I GSK 1067/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędziowie Joanna Kabat-Rembelska NSA Maria Myślińska (spr.) Protokolant Marta Ludwików po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Sz 27/07 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 27/07 oddalił skargę J. J. – "J. F." – dalej: skarżąca – na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i podatku od towarów i usług z następującym uzasadnieniem. W dniu [...] maja 2003 r. Agencja Celna "E.-G." będąca przedstawicielem firmy J. J. "J-F." zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym według zgłoszenia SAD [...] m.in. paski damskie z tworzywa sztucznego, ozdoby damskie z tworzywa sztucznego, okulary przeciwsłoneczne, odzież damską oraz biżuterię ozdobną. Wymiaru długu celnego dokonano z zastosowaniem stawki celnej obniżonej na podstawie deklaracji eksportera o pochodzeniu towaru zawartych na przedłożonych fakturach zakupu towarów. Pismem z dnia [...] czerwca 2004 r., Urząd Kontroli Skarbowej w Sz. wystąpił do Izby Celnej w Sz. z wnioskiem o przeprowadzenie, na podstawie art. 32 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego – dalej: Protokół nr 4 - weryfikacji deklaracji o pochodzeniu towaru. We wniosku wskazano, iż w wyniku kontroli za rok 2003 przeprowadzonej w firmie skarżącej ujawniono faktury pochodzące od różnych dostawców z W. i F., zawierające w swej treści deklaracje o pochodzeniu towarów w formie identycznych pieczęci. Dodatkowo wskazano, iż faktury wystawiane przez różnych dostawców zawierają pod deklaracjami podpisy tych samych osób wskazanych z imienia i nazwiska ponadto umieszczone pod deklaracjami nazwiska różnych osób zostały sporządzone tym samym charakterem pisma. Polskie organy celne działając na podstawie art. 32 ust. 6 Protokołu nr 4 wystąpiły do w. władz celnych z wnioskami w sprawie weryfikacji deklaracji o pochodzeniu towarów. Wobec bezskutecznego upływu 10-miesięcznego terminu od dnia wystąpienia polskich władz celnych o przeprowadzenie weryfikacji, Naczelnik Urzędu Celnego w Sz. postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r., wszczął z urzędu postępowanie, w celu ustalenia zasadności zastosowanych obniżonych stawek celnych. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] organ celny wyznaczył skarżącej siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie to zostało odebrane przez pełnomocnika w dniu [...] kwietnia 2006 r. – po uprzednim awizowaniu przesyłki w dniu [...] kwietnia 2006 r. W związku z brakiem wyników weryfikacji Naczelnik Urzędu Celnego w Sz. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] wymierzył dług celny wobec importowanych towarów na podstawie przedmiotowego zgłoszenia celnego z zastosowaniem stawki konwencyjnej w wysokości [...]%, [...]%, [...]%, [...]%, [...]% i [...]%. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Dyrektor Izby Celnej w Sz. decyzją z dnia [...] października 2006 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł m.in. że zgodnie z art. 32 ust.1 Protokołu nr 4 dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia jest przeprowadzana wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów wskazanych w Protokole nr 4. W art. 32 ust 2 cyt. Protokołu określono, iż w celu realizacji zapisów ust. 1 władze celne kraju importu zwracają świadectwo przewozowe EUR. 1 i fakturę, jeśli była przedłożona, deklarację na fakturze lub fotokopie tych dokumentów władzom celnym kraju eksportu podając w razie potrzeby przyczyny wnioskowania o weryfikację. Wnioskodawca może podać przyczynę weryfikacji, w szczególności w sytuacji zaistnienia uzasadnionych wątpliwości. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. W wypadku braku odpowiedzi w. władz celnych na wniosek o weryfikację towarów w ciągu 10-miesięcy lub jeśli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, to władze wnioskujące o weryfikację odmawiają wszelkich preferencji. Organ odwoławczy wskazał, że organ celny I instancji wydając decyzję przed otrzymaniem zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia z dnia [...] kwietnia 2006 r., wydanego w trybie art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60) – dalej: Ordynacja podatkowa lub O.p. – założył, iż jego doręczenie nastąpi bez zbędnej zwłoki, ponieważ siedziba organu znajduje się w tej samej miejscowości, co siedziba pełnomocnika. Przyjmując, że doręczenie przedmiotowego postanowienia nastąpi niezwłocznie, organ celny od momentu wysyłki doliczył dwa dni na odbiór korespondencji oraz 2 dni na wpływ ewentualnych wyjaśnień skarżącej. Organ wysyłając decyzję, bez uzyskania zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia (wpływ zwrotnego potwierdzenia odbioru do organu nastąpił w dniu [...] maja 2006 r.) uznał, iż brak potwierdzenia odbioru postanowienia wynika jedynie z opieszałości poczty. Mając na względzie, iż organ wydał decyzję przed otrzymaniem zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia z dnia [...] kwietnia 2006 r., organ odwoławczy pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r., wezwał skarżącą do przełożenia dodatkowych dowodów w sprawie, które mogłyby w sposób istotny wpłynąć na jego treść. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżąca nie przedłożyła żadnych dodatkowych dowodów ani wyjaśnień w sprawie. Wobec powyższego organ odwoławczy wskazał, że niezachowanie przez organ celny I instancji terminu wynikającego z art. 200 O.p. nie miało wpływu na wynik sprawy. Oddalając skargę J. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podkreślił, że w sytuacji gdy wszczęcie procedury weryfikacyjnej nastąpiło w wyniku uzasadnionych wątpliwości i brak jest odpowiedzi włoskich władz celnych w ciągu dziesięciu miesięcy organy celne, działając na podstawie art. 32 ust. 6 Protokołu nr 4, uprawnione były do odmowy wszelkich preferencji celnych, w stosunku do towarów będących przedmiotem importu. W ocenie Sądu I instancji nie ma istotnego znaczenia, iż organ celny nie wskazał w decyzji czy poczynione przez Urząd Kontroli Skarbowej w Sz. ustalenia dotyczą deklaracji eksporterów wystawionych w fakturach objętym przedmiotowym zgłoszeniem celnym albowiem w piśmie organu kontroli zawarto zarówno wykaz zgłoszeń celnych poddanych kontroli w tym m.in. przedmiotowe zgłoszenie (w pozycji 7 wykazu), jak i wymieniono w załączniku nr 2 wystawców faktur objętych tym zgłoszeniem. We wnioskach Izby Celnej do w. władz celnych wskazano i załączono faktury mające być przedmiotem weryfikacji oraz wskazano wątpliwości co do ich rzetelności. Ustalenia organu kontroli były jedynie sygnałem dla organu celnego o ujawnionych wątpliwościach, natomiast to organ celny uznając wątpliwości za uzasadnione wszczął w tej sprawie postępowanie. Zdaniem Sądu naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza konieczności uchylenia decyzji w każdym przypadku stwierdzenia takiej sytuacji. Naruszenie musi być oceniane indywidualnie w odniesieniu do skutków procesowych jakie za sobą niesie. Sąd uznał naruszenie cyt. przepisu poprzez wydanie w dniu [...] kwietnia 2006 r., decyzji, podczas gdy postanowienie wyznaczające stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] kwietnia 2006 r. Jednak powyższe uchybienie nie miało rażącego charakteru, albowiem organ dopełnił obowiązku powiadomienia pełnomocnika skarżącej o ww. uprawnieniu, wysyłając w dniu [...] kwietnia 2006 r., na adres kancelarii adwokackiej stosowne postanowienie. Organ założył, iż postanowienie to zostanie doręczone niezwłocznie, bowiem siedziba kancelarii adwokackiej mieści się w tej samej miejscowości co siedziba organu, zatem od momentu nadania przesyłki listem poleconym doliczył dwa dni na odbiór korespondencji, dodając okres siedmiu dni wynikający z postanowienia wydanego w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej. Organ celny wysyłając decyzję, bez uzyskania zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia (wpłynęło ono do organu celnego w dniu [...] maja 2006 r.) uznał, iż brak potwierdzenia odbioru postanowienia wynika z opieszałości poczty. Powyższe założenie okazało się chybione, bowiem przedmiotowe postanowienie zostało odebrane przez pełnomocnika skrzącej w dniu [...] kwietnia 2006 r., tj. w ostatnim dniu 14 dniowego terminu przechowywania pisma przez urząd pocztowy, natomiast decyzja organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2006 r., została wysłana w tym samym dniu do pełnomocnika strony oraz do jej wiadomości. Decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi w dniu [...] kwietnia 2006 r. W związku z powyższym uchybieniem pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r., organ celny wezwał stronę do przedłożenia dodatkowych dowodów w sprawie. Strona nie odpowiedziała na powyższe pismo organu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, iż powyższe uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. J. "J. F." wniosła o jego uchylenie całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. - zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w szczególności: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.) – dalej: Kodeks celny – polegające na przyjęciu, iż wydanie przez organ I instancji decyzji przed rozpoczęciem 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego wyznaczonego stronie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r., nie mogło mieć żadnego wpływu na treść decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Sz., podczas gdy pozbawienie strony możliwości merytorycznej obrony swojego stanowiska bezpośrednio przed wydaniem decyzji przez organ I instancji mogło mieć wpływ na treść decyzji wydanej przez ww. organ; 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 210 § 1 pkt 6, art. 120, art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego polegające na przyjęciu, że nie ma istotnego znaczenia zarzut skargi, iż organ celny II instancji (a także I instancji) nie wskazał w decyzji czy poczynione przez Urząd Kontroli Skarbowej w Sz. ustalenia dotyczą deklaracji eksporterów wystawionych na fakturach objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia [...] maja 2003 r., podczas gdy niewskazanie w uzasadnieniu decyzji organu II instancji (a także I instancji) czy uzasadnione wątpliwości dotyczą dowodów pochodzenia objętych ww. zgłoszeniem celnym wskazuje na brak faktycznego uzasadnienia organu II instancji, co winno skutkować jej uchyleniem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, iż naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej pozbawiało ją możliwości ustosunkowania się do szeregu kwestii merytorycznych, w tym do wykładni art. 32 ust. 6 Protokołu nr 4 oraz charakteru prowadzonej przez organ weryfikacji deklaracji. Naruszenie cyt. przepisu Ordynacji podatkowej mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji organu I instancji. Nie ulega wątpliwości, iż możliwość wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji stanowi dla strony niejako ostatnią szansę na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska i może przekonać organ celny, iż prezentowane w toku postępowania celnego stanowisko zasługuje na uwzględnienie. Sam fakt, że strona brała aktywny udział w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, kierując do organu szereg pism zawierających wyjaśnienia, żądania czy nowe dowody w sprawie nie może prowadzić do wniosku, że pozbawienie skarżącej uprawnienia wynikającego z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej nie miało żadnego wpływu na treść decyzji. Należy przyjąć, iż gdyby strona otrzymała w ustawowo przewidzianym terminie postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się odnośnie materiału dowodowego wówczas skorzystałaby z tego uprawnienia, a jej wyjaśnienia mogłyby wpłynąć na treść decyzji organu I instancji. Skarżąca podniosła, iż decyzja organu I instancji jak i decyzja organu odwoławczego nie spełniają wymogów określonych w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w zakresie faktycznego uzasadnienia decyzji. We wskazanych decyzjach brak jest precyzyjnego wskazania na czym miały polegać uzasadnione wątpliwości co do rzetelności dowodów pochodzenia w postaci deklaracji na fakturach objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Zaistnienie tych rzekomych wątpliwości legło u podstawy faktycznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Sz. (jak również decyzji Naczelnika Urzędu Celnego) i spowodowało zastosowanie art. 32 ust. 6 Protokołu nr 4. Powyższy obowiązek wynika z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej i konkretyzuje gwarancje rzetelnego prowadzenia postępowania wynikające z art. 120, art. 121 § 1, art. 124 cyt. ustawy. Skarżąca wskazała, że obowiązkiem organu celnego jest działanie w sposób budzący zaufanie oraz wyjaśnianie stronie zasadności przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Co do podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazać należy, że konstruowanie w ramach tej podstawy zarzutów o charakterze procesowym wymaga bezwzględnego nawiązania do uchybienia przepisom p.p.s.a. Nie jest zaś wystarczające samo odwoływanie się do naruszenia w sprawie przepisów procesowych regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (k.p.a. czy Ordynacji podatkowej). Sąd administracyjny, przeciwko którego to orzeczeniu skierowana jest przecież skarga kasacyjna nie stosuje bezpośrednio norm regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Oparcie zatem skargi kasacyjnej na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 nie jest możliwe bez wskazania na naruszenie przepisów postępowania związanych z wypełnieniem swej roli przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2004 r. sygn. akt GSK 73/04, Lex nr 108540; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 166/05, Lex nr 194422; wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 61/05, Lex nr 196783; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 104/05, OSP 2007/1/7 z glosą aprobującą A. Kubiak-Kozłowska i wiele innych). Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (np. wyrok NSA z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt II GSK 63/05, niepubl. ).Uznać przy tym należy, że adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko sąd I instancji. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest bowiem orzeczenie sądu, a nie decyzja administracyjna, ani inny akt administracyjny. Tym samym wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracyjny nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania (uzupełniania lub uściślania) zarzutów za autora skargi kasacyjnej, czy stawiania hipotez w tym obszarze, sanując zaistniałe braki. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu i kierunków zaskarżenia, gdyż skarga kasacyjna winna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FSK 155/04, Lex nr 129843; z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt OSK 773/04, Lex nr 164460; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt 884/04, Lex nr 286859; z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 1289/04, Lex nr 147753; z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt OSK 1436/04, Lex nr 236857; z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 383/05, Lex nr 187517 i wiele innych). Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż co prawda autor skargi kasacyjnej wskazał na obie podstawy kasacyjne określone w art. 174 p.p.s.a., lecz treść skargi kasacyjnej uzasadnia twierdzenie, iż są to zarzuty wyłącznie natury procesowej. Rozważając zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, iż Naczelnik Urzędu Celnego w Sz. dopuścił się naruszenia art. 200 § 1 cyt. ustawy poprzez pozbawienie strony możliwości merytorycznej obrony swojego stanowiska bezpośrednio przed wydaniem decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafny jest jednak wywód skarżącej, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i jako takie mogło stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przepis art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej jest adresowany do organu podatkowego zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66). Czym innym jednak jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia analizowanego przepisu, a czym innym zagadnienie, czy naruszenie to mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Nie można z góry zakładać, że każde naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej mogło taki wpływ wywrzeć. Jeżeli natomiast zarzut naruszenia art. 200 § 1 cyt. ustawy podnosi strona to w jej interesie leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji byłaby sytuacja, w której strona skarżąca uprawdopodobniłaby istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ odwoławczy obowiązku wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, a pozbawieniem prawa strony do oceny całego zebranego materiału dowodowego i przedstawienia nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r., sygn. akt I SA/Gd 199/00, Przegląd Podatkowy 2004, nr 1, s. 43). W każdej sprawie należy indywidualnie oceniać czy nastąpiło naruszenie art. 200 § 1 O.p., które mogło mieć wpływ na jej wynik. W niniejszej sprawie, w ocenie składu orzekającego, skarżąca mogła na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego zgłaszać nowe dowody czego nie uczyniła. Podkreślić należy, iż organ odwoławczy wezwał stronę (vide pismo Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] sierpnia 2006 r.) do przedłożenia dodatkowych dowodów w sprawie, które miała posiadać przed wydaniem rozstrzygnięcia w I instancji, a które mogłyby w istotny sposób wpływać na treść rozstrzygnięcia. Powyższe pismo skarżąca otrzymała w dniu [...] sierpnia 2006 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru). W odpowiedzi na wskazane pismo skarżąca nie przedłożyła żadnych dodatkowych dowodów ani wyjaśnień w sprawie. Wobec powyższego jeżeli spółka nie przedstawiła istotnych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego, uznać należy, iż podniesione uchybienie organu nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Dlatego też ten zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za nietrafny. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutu, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 210 § 1 pkt 6, art. 120, art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego. Wbrew powyższym zarzutom organ odwoławczy w szczegółowy sposób wyjaśnił przyczyny dla których ustalił, iż zachodziły uzasadnione wątpliwości co do rzetelności deklaracji na fakturach o pochodzeniu towarów. Urząd Kontroli Skarbowej w Sz. w piśmie z dnia [...] czerwca 2004, nr [...] wskazał zarówno wykaz zgłoszeń celnych poddanych kontroli, w tym m.in. przedmiotowe zgłoszenie (pozycja 7 wykazu) jak i wymienił w załączniku nr [...] wystawców faktur objętych tym zgłoszeniem. Dyrektor Izby Celnej w Sz. podniósł, iż "polskie władze celne pismami z dnia [...] marca 2005 r., oraz [...] marca 2005 r., wystąpiły do w. władz celnych z wnioskami o przeprowadzenie weryfikacji deklaracji zawartych na fakturach wystawionych przez w. eksporterów a załączonych do zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] maja 2006 r." Z powyższego fragmentu uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, iż we wnioskach Izby Celnej do w. władz celnych wskazano i załączono faktury (w tym faktury objęte przedmiotowym zgłoszeniem celnym). Organ celny precyzyjnie wskazał, którego zgłoszenia celnego dotyczyły wnioski o weryfikację przedmiotowego towaru. W swej decyzji Dyrektor Izby Celnej w Sz. wyczerpująco uzasadnił podstawę dokonania przedmiotowej weryfikacji towaru przez w. organy celne. Organ odwoławczy podkreślił, że weryfikacja faktur będących załącznikami przedmiotowego zgłoszenia celnego została wprawdzie przeprowadzona z inspiracji Urzędu Kontroli Skarbowej w Sz. ale organ celny zgadzając się z podniesionymi wątpliwościami wystąpił z wnioskiem o weryfikację deklaracji na fakturach. Identyczne pieczęcie z deklaracją pochodzenia towarów na fakturach pochodzących od różnych dostawców z W. i F. nasuwały poważne wątpliwości co do rzetelności deklaracji. Brak odpowiedzi w ciągu 10 miesięcy od dnia złożenia wniosku o weryfikację władze wnioskujące odmawiają, jeżeli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji (art. 32 ust. 6 Protokołu nr 4). W tych okolicznościach za chybiony należy uznać również powyższy zarzut skargi kasacyjnej. Dlatego też wobec nieusprawiedliwionych podstaw w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.