I FZ 314/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Zubrzycki, , , po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.s.c. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Rz 347/18 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.s.c. w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 2 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe. Postanowieniem z 30 lipca 2018 r. w sprawie I SA/Rz 347/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił A.s.c. w O. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 2 marca 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. Sąd I instancji wskazał, że w skardze na powyższą decyzję organu podatkowego Strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tejże decyzji, jednak w żaden sposób przedmiotowego wniosku nie uzasadniła, a zatem nie wykazała, że w niniejszej sprawie wykonanie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.). W dniu 7 sierpnia 2018 r. Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Wyrokiem z 31 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 2 marca 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2011 r. (odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono Stronie 9 października 2018 r.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie zażaleniowe jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. W tym względzie Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela argumentację zawartą w postanowieniu tego Sądu z 28 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 792/17 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). W uzasadnieniu tego postanowienia NSA zwrócił uwagę, że przepisy P.p.s.a. nie określają wprost ram czasowych, w których strona może złożyć skuteczny wniosek o wstrzymanie wykonania aktu i sąd może postanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji. Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części. Sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, czyli co do zasady do czasu wydania wyroku. Powyższy wniosek wynika z interpretacji art. 61 § 6 P.p.s.a., który stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Od powyższej reguły zachodzi tylko jeden wyjątek przewidziany w art. 152 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Należy przy tym podkreślić, że wprawdzie art. 61 § 6 P.p.s.a. nie stosuje się w niniejszej sprawie wprost, bowiem skargę Strony oddalono, a orzeczenie nie jest prawomocne, ale należy mieć na względzie, że zasadniczo możliwość wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd I instancji ma do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. W trakcie ewentualnego postępowania kasacyjnego strona może natomiast kierować wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekającego w tym przedmiocie na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. (w sytuacji gdy nie ma zastosowania art. 61 § 6 P.p.s.a. i art. 152 P.p.s.a.). Skoro zatem sąd I instancji po wydaniu wyroku nie może orzekać na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., to w zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym niecelowe jest rozpatrywanie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie oddalającego skargę postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie odmawiające wstrzymania zaskarżonej decyzji stało się bezprzedmiotowe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o umorzeniu postępowania zażaleniowego.