I FSK 924/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA (del.) Zbigniew Łoboda (spr.), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1580/19 w sprawie ze skargi R.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 lipca 2019 r. nr 2201-IOV-4.603.3.2019/02/06 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R.K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 1580/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2020 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej – "p.p.s.a.") – oddalił skargę. Z uzasadnienia wyroku wynika, że pismem z dnia 25 sierpnia 2016 r. R.K. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 czerwca 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 24 września 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2009 r. Dokonując rozliczenia podatku od towarów i usług, organy – stosownie do art. 29 ust. 20 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., w skrócie – "u.p.t.u.") uwzględniły w podstawie opodatkowania – odpowiednio - kwoty akcyzy określone ostatecznymi decyzjami Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 19 marca 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do lutego 2009 r. oraz od marca do czerwca 2009 r. Żądanie wznowienia postępowania R.K. oparł na przepisie art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej – "O.p.") oraz wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-418/14. Postanowieniem z dnia 15 września 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 w zw. z art. 241 § 1, art. 243 § 1 i § 2 oraz art. 244 § 1 O.p. wznowił postępowanie podatkowe zakończone powołaną powyżej decyzją ostateczną z dnia 3 czerwca 2013 r. Następnie postanowieniem z dnia 21 listopada 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku zawiesił z urzędu wznowione na żądanie R.K. postępowanie podatkowe, uznając że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Dyrektora Izby Celnej w G. co do podatku akcyzowego, określonego powołanymi już powyżej decyzjami tego organu z dnia 19 marca 2013 r., w stosunku do których R.K. również złożył wniosek o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2019 r Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku podjął z urzędu zawieszone postępowanie, albowiem sprawy podatku akcyzowego zostały rozstrzygnięte ostatecznymi decyzjami z dnia 5 maja 2017 r. oraz z dnia 20 marca 2019 r. W piśmie z dnia 22 maja 2019 r. R.K. powołując się na art. 201 § 1 pkt 2 O.p. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu wydania prawomocnych wyroków sądów administracyjnych w sprawach ze skarg na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 5 maja 2017 r. (znak [...]) oraz z dnia 20 marca 2019 r. (znak [...]). Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku odmówił zawieszenia wznowionego postępowania. Według organu, nie zaistniały przyczyny zawieszenia wymienione w art. 201 § 1 O.p., a w tym w jego pkt 2. W wyniku wniesionego zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, postanowieniem z dnia 9 lipca 2019 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie z dnia 10 czerwca 2019 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R.K. zarzucił, że za zawieszeniem postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. przemawiały względy o charakterze pragmatycznym. Nie została rozpatrzona skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 363/17 w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 21 listopada 2016 r. w przedmiocie zawieszenia z urzędu przedmiotowego postępowania wznowionego na wniosek strony. Ponadto, brak było podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania, gdyż nie uzyskały statusu prawomocnych, decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku: z dnia 5 maja 2017 r. oraz dnia 20 marca 2019 r. – wydane, po wznowieniu postępowania, w sprawach podatku akcyzowego za miesiące – odpowiednio – od stycznia do lutego 2009 r. oraz od marca do czerwca 2009 r. Dalej skarżący wskazał, że wyrok TSUE z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-418/14 miał wpływ na decyzję ostateczną w przedmiocie podatku akcyzowego, co wynika z wyroku NSA z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt I GSK 1432/15, ze skargi kasacyjnej R.K. Oddalając skargę powołanym na początku wyrokiem z dnia 14 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że ta nie była zasadna. Sąd podniósł w szczególności, że "zagadnieniem wstępnym", o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. jest kwestia o charakterze otwartym (nie przesądzona), mająca znaczenie prawne i wywołująca bezpośrednią zależność w stosunku do mającego zapaść rozstrzygnięcia. Tymczasem, w kontekście zarzutów skargi, za kwestię prejudycjalną nie można uznać sytuacji wyrażającej się we wpływie – na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji – ustaleń faktycznych dokonywanych w innym postępowaniu przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Od powyższego wyroku R.K. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok ten w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania. Skarżący, powołując art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 O.p. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 lipca 2019 r. bezzasadnie utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 10 czerwca 2019 r., podczas gdy zarzuty zawarte w zażaleniu uzasadniały uchylenie w całości postanowienia pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania, albowiem w niniejszej sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne; 2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi przez Sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżący wykazał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w postanowieniach z dnia 10 czerwca 2019 r. oraz z dnia 9 lipca 2019 r.: - dokonał nieprawidłowej literalnej wykładni przepisu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. przyjmując, iż prawomocne zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie kontroli legalności decyzji dotyczących podatku akcyzowego nie ma charakteru zagadnienia wstępnego w sprawie podatku od towarów i usług za ten sam okres, podczas gdy za zawieszeniem postępowania przemawiały względy pragmatyczne, a więc wykładnia funkcjonalna ww. przepisu, - niewłaściwie zastosował przepis art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez bezzasadną odmowę zawieszenia wznowionego postępowania podatkowego, mimo że zagadnienie wstępne, nie zostało rozstrzygnięte; 3) art. 151 p.p.s.a, w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1 pkt 4 i pkt 5 oraz § 2 w zw. z art. 219 i art. 210 § 4 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi przez Sąd pierwszej instancji w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2019 r. i z dnia 9 lipca 2019 r., zawierają błędne rozstrzygnięcia oraz wadliwe uzasadnienia (organ podatkowy błędnie przyjął, że nie wystąpiły przesłanki do dalszego zawieszenia wznowionego postępowania podatkowego, mimo że zagadnienie wstępne, nie zostało rozstrzygnięte); 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez WSA w Gdańsku nieprawidłowego uzasadnienia wyroku z dnia 14 stycznia 2020 r., w którym Sąd pierwszej instancji bezzasadnie zaakceptował stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zawieszenia wznowionego postępowania podatkowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie okazała się zasadna przede wszystkim ze względu na wadliwość uzasadnienia postawionych zarzutów. Nie był uzasadniony zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. W petitum skargi kasacyjnej strona wskazuje, że z naruszeniem powołanych przepisów (jak należy uznać – Ordynacji podatkowej) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał swoje pierwszoinstancyjne postanowienie odmawiające zawieszenia wznowionego postępowania, podczas gdy z argumentacji zażalenia miały wynikać okoliczności przemawiające za zawieszeniem. Jednakże w uzasadnieniu tego zarzutu kasacyjnego strona przywołuje okoliczności, które zaistniały zasadniczo po wydaniu postanowienia z dnia 9 lipca 2019 r., które w niniejszej sprawie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, co z oczywistych względów nie mogło być przedmiotem analizy organu podatkowego rozpatrującego zażalenie. Strona wskazuje na wydanie przez organ, a następnie zaskarżenie przez nią do sądu administracyjnego, decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 22 listopada 2019 r., którą utrzymana została w mocy decyzja tego organu z dnia 9 lipca 2019 r. odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 czerwca 2013 r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 24 września 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2009 r. Zwraca dalej uwagę, że nie zostało zakończone nowe postępowanie wznowieniowe, dotyczące wskazanej powyżej decyzji wymiarowej określającej zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do maja 2009 r. (wznowione postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 lutego 2020 r.). Dalej informuje skarżący o wniesieniu skargi (pismem z dnia 17 lutego 2020 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego dotyczącego postanowienia tego organu z dnia 30 października 2019 r. odmawiającego zawieszenia. Końcowo (w tej części) wskazuje strona na okoliczność wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie I SA/Gd 363/17, którym oddalona została skarga R.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 21 listopada 2016 r. w przedmiocie zawieszenia z urzędu wznowionego postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2009 r. R.K. nie przedstawił znaczenia owych przywołań dla postawionego zarzutu naruszenia prawa, ani też nie wytłumaczył, w czym konkretnie upatruje wskazanego wcześniej naruszenia prawa (pkt 1 zarzutów). W ramach zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. strona wskazuje, że w sprawie podatkowej zaistniało zagadnienie wstępne i nie zostało ono rozstrzygnięte. Z treści uzasadnienia tego zarzutu można wywnioskować, ze skarżący utożsamia kwestię prejudycjalną z nierozpatrzeniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 939/17, którym oddalona został skarga R.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 5 maja 2017 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 9 marca 2013 r. w sprawie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do lutego 2009 r., a także w nierozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargi na decyzję tego organu z dnia 20 marca 2019 r. w przedmiocie uchylenia w całości decyzji ostatecznej i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec, kwiecień i maj 2009 r. Stosownie do art. 201 § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Powyższe unormowanie obejmuje przesłankę obligatoryjnego zawieszenia postępowania w postaci zaistnienia kwestii prejudycjalnej, które występuje, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego w drodze orzeczenia (wyroku, decyzji, postanowienia). W orzecznictwie oraz w piśmiennictwie wskazuje się za G. Łaszczycą (zob. G. Łaszczyca, Pojęcie zagadnienia wstępnego w kodeksie postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo nr 7/2002, s. 64), że na konstrukcję zagadnienia wstępnego składają się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania, (2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, (3) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Powyższy pogląd uznaje się za aktualny również w odniesieniu do konstrukcji zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że pojęcie zagadnienia wstępnego należy odnosić do sytuacji, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania uwarunkowane jest rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego, które ze względu na jego przedmiot należy do kompetencji innego organu państwowego, niż ten, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej lub sądu. Chodzi tu o związek bezpośredni, a więc o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Uzależnienie rozstrzygnięcia od zagadnienia wstępnego oznacza, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest warunkiem rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w ogóle, a nie warunkiem wydania decyzji o określonej treści (wyroki NSA: z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2011/13, z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1184/14, z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1223/16). Jak to powyżej przedstawiono, skarżący upatruje kwestii prejudycjalnej w zawisłości spraw sądowych mających za przedmiot kontrolę decyzji w sprawach akcyzowych, załatwionych w trybie nadzwyczajnym wznowienia postepowania. Należy przypomnieć, że w sprawie podatku od towarów i usług wymiar tego podatku dokonany został z uwzględnieniem art. 29 ust. 20 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym w 2009 r. Według tego przepisu, w przypadku dostawy przez podatnika towaru podlegającego opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podstawą opodatkowania objęta jest również kwota tego podatku. Stosownie do tego organy podatkowe w sprawach podatku od towarów i usług uwzględniły w podstawie opodatkowania kwoty podatku akcyzowego, określone decyzjami Dyrektora Izby Celnej w G. Wskazane stanowisko strony skarżącej nie jest zasadne. Nie ulega wątpliwości, że oceny jakie podejmą sądy administracyjne w sprawach akcyzowych za miesiące od stycznia do lutego 2009 r. oraz od marca do czerwca 2009 r. mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawach podatku od towarów i usług, w których kwota podatku akcyzowego konstytuuje podstawę jego (podatku od towarów i usług) obliczenia. Jednakże powyższe nie oznacza, że występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że pomiędzy postępowaniem sądowoadministacyjnym dotyczącym podatku akcyzowego i postępowaniem podatkowym dotyczącym podatku od towarów i usług, nie zachodzi zależność tego rodzaju, że brak rozstrzygnięcia w przedmiocie kontroli decyzji akcyzowej, czyni niemożliwym przeprowadzenie i zakończenie postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług. Zauważyć trzeba, ze sąd administracyjny wydając wyrok wypowie się o zgodności z prawem rozstrzygnięcia akcyzowego, natomiast rozstrzygnięcia tego nie wykreuje. Nawet gdy się okaże, że decyzja akcyzowa nie była prawidłowa i zostanie przez Sąd uchylona, właściwy organ podatkowy zobowiązany będzie wydać ponowną decyzję, która kształtować będzie kwotę podatku akcyzowego uwzględnianego w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Należy przypomnieć, że jak to wynika z art. 61 § 1 p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a zatem zawisłość sprawy przed sądem administracyjnym nie rzutuje – co do zasady - na obowiązek respektowania rozstrzygnięcia administracyjnego. Niesłusznie przeto skarżący w zwisłości spraw sądowoadministarcynych dotyczących podatku akcyzowego upatrywał przeszkody w prowadzeniu postepowania w sprawie podatku akcyzowego, traktując te stany (sytuacje) jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Należy zauważyć, że strona skarżąca w istocie nie wyświetla postrzeganej przez siebie zależności rozstrzygnięć, która mogłaby wskazywać na istnienie zagadnienia wstępnego. Jej stanowisko jest arbitralne i abstrahuje od rozumienia pojęcia "zagadnienia wstępnego:" przyjmowanego w orzecznictwie oraz literaturze. Nie był zasadny zarzut naruszenia art. 217 § 1 pkt 4 i pkt 5 oraz § 2 w związku z art. 219 i art. 210 § 4 O.p. Z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że strona nie chciała w jego ramach podważyć formalnej prawidłowości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, a zwłaszcza jego uzasadnienia, na co wskazuje sposób sformułowania zarzutu (wskazanie art. 217 § 1 pkt 4 i pkt 5 oraz § 2 w zw. z art. 219 i art. 210 § 1 O.p., określających formalne wymogi postanowienia), ale jego merytoryczną zasadność. Skarżący w uzasadnieniu tego zarzutu stwierdził bowiem, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku błędnie przyjął, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. (str. 19 skargi kasacyjnej). Za nietrafny należało uznać także zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Uzasadnienie tego zarzutu jest ogólne i sprowadza się do twierdzenia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku błędnie ocenił, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do zawieszenia wznowionego postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. (str. 19 skargi kasacyjnej). Oceniając uzasadnienie zaskarżonego obecnie wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odpowiada ono wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, w oparciu o art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.