I GSK 1075/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 822/12 w sprawie ze skargi A. L. na decyzję D. I. C. w B. P. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. L. na rzecz D. I. C. w B. P. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 822/12 oddalił skargę A.L. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B.P. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B.P. z dnia [...] r. nr [...] zmieniającą zapisy w zgłoszeniu celnym z dnia [...] r. [...] w polach 22 "waluta ogólna wartość faktury" z [...] CHF na [...] CHF, 42. "wartość pozycji" z[...] CHF na [...] CHF, 46 "wartość statystyczna" z [...] na [...] "Obliczanie opłat Typ A00: Podstawa opłaty" z [...] na [...]. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Z uzasadnienia decyzji z dnia [...]r. Dyrektor Izby Celnej w B.P. wynika, że w dniu [...] r. (dokument SAD nr [...]), rozpoczęto procedurę dopuszczenia do obrotu sprowadzonego ze Sz., przez skarżącego, pojazdu marki T.Y. (rok produkcji [...] r.). Wraz ze zgłoszeniem celnym złożono: dokument w postaci faktury VAT nr [...] z dnia [...] r. (dalej: druga faktura), na kwotę [...] CHF, opinię techniczną nr [...] z dnia [...] r. – wykonaną przez M.M., świadectwo przewozowe EUR. 1 Nr [...] z dnia [...] r. Na podstawie złożonych dokumentów przyjęto do wyliczenia cła, stawkę celną w wysokości 0%. Na podstawie realizowanej przez sz. władze pomocy prawnej ustalono, że w trakcie realizacji transakcji zakupu przedmiotowego pojazdu, zostały wystawione dwie faktury VAT. Jedna z nich na prośbę klientów z Polski została wystawiona na niższą cenę (protokół z zeznania świadka z dnia [...] r. [...] oraz pismo z dnia [...] r. nr [...]). Władze Sz. przekazały uwierzytelnioną kopię faktury VAT nr [...] z dnia [...] r., której wartość rzeczonego pojazdu określona została na kwotę [...] CHF, oraz kopię wyciągu konta bankowego firmy, w której został zakupiony samochód (R. A.), na którym widnieje kwota [...] CHF uzyskana z tytułu sprzedaży pojazdu marki T.Y. O powyższych ustaleniach Naczelnik Urzędu Celnego w B.P. został poinformowany przez Prokuraturę Apelacyjną w L., pismem z dnia [...] r. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] r. wszczął postępowanie w celu ustalenia prawidłowej wartości celnej sprawdzonego pojazdu. W dniu [...] r. wydał decyzję zmieniającą zapisy w polach: 22 "waluta ogólna wartość faktury" z [...] CHF na [...] CHF, 42. "wartość pozycji" z [...] CHF na [...] CHF, 46 "wartość statystyczna" z [...] na [...], "Obliczanie opłat Typ A00: Podstawa opłaty" z [...] na [...]. Rozpoznając odwołanie skarżącego od tej decyzji Dyrektor Izby Celnej w B.P. utrzymał decyzją z dnia [...] r. decyzję organu I instancji. Argumentując powołał się na treść art. 29 ust. 1 Wspólnego Kodeksu Celnego (Dz. U. UEL z 1992 Nr 302, ustanowionego na podstawie Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 293/92 z dnia 12 października 1992 r., dalej: WKC), że wartością celną przewożonych towarów jest faktycznie zapłacona cena lub należna za towar (wartość transakcyjna), który został nabyty w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, o ile zostało to przewidziane w art. 32 i art. 33 WKC. Na podstawie dokumentów zebranych w wyniku przeprowadzonej przez władze sz. pomocy prawnej, organ uznał, że faktyczna kwota, za jaką został zakupiony pojazd marki T.Y., wynosiła [...] CHF. W swej decyzji wskazał, że biegli rzeczoznawcy powoływani są wówczas, gdy wystąpi konieczność zastosowania metody ustalania wartości celnej, gdy nie ma możliwości ustalenia jej faktycznej wartości na podstawie art. 29 ust. 1 WKC. Sąd I instancji uznał, mając na uwadze powyższe okoliczności, za prawidłowe ustalenia organu zawarte w zaskarżonej decyzji odnośnie przyjęcia za podstawę długu celnego, ceny transakcyjnej zakupu pojazdu w wysokości [...] CHF, a nie [...] CHF. Argumentując wskazał, że powyższe zostało potwierdzone dowodami zebranymi w sprawie, w szczególności: fakturami VAT, wyciągiem z konta sprzedawcy (R.A.) oraz zestawieniem sprzedaży. Jak również dowodem z przesłuchania świadka S.R., w drodze pomocy sądowej przez władze Sz., Z w/w dowodów wynika, że faktyczna wartość nabytego pojazdu wynosiła [...] CHF, oraz że w momencie sprzedaży zostały wystawione dwie faktury VAT, na prośbę klienta (skarżącego), w tym jedna wykazująca cenę faktycznego nabycia (wyższą), a druga niższą. Rozpoznając sprawę Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organu, co do tego, że dokumenty uzyskane w drodze pomocy sądowej, są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm., dalej: o.p.). Powołując się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz powszechnych, w tym na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2002 r., sygn. akt RN 41/01 (niepublikowany) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt I GSK 2510/06 (niepublikowany). Wskazał natomiast, że dokumenty te mogą stanowić dowody, o których mowa w art. 180 o.p. W ocenie Sądu I instancji organy zbierając materiał dowodowy działały na podstawie i zgodnie z treścią obowiązujących przepisów - art. 187 i art. 191 o.p. Ponadto, prawidłowo ustaliły i przyjęły, że sprzedawca (R.A.) wystawił dwie faktury, w tym jedną – z zaniżoną wartością - na prośbę klienta (skarżącego), zatem nie było możliwości, aby ten nie miał wiedzy o wystawieniu wspomnianej faktury. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie Sądu złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. do ponownego rozpoznania. Wniósł również o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Zarzucił wydanemu orzeczeniu: 1. naruszenie następujących przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)- dalej: p.p.s.a., tj.: - art. 145 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie naruszenia przez organy celne: a) art. 122 o.p. - poprzez jego niezastosowanie, przejawiające się w braku przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego oraz niewyjaśnianie w pełni stanu faktycznego w celu ustalenia wartości transakcyjnej; b) art. 180 § 1 o.p. - przez błędne zastosowanie polegające na dopuszczeniu jako dowodów faktury VAT nr [...] z dnia [...] r. oraz wyciągu z konta firmowego R. F., mimo że powstały w sposób sprzeczny z prawem; c) art. 187 § 1 o.p. - poprzez jego niezastosowanie, polegające na niewyjaśnieniu w pełni stanu faktycznego i uchyleniu się od przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości transakcyjnej; d) art. 191 w zw. z art. 180 § 1 o.p. - poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegającej na pominięciu ceny transakcyjnej towaru oraz oparcie decyzji na dowodach sprzecznych z prawem; e) art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie istnieją uzasadnione wątpliwości i przyczyny pozwalające zakwestionować wiarygodność lub dokładność informacji czy dokumentów służących określeniu wartości celnej, które dołącza się do zgłoszenia celnego. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.), tj. a) art. 221 ust. 3 WKC - poprzez jego niezastosowanie; b) art. 221 ust. 4 WKC - poprzez jego niezastosowanie; c) art. 29 ust. 1 WKC - poprzez jego niezastosowanie i odrzucenie wartości transakcyjnej jako podstawy ustalenia wartości celnej, z tego powodu, że w ocenie organów celnych istnieją "uzasadnione wątpliwości" co do faktycznej wartości pojazdu; d) art. 30 ust. 2 lit. b) WKC – poprzez odmowę jego zastosowania przez organy celne dla określenia wartości celnej samochodu sprowadzonego przez stronę skarżącą; e) art. 31 w zw. z art. 30 ust. 1 WKC – poprzez zastosowanie określenia wartości celnej samochodu sprowadzonego przez skarżącego, metody "ostatniej szansy" naruszeniem obligatoryjnej kolejności stosowania metod do określenia wartości celnej, ustalonej w art. 30 WKC. W odpowiedzi na złożoną skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Wnoszący skargę kasacyjną w jej podstawach wskazał naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu natury procesowej należy wskazać, że z materiału dowodowego przekazanego w ramach pomocy prawnej przez sz. władze celne wynika, że przedłożona do odprawy celnej faktura nr [...] z dnia [...] r. na kwotę [...] CHF nie określała w pełni wartości nabytego pojazdu, ponieważ w obrocie prawnym pozostawała druga faktura na kwotę [...] CHF o tym samym numerze i z tej samej daty co pierwsza, obie wystawione przez sprzedawcę pojazdu. Z zeznań świadka (pracownika sprzedawcy) wynikało również, że na prośbę klienta wystawił on drugą fakturę z niższą ceną, którą wskazał klient. Z materiałów tych wynikało też, że skarżący zapłacił wyższą kwotę, co zostało potwierdzone wyciągiem z konta bankowego sprzedawcy. Zatem, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej organ celny, co następnie zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, miał podstawy fatyczne do zweryfikowania zgłoszenia celnego. Zostały bowiem ujawnione okoliczności, które ujawniły inną, pełną wartość celną zgłoszonego do odprawy celnej pojazdu. W czasie dokonywania odprawy celnej organ celny nie miał świadomości, że strona dołączyła do zgłoszenia celnego fakturę nabycia samochodu osobowego marki T.Y., która jak wykazało późniejsze postępowanie była jedną z faktur potwierdzających nabycie tego pojazdu i co ważniejsze nie dokumentowała w pełni ceny zapłaty pojazdu. Informację, co do faktycznie zapłaconej ceny za nabyty samochód osobowy organ celny uzyskał dopiero po dopuszczeniu pojazdu do swobodnego obrotu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające w tym zakresie nie narusza reguł obowiązujących w tym postępowaniu, a co za tym idzie za niezasadny należało uznać podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów o.p. oraz postępowania sądowoadministracyjnego. Odnosząc się natomiast do podniesionej w skardze kasacyjnej argumentacji wypada wskazać, że stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (j.t. z 2013 r. Dz.U. poz.727 ze zm., dalej: Prawo celne) organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. W wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 312/08, NSA wyraził pogląd, że zestawiając wynikające z treści art. 194 § 1 i 2 o.p. trzy główne przesłanki definiujące pojęcie dokumentu urzędowego z uregulowaniami zawartymi w Protokole dodatkowym w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (stanowiący integralną część umowy z dnia 22 lipca 1972 r. między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską; Dz.U.UE.L. 1997.169.77; Dz.U.UE-sp.02-8-306), należy dojść do wniosku, że pismo sz. władz celnych może stanowić dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 o.p. Zatem za prawidłowe należało uznać włączenie do materiału sprawy dokumentów uzyskanych w ramach pomocy prawnej od władz celnych Sz., które jak się okazało miały kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia w tej sprawie. Wypada też zauważyć, że przepisy o.p. nie wprowadzają hierarchii dowodów. Według art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 181a RWKC należy wskazać, że przepis ten reguluje procedurę w razie kwestionowania wiarygodności zgłoszenia celnego. Przepis ten daje dla zgłaszającego niejako gwarancję tego, że nie zostanie on pozbawiony prawa do wypowiedzenia się na temat podnoszonych przez organ wątpliwości, a w razie ich nieuwzględnienia – prawa do złożenia odpowiednich środków odwoławczych od decyzji wydanej przez organ. Trzeba jednak mieć na uwadze, że stosownie do ust. 2 tego przepisu organ mając wątpliwości co prawidłowości wskazanej przez zgłaszającego wartości celnej mogą zażądać, zgodnie z art. 178 ust. 4 WKC przedstawienia uzupełniających informacji. Ocena mocy dowodowej informacji podlega ogólnym regułom obowiązującym w tym postępowaniu. W okolicznościach sprawy informacja ta została pozyskana wprawdzie z innych źródeł, co jednak nie pozbawiało strony przedstawienia swoich racji i poparcia ich stosownymi dokumentami, czego w sprawie zabrakło. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy wskazać, że przepis ten może stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy wyrok nie zawiera koniecznych elementów wymienionych w tym przepisie lub też, gdy nie pozwala na prześledzenie toku rozumowania Sądu I instancji, który doprowadził do wydania zaskarżonego orzeczenia, co w niniejszej sprawie nie występuje. Podsumowując, zarzut naruszenia przepisów postępowania okazał się niezasadny. Stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 176 p.p.s.a. skarżący był zobowiązany nie tylko do wskazania konkretnych przepisów, jakie jego zdaniem zostały naruszone, ale też do wykazania, na czym to naruszenia miałoby polegać oraz że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Przechodząc do rozpoznania zarzutów naruszenia prawa materialnego wypada wskazać, że przyjęcie zgłoszenia celnego i dopuszczenie towaru do swobodnego obrotu na terenie kraju nie wyklucza możliwości podjęcia w późniejszym czasie czynności w celu zweryfikowania danych podanych w zgłoszeniu celnym, jak też nie uniemożliwia podważenia ich prawdziwości. Jest to konsekwencją przyjętej przez Państwo formy rozliczania należności celnych, opartej na samoobliczeniu. Rozliczenie to nie ma jednak charakteru definitywnego. Przyjęcie zgłoszenia celnego i zwolnienie towaru nie jest jednak równoznaczne z brakiem możliwości podważenia prawdziwości tego zgłoszenia. Dane w nim zawarte, korzystają niejako z domniemania prawdziwości do czasu ich podważenia w sposób prawnie dopuszczalny. Wskazując na ramy prawne rozstrzygnięcia należy zauważyć, że zgodnie z art. 23 ust. 1 Prawa celnego zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub wywozowych. Z kolei z przepisów regulujących procedury celne (v. art. 62, art. 63, art. 67 i 78 WKC oraz art. 23 Prawa celnego) wynika, że organ celny dokonuje formalnej kontroli składanych przez podmiot dokumentów, stąd też weryfikacja co do ich rzetelności może przebiegać na kilku etapach oraz przy podjęciu przez organ celny dodatkowych czynności. Zatem kontrola zgłoszenia celnego pod względem rzetelności deklarowanych danych może przebiegać zarówno przed zwolnieniem towaru (ar. 23 ust. 3 w zw. z ar. 51 Prawa celnego), jak też po jego zwolnieniu (art. 78 WKC). Stosownie do ust. 3 art. 23 (w zw. z art. 51) Prawa celnego organ celny na etapie przyjmowania zgłoszenia celnego jest zobowiązany do wydania decyzji, w której określa kwotę wynikającą z długu celnego lub rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego zgodnie z przepisami prawa celnego, jeżeli przed zwolnieniem towaru stwierdzi, że zgłaszający w zgłoszeniu celnym podał nieprawidłowe dane, mające lub mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną. Natomiast po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia (art. 78 ust. 1 WKC). W art. 78 WKC wskazano dalej, że po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania (ust. 2). Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (ust. 3). Zatem w każdym przypadku, gdy organ celny stwierdzi nieprawidłowości, to powinien podjęć niezbędne kroki w celu uregulowania sytuacji prawnej podmiotu, adekwatnie do ustaleń postępowania kontrolnego. W przypadku stwierdzenia "niedoboru" należności celnej organ powinien wydać decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu dodatkowej kwoty długu celnego, ewentualnie wraz z odsetkami (art. 220 ust. 1 WKC oraz art. 51 Prawo celne) lub też decyzję o zwrocie lub umorzeniu cła (art. 235 i nast. WKC). Natomiast w sytuacji, gdy w zgłoszeniu celnym zostaną ujawnione nieprawidłowe dane, które nie mają wpływu na dług celny lub zastosowaną procedurę organ celny może (na wniosek zgłaszającego lub z urzędu) dokonać zmiany nieprawidłowych danych (art. 23 ust. 4 Prawo celne), jak miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Ze względu na zastosowanie preferencyjnej stawki celnej (0%) na podstawie załączonego do zgłoszenia świadectwa pochodzenia [...] nr [...] zmiana wartości celnej nie wpłynęła na wysokość długu celnego. Odnosząc się do podniesionego w ramach omawianej podstawy kasacyjnej zarzutu, tj. naruszenie art. 221 ust. 3 i 4 WKC wypada wskazać, że nie mógł on mieć zastosowania w tej sprawie. W myśl art. 221 ust. 4 WKC, jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3. W ust. 3 art. 221 WKC wskazano natomiast, że powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Bieg tego terminu zostaje zawieszony z chwilą złożenia odwołania w rozumieniu art. 243 na czas trwania procedury odwoławczej. Ma on więc zastosowanie do sytuacji, w których dochodzi do powiadomienia zobowiązanego o długu celnym, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Na marginesie wypada jedynie wskazać w związku z podniesioną argumentacją, że Trybunał Sprawiedliwości UE w swoim orzecznictwie wskazuje (v. wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C- 62/06), że kwalifikacja czynu, jako "czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych" leży w kompetencji organów celnych powołanych do określania dokładnej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych. Zdaniem Trybunału, dokonana przez organy celne kwalifikacja danego czynu, jako "czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych" nie stanowi stwierdzenia, że rzeczywiście popełnione zostało przestępstwo, lecz jest dokonywana jedynie w ramach i dla celów postępowania o charakterze administracyjnym, mającego na celu wyłącznie umożliwienie organom celnym skorygowania błędnego lub niewystarczającego poboru należności celnych przywozowych lub wywozowych. Za bezpodstawny należało też uznać zarzut naruszenia art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 2 lit. b) oraz art. 31 WKC w zw. z art. 30 ust. 1 powołanego Kodeksu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest co do zasady wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary. W okolicznościach sprawy strona, jak dowiodło postępowanie wyjaśniające, a co nie zostało skutecznie zakwestionowane, zapłaciła za nabyty pojazd kwotę [...] CHF, co wynika z przekazanego w ramach pomocy prawnej wyciągu z rachunku bankowego sprzedającego, a nie jak wskazała w zgłoszeniu celnym[...] CHF. Tym samym brak było podstaw do ustalenia wartości celnej na podstawie art. 30 ust. 2 lit. b) czy art. 31 WKC, ponieważ była możliwość ustalenia wartości celnej na podstawie wartości transakcyjnej. W ust. 3 lit. a) zd. pierwsze art. 29 WKC wskazano, że ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego. Niezasadnie też autor skargi kasacyjnej kwestionuje fakt przeprowadzenia postępowania w stosunku do wnoszącego skargę kasacyjną. Zgodnie z przepisami WKC dłużnikiem celnym może być m.in.: zgłaszający lub osoba, na rzecz której zgłoszenie celne jest składane - w przypadku przedstawicielstwa pośredniego (v. art. 201 ust. 3, art. 209 ust. 3, art. 211 ust. 3, art. 216 ust. 3 WKC). W stanie sprawy skarżący dokonał zgłoszenia celnego, w którym wskazał, że działa on jako przedstawiciel pośredni. Zgodnie z art. 199 ust. 1 WKC bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania przepisów karnych, złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela bądź też złożenie zgłoszenia tranzytowego przy wykorzystaniu technik elektronicznego przetwarzania danych czyni zgłaszającego lub jego przedstawiciela odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za: – prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu, – autentyczność załączonych dokumentów, oraz – przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów procedurą. Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach prawnych. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.