I GSK 1248/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy Potworów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 69/19 w sprawie ze skargi Gminy Potworów na rozstrzygnięcie Samorządu Województwa Mazowieckiego z dnia [...] r., nr [...], [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy Potworów na rzecz Samorządu Województwa Mazowieckiego 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r. oddalił skargę Gminy P. na rozstrzygnięcie Samorządu Województwa M. z dnia [...] listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z środków unijnych. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Gmina P. (dalej skarżąca, Gmina) wystąpiła z wnioskiem o przyznanie pomocy na realizację operacji "Budowa budynków świetlic wiejskich w miejscowościach D. i W. w gminie P.". Wniosek o przyznanie pomocy dotyczył operacji typu "Inwestycje w obiekty pełniące funkcje kulturalne" w ramach działania "Podstawowe usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020, a złożony został w dniu 20 sierpnia 2018 r. na kwotę pomocy 901 474 zł. Pismem z dnia 6 listopada 2018 r. na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 627, dalej ustawa) Samorząd Województwa Mazowieckiego z siedzibą w Warszawie poinformował, że odmawia przyznania pomocy na realizacje operacji: "Budowa budynków świetlic wiejskich w miejscowościach D. i W. w gminie P.", o którą ubiegał się ww. wnioskodawca: Gmina P. we wniosku o przyznanie pomocy dla operacji typu "Inwestycje w obiekty pełniące funkcje kulturalne" w ramach działania jw. Odmowę uzasadniono tym, że zgodnie z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Inwestycje w obiekty pełniące funkcje kulturalne" na operacje typu "Kształtowanie przestrzeni publicznej" oraz operacje typu "Ochrona zabytków i budownictwa tradycyjnego" w ramach działania "Podstawowe usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 1737 ze zm., dalej rozporządzenie): pomoc może być przyznana na realizację operacji, która uzyskała, co najmniej 16 punktów. Organ podał, że operacja określona w złożonym wniosku otrzymała 14 punktów, zgodnie z kryteriami wyboru określonymi w § 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 rozporządzenia. W związku, z czym wniosek nie spełnia wymogu określonego w § 11 ust. 2 w/w rozporządzenia, wobec czego orzeczono jak na wstępie. Na powyższe rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania wnioskowanej pomocy finansowej Gmina wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnioskując o jego uchylenie w całości (art. 146 § 1 p.p.s.a.) i zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (art. 200 p.p.s.a.). Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że jemu poddane zostało zaskarżone w niniejszej sprawie w/w rozstrzygnięcie z dnia 6 listopada 2018 r., na odmowę przyznania skarżącej Gminie pomocy finansowej na zrealizowanie operacji "Budowa budynków świetlic wiejskich w miejscowościach D. i W. w gminie P.", w ramach programu dotyczącego wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. WSA stwierdził, że przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej czynności o odmowie przyznania pomocy finansowej w ramach poddziałania objętego programem określonym w ustawie wykazała, że rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Sąd I instancji nie stwierdził nieprawidłowości zarówno, co do prowadzenia w sprawie postępowania, ustaleń stanu faktycznego, jak i w zakresie zastosowania do ustalonego stanu faktycznego przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Z tego powodu uznał, że zaskarżona odmowa przyznania pomocy finansowej skarżącej, jest prawidłowa. WSA wskazał, że analiza akt administracyjnych prowadzi do stwierdzenia, że skarżąca do wniosku o przyznanie pomocy nie dołączyła żadnego dokumentu, który określałby liczbę osób zamieszkałych w miejscowościach, w których będzie realizowana operacja według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok ogłoszenia naboru wniosków o przyznanie pomocy. Nie dołączyła również dokumentów dotyczących audytu energetycznego lub opinii certyfikowanego instalatora, jako dowodu spełnienia wymogów kryterium wyposażenia obiektu w mikroinstalację. Dokumentacja przedmiotowego wniosku nie zawiera także planu działalności obiektu pełniącego funkcje kulturalne, jako dowodu spełnienia wymogu kryterium prowadzenia w obiekcie budowlanym będących jej przedmiotem zajęć artystycznych, nauki języków obcych, zajęć opiekuńczo – wychowawczych lub innych inicjatyw społecznych wskazanych we wniosku o przyznanie pomocy, które będą miały charakter stały lub będą się odbywać cyklicznie, lecz nie rzadziej niż raz w miesiącu, przez co najmniej 9 miesięcy w danym roku, w okresie trwałości operacji. Brak dokumentów zawierających dane niezbędne do ustalenia liczby punktów za dane kryterium powoduje, że nie przyznaje się punktów za to kryterium, zatem prawidłowo liczba punktów za w/w kryteria wynosiła 0. Ponieważ ani wniosek ani dołączone do niego dokumenty nie zawierają danych niezbędnych do ustalenia liczby punktów za dane kryterium organ zasadnie też uznał, że operacja nie uwzględniła zastosowania rozwiązań, które są innowacyjne, co najmniej w skali województwa, w tym rozwiązań organizacyjnych, technicznych lub technologicznych, które zapewniają warunki do tworzenia wysokiej, jakości oferty kulturalnej dostępnej dla zróżnicowanych grup odbiorców, co skutkowało nie przyznaniem punktów za to kryterium. W ocenie Sądu I instancji złożenie stosownego dokumentu, o jakim mowa w cyt. § 16 ust. 3 rozporządzenia, na etapie skargi do sądu administracyjnego, jest działaniem spóźnionym, niepowodującym ustalenia należnej liczby punktów za dane kryterium. Należy, bowiem mieć na uwadze, że to wniosek lub załączone do niego dokumenty winny zawierać niezbędne dane, a wniosek składa się do dnia zakończenia terminu składania wniosków wskazanych w ogłoszeniu - § 13 ust. 2 rozporządzenia. Zdaniem Sądu I instancji, dokonaną przez podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy ocenę w powyższym zakresie, stanowiącą w niniejszej sprawie przedmiot sporu, należało uznać za prawidłową. Wskazał, że kryteria oceny wniosku zostały precyzyjnie i wyczerpująco ustalone w rozporządzeniu i są one dla organu wiążące. Jak zaznaczono już wcześniej, przepis § 8 i § 11 rozporządzenia jednoznacznie określa, jaką ilość punktów może uzyskać dany wniosek oraz jaka jest wymagana minimalna ilość punktów będąca warunkiem przyznania pomocy, a ponadto, z mocy art. 27 ust. 2 ustawy, to na stronie spoczywa główny ciężar wykazania, że spełnia warunki przyznania pomocy. Z § 15 ust.1 rozporządzenia wynika przy tym, że wniosek o przyznanie pomocy powinien zawierać dane niezbędne do jej przyznania, w tym - stosownie do ust. 2 tego przepisu - także dokumenty niezbędne do przyznania pomocy, w tym do ustalenia spełnienia warunków przyznania pomocy i kryteriów wyboru operacji, albo ich kopie, których wykaz zawiera formularz wniosku o przyznanie pomocy. Powyższe oznacza, że nikt inny tylko strona składając wniosek powinna wskazać na spełnienie określonych warunków przyznania pomocy. Z tego też względu strona nie może oczekiwać od organu, że będzie prowadził postępowanie wyjaśniające, mające na celu wykazanie spełnienia przez nią określonych kryteriów, jeśli sama nie podała we wniosku, iż zostały one spełnione, a taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Brak wymaganego dokumentu i powszechnie dostępnej informacji o liczbie mieszkańców gminy spowodowały, że organ nie miał możliwości zweryfikowania samodzielnie tej informacji jak i przyznania skarżącej punktów za to kryterium. Marginesowo WSA zauważył, że skarżącej zostały przyznane przez organ dodatkowe punkty, na podstawie informacji dostępnych powszechnie dzięki informacjom znalezionym przez pracownika organu (punkty dotyczące: kryterium liczby miejscowości w gminie - 2 pkt, kryterium występowania formy ochrony przyrody - 1 pkt, kryterium podstawowego dochodu podatkowego gminy w przeliczeniu na mieszkańca -3 pkt, kryterium gęstości zaludnienia - 1 pkt, kryterium stopy bezrobocia w powiecie -1 pkt oraz kryterium dotyczące organizacji pozarządowych 4 pkt – łącznie 14 pkt). Nie można jednak z powyższego wywodzić kompetencji organu ustalania okoliczności przemawiających za tym, że skarżąca spełnia kryteria określone w § 8 ust. 2 pkt 7 lit. b rozporządzenia. Organ na tym etapie nie prowadzi, bowiem postępowania wyjaśniającego w zakresie tego czy spełnione są kryteria wyboru wniosku, których wnioskodawca nie wskazał we wniosku lub które nie wynikają z załączonych do wniosku dokumentów. Czynności sprawdzające organu ograniczają się, bowiem wyłącznie do zweryfikowania tego czy wniosek zawiera wszystkie wymagane w danym postępowaniu dane i dokumenty. Zatem gdy stwierdzi braki we wniosku (brak danych niezbędnych do ustalenia spełnienia kryterium) to nie przyznaje punktów za dane kryterium, obowiązany jest, bowiem jedynie do rozpatrzenia, a nie zgromadzenia, materiału dowodowego. Reasumując WSA stwierdził, że dokonując oceny wniosku skarżącej według obowiązujących kryteriów wyboru, organ nie naruszył przepisów prawa. W wyniku przeprowadzonej oceny planowana operacja uzyskała łączną liczbę punktów wynoszącą 14, co musiało skutkować odmową przyznania skarżącej wnioskowanej pomocy finansowej, gdyż zgodnie z § 11 ust. 2 rozporządzenia pomoc może być przyznana na operacje, które uzyskały, co najmniej 16 punktów, a ten warunek w niniejszej sprawie nie został spełniony. Skarżąca nie kwestionowała punktacji przyznanej za pozostałe kryteria, niemniej jednak liczba uzyskanych punktów została zweryfikowana przez Sąd I instancji, który nie dostrzegł wadliwości w tym zakresie, jak również nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów prawa uzasadniających uchylenie zaskarżonej odmowy. Mając na uwadze powyższe WSA uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, stąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), oddalił skargę. Gmina zaskarżyła wyrok w całości domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi Gmina zarzuciła, w granicach art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, a to: 1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie wskazania przez organ administracji przyczyn odmowy udzielenia pomocy. 2/ art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie wyroku tj. ogólnikową kontrolę legalności postępowania organu administracji publicznej poprzez wybiórcze wskazanie przez Sąd I instancji powodów uznania, że rozstrzygnięcie organu nie narusza nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi; a także wyrażające się w zaniechaniu wyjaśnień podstaw faktycznych i prawnych w zakresie uznania zarzutu nie wskazania przyczyny odmowy udzielenia pomocy za niezasadny, co w konsekwencji doprowadziło do brak przedstawienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wiążących na przyszłość zaleceń i ocen dotyczących naruszenia art. 35 ust 1 ustawy, co skutkuje uniemożliwieniem instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu Gmina przedstawiła argumenty mające świadczyć o trafności zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również podstaw do odrzucenia skargi oraz umorzenia postępowania przed Sądem I instancji, co obligowałoby do wydania postanowienia w trybie art. 189 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu I instancji, a więc zarzuty w niej formułowane powinny być kierowane do tego sądu. Z kolei związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, o czym była mowa wyżej, sprawia, że zakres kontroli instancyjnej jest wyznaczany przez samego autora skargi kasacyjnej przez podniesienie zarzutu naruszenia prawa materialnego czy przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, od początku, a jedynie w granicach podniesionych zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że nie może on uzupełniać, rozszerzać ani poszukiwać nowych zarzutów kasacyjnych, jak też przedstawiać, niejako za stronę, argumentacji służącej uzasadnieniu tych zarzutów. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać uzasadnienie podstaw kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie wykładni przepisów prawa, odmiennej niż przyjął sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, ewentualnie wskazanie, na czym polega niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa, a dodatkowo, w odniesieniu do naruszeń procesowych - uzasadnienie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to zostałoby podjęte rozstrzygnięcie o odmiennej treści. Stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę podniesionych w niej zarzutów. Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania. Podkreślić trzeba, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). Dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami. Ocena skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzależniona jest, zatem od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych - jego zdaniem - przepisów postępowania sądowego, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania. Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów. Przede wszystkim zarzuty kasacyjne nie zostały należycie uzasadnione, nie można, bowiem za prawidłowe uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej uznać zacytowanie szeregu poglądów zawartych w orzeczeniach sądów administracyjnych. Niewątpliwie stanowi to wadę konstrukcyjną skargi kasacyjnej. Kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, zaś podstawę prawną rozstrzygnięcia - za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), ewentualnie poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Gmina zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ art. 35 ust. 1 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie wskazania przez organ administracji przyczyn odmowy udzielenia pomocy. W związku z tym wskazać należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. winien być powołany w podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w powiązaniu z naruszonymi przepisami prawa materialnego. Tak sformułowany zarzut i jego uzasadnienie, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej. Nie wiadomo, bowiem, czy treść zarzutu odnosi się do naruszenia prawa materialnego, czy też prawa procesowego. W związku z tym, iż zarzut skargi kasacyjnej został skonstruowany w taki sposób, że z uwagi na jego treść niemożliwa jest jego ocena, nie może być uwzględniony. Ponadto zauważyć należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., jest, bowiem przepisem o charakterze wynikowym, jako że określa sposób rozstrzygnięcia sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organy administracji publicznej prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przepis ten mógłby, więc zostać naruszony wtedy, gdyby wojewódzki sąd administracyjny go zastosował mimo niestwierdzenia naruszenia prawa materialnego, albo go nie zastosował mimo stwierdzenia, że prawo materialne zostało naruszone i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie stwierdził, aby organ naruszył przepisy prawa materialnego, a zasadności tego stanowiska Gmina nie podważyła. W związku z powyższym zarzut podniesiony w punkcie 1/ petitum skargi kasacyjnej nie jest zasadny. W punkcie 2/ petitum skargi kasacyjnej Gmina zarzuciła naruszenie art. 151 p.p.s.a., który podobnie jak wyżej wskazany art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. jest przepisem wynikowym, a zatem niestanowiącym samodzielnej podstawy kasacyjnej i należy go powiązać z przepisami regulującymi proces dochodzenia do rozstrzygnięcia. W omawianym zarzucie został powiązany z art. 141 § 4 p.p.s.a. Dlatego podkreślenia wymaga, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy jest ono sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest jego kontrola instancyjna. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niewadliwy sposób realizuje funkcję perswazyjną. Inną kwestią jest siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia, nie uzasadnia jeszcze oceny o wadliwości kontrolowanego wyroku w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Uzasadnienie spełnia również funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia i nie pozbawia Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwości skontrolowania zaskarżonego wyroku w zakresie, który został wyznaczony granicami wniesionego środka zaskarżenia. W uzasadnieniu każdego wyroku, szczególnego rodzaju miejsce ma wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z punktu widzenia istoty sądowoadministracyjnej kontroli legalności działalności administracji publicznej, uzasadnienie wyroku powinno odnosić się do wzorca kontroli legalności zaskarżonego działania/zaniechania organu administracji, co z kolei ma istotne znaczenie dla wyznaczenia ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11). Z powyższego wynika, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, w którym nie została wyjaśniona podstawa prawna rozstrzygnięcia nie realizuje, ani funkcji kontroli jego trafności, ani też funkcji perswazyjnej. Z taką sytuacją, nie mamy jednak do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę rozstrzygnięcia, w tym przedstawił przyczyny, dlaczego zasadnie Gminie odmówiono przyznania pomocy, o którą się ubiegała. W związku z tym stwierdzić należy, że WSA w Warszawie nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zarzucanego w skardze kasacyjnej. W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.