiwany przez organ, w kwestiach zawartych w pytaniach nr 9 i 10, nie uniemożliwia zajęcia jednoznacznego stanowiska w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Organ zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowisko, z którego wynika, że wnioskodawca może opodatkować swoje świadczenie odrębnie w stosunku do każdego z uczestników konferencji i żądać od kontrahenta, który domaga się zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej, przedstawienia dowodów na okoliczność zastosowania tej stawki. W pierwszym rzędzie organ winien rozstrzygnąć, czy usługa wstępu na konferencję wypełnia dyspozycję art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c u.p.t.u. Tego organ nie zrobił, zatem również z tego powodu, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie należało uchylić. Na powyżej powołane rozstrzygnięcie organ wniósł skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.): art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. poprzez uwzględnienie skargi strony skarżącej, uchylenie zaskarżonego postanowienia i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że organ interpretacyjny zobowiązany był do udzielenia indywidualnej interpretacji w oparciu o wniosek skarżącej oraz jego uzupełnienie, a zatem żądanie strony skarżącej powinno być rozstrzygnięte w interpretacji indywidualnej wydanej w trybie art. 14b § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie pozostaje okoliczność, czy organ podatkowy mógł pozostawić wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji bez rozpoznania z tego powodu, że wnioskodawca, wezwany do uzupełnienia wniosku nie odpowiedział na wszystkie pytania, które skierował do niego organ udzielający interpretacji. Zgodnie z dyspozycją art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wynika stąd, że przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Przewidziana w art. 14b § 3 O.p. alternatywa powoduje, że opis zdarzenia przyszłego musi być równoważny opisowi zdarzenia, które miało już miejsce w przeszłości. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze zaś wyczerpujący postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2016 r., II FSK 666/14, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji - nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2356/13, CBOSA). Jednocześnie zauważyć należy, że w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., ma zastosowania art. 169 § 1-2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca zamierzał uzyskać odpowiedź na pytanie: Czy w świetle obowiązujących przepisów działanie jego jest prawidłowe, tzn. czy usługa udziału w konferencji (usługa wstępu na konferencję) wyświadczona na rzecz uniwersytetu winna być opodatkowana stawką podstawową VAT 23%. Sąd pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie uznał, że wnioskodawczyni wywiązała się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, jak również wyczerpującego przedstawienia własnego stanowiska w zakresie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego, tj. w sposób umożliwiający organowi udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie. Tymczasem nadesłane przez stronę uzupełnienie nie zawierało odpowiedzi na wezwanie organu o wskazanie: - czy, a jeśli tak to w jaki sposób pracownicy uniwersytetu, będący uczestnikami konferencji, będą wykorzystywali nabytą na konferencji wiedzę w ramach wykonywanej pracy, wykonywanego zawodu? - czy uniwersytet zapłacił wnioskodawcy za usługę wyłącznie środkami publicznymi? W tym zakresie w odpowiedzi na powyższe pytania skarżąca zawarła jedynie stwierdzenie, że "Wnioskodawca nie jest w stanie stwierdzić w jaki sposób i czy w ogóle, pracownicy uniwersytetu będą wykorzystywali nabytą na konferencji wiedzę" oraz że "Wnioskodawca nie wie i nie ma możliwości zweryfikowania czy uniwersytet zapłacił za usługę wyłącznie środkami publicznymi". Brak uzupełnienia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w żądanym przez organ interpretacyjny zakresie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, upoważniało organ interpretacyjny do odmowy udzielenia interpretacji. Nie można bowiem zgodzić się z wnioskodawczynią, że kwestie wskazane przez organ pytaniach nr 9 i 10 nie były istotne dla merytorycznego rozpatrzenia wniosku i nie stanowiły braków formalnych wniosku w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c u.p.t.u., zwolnione z podatku od towarów i usług są usługi kształcenia zawodowego finansowane w całości ze środków publicznych. Jak zasadnie wskazał organ w skardze kasacyjnej, zastosowanie powyższego zwolnienia uzależnione jest od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. oferowana usługa spełnia definicję usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego oraz usługa ta jest finansowana ze środków publicznych. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem przyjąć należało, że przez kształcenie zawodowe, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 u.p.t.u., obejmujące nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, należy rozumieć takie kształcenie, w wyniku którego dana osoba podnosi swoje kwalifikacje, a bezpośrednio po jej ukończeniu jest w stanie podjąć pracę zarobkową, lub wykonywać określony zawód (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2013 r., I FSK 600/12, CBOSA). Jak wyżej wskazano organ udzielający interpretacji ma na etapie składania o nią wniosku możliwość uznania, które elementy stanu faktycznego pozostają niezbędne do udzielenia interpretacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 kwietnia 2016 r., I FSK 2064/14, CBOSA). Zgodzić należy się z autorem skargi kasacyjnej, że organ interpretacyjny mógł uznać, że to w jaki sposób i czy w ogóle, pracownicy uniwersytetu będą wykorzystywali nabytą na konferencji wiedzę oraz to czy uniwersytet zapłacił wnioskodawcy za usługę wyłącznie środkami publicznymi uzasadniało wezwanie do uzupełnienia jego treści. Informacje, o wskazanie których wzywał organ, stanowiły niezbędną kwestię dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy w zakresie objętym wnioskiem, co wprost wynika z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c u.p.t.u. Zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 O.p. poprzez uwzględnienie skargi strony skarżącej, uchylenie zaskarżonego postanowienia i w konsekwencji przyjęcie, że organ interpretacyjny zobowiązany był do udzielenia indywidualnej interpretacji w oparciu o wniosek strony oraz jego uzupełnienie. W oparciu o powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę na podstawie art. 188 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).