I GSK 1306/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 274/25 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w J. na uchwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 274/25, działając na podstawie art. 73 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1079 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa) oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w pkt I/ odrzucił skargę S. Sp. z o.o. w J. (skarżąca, spółka) na uchwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego (organ, Zarząd) z dnia [...] czerwca 2025 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu; w pkt II/ zwrócił skarżącej spółce kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od ww. skargi. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. Taką ustawą jest ustawa z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027. W myśl art. 73 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, na podstawie art. 64 ust. 3, art. 70 ust. 1 lub art. 77 ust. 2 pkt 1 wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a, skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o której mowa w art. 64 ust. 3, art. 69 ust. 1 pkt 2 albo ust. 4 pkt 2, art.70 ust. 2 albo art. 77 ust. 2 pkt 1, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. WSA we Wrocławiu wyjaśnił, że kwestionowana uchwała organu została doręczona skarżącej w dniu 13 czerwca 2025 r., co potwierdza Urzędowe Poświadczenia Doręczenia (UPD) znajdujące się w aktach sprawy (k. 271 akt sądowych). Termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 73 ust. 2 ustawy wdrożeniowej upłynął z dniem 27 czerwca 2025 r. Skarga została natomiast wniesiona w dniu 8 lipca 2025 r., a zatem z uchybieniem terminu. W konsekwencji, Sąd I instancji skargę odrzucił. Na powyższe postanowienie, spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając postanowienie w całości oraz wnosząc o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 1 pkt 3 oraz art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1045 ze zm.; dalej: u.d.e.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie iż datą doręczenia była data 13 czerwca 2025 r. wskazana w UPD jako data odbioru, zamiast 24 czerwca 2025 r. będącego datą doręczenia wskazaną w UPD, gdzie dowód odebrania jest wystawiany po odebraniu korespondencji przez adresata albo po upływie 14 dni od dnia wpłynięcia przesyłki, jeżeli adresat jej nie odebrał, zaś korespondencję uznaje się za doręczoną w dniu następującym po upływie 14 dni od dnia wpłynięcia, co skutkowało obliczeniem w sposób nieprawidłowy terminu do wniesienia skargi do WSA; II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 53 p.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 3 oraz art. 42 ust. 2 u.d.e., czego skutkiem było przyjęcie, że upłynął termin do wniesienia skargi do WSA, gdyż przyjęto błędnie datę doręczenia uchwały, które faktycznie nastąpiło 24 czerwca 2025 r., po upływie 14 dni od dnia wpłynięcia przesyłki, zaś termin do wniesienia skargi winien być liczony od 15 dnia od dnia wpłynięcia przesyłki. W uzasadnieniu podniesiono m.in., że zaskarżona uchwała organu została doręczona skarżącej w dniu 24 czerwca 2025 r., co potwierdza UPD. "Decyzja" została umieszczona w systemie e-PUAP w dniu 13 czerwca 2025 r., lecz nie została odebrana przez skarżącą w tym dniu. Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 42 ust. 2 u.d.e., w przypadku braku odbioru przesyłki w terminie 14 dni od jej umieszczenia, doręczenie uważa się za dokonane z upływem tego terminu, a za datę doręczenia przyjmuje się dzień następny po jego upływie. Zgodnie z obowiązującą ustawą o doręczeniach elektronicznych, doręczenie pisma na adres do doręczeń elektronicznych skutkuje wystawieniem dowodu otrzymania (digitalnego potwierdzenia doręczenia). Jeżeli adresat nie odbierze przesyłki przed upływem ustawowego terminu, ustawodawca przewidział konstrukcję domniemania (fikcji doręczenia - dowód otrzymania może zostać wystawiony po upływie 14 dni od dnia umieszczenia przesyłki na adresie do doręczeń (ustawa o doręczeniach elektronicznych). Na mocy art. 147 ww. ustawy, w okresie przejściowym doręczenia realizowane za pośrednictwem e-PUAP wywołują takie same skutki prawne jak doręczenia w systemie e-Doręczeń. Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie należy stosować fikcję doręczenia po upływie 14 dni od daty umieszczenia dokumentu w e-PUAP. Organ błędnie przyjął, że doręczenie nastąpiło już w dniu umieszczenia przesyłki w e-PUAP, co prowadziło do nieuzasadnionego skrócenia terminu procesowego i ograniczenia prawa skarżącego do sądu. Termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego biegnie zgodnie z ww. przepisem od dnia doręczenia decyzji stronie. W sytuacji doręczenia przez kanały elektroniczne należy rozróżnić: a) doręczenie faktyczne (adresat odebrał pismo przed wystawieniem dowodu otrzymania) - datą doręczenia jest data faktycznego odbioru wskazana w dowodzie otrzymania; b) brak odbioru przez adresata - organ/system wystawia dowód otrzymania z urzędu po upływie 14 dni od daty umieszczenia przesyłki; w takim przypadku ustawodawca traktuje pismo jako doręczone z upływem tego 14-dniowego terminu (fikcja doręczenia). Skarżąca wyjaśniła, że organ umieścił "decyzję" w e-PUAP w dniu 13 czerwca 2025 r., co powoduje, że przy braku odbioru przez adresata dowód otrzymania powinien być wystawiony po upływie 14 dni, a doręczenie uważa się za dokonane z upływem tego terminu (dnia X = data umieszczenia + 14 dni). W ocenie skarżącej naruszono przepisy prawa materialnego i procesowego, tj. art. 41 ust. 1 pkt 3, art. 42 ust. 2 i art. 147 u.d.e., art. 39 i 39³ k.p.a. oraz art. 53 § 1 p.p.s.a. uznając za datę doręczenia datę umieszczenia przesyłki na skrzynce odbiorczej zamiast datę doręczenia wskazaną wprost w UPD jako datę doręczenia po upływie 14 dni od dnia umieszczenia przesyłki w e-PUAP, co prowadziłoby do słusznego wniosku, że skarga do WSA we Wrocławiu została złożona z zachowaniem ustawowo przewidzianego terminu do jej wniesienia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania – tj. kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu organ podniósł m.in., że UPD tworzone jest w wyniku podpisania przez odbiorcę (adresata) elektronicznego dokumentu zawierającego datę i czas potwierdzenia odbioru przesyłki. System EZD wystawia więc każdorazowo ww. poświadczenie z chwilą odebrania korespondencji przez adresata. Potwierdzenie odebrania przez skarżącą spółkę korespondencji znajduje się również w systemie EZD. tj. zrzucie z ekranu EZD "UPD – S. sp. z o.o. ODDZIAŁ W W." - który organ również przedkłada w załączeniu. Nadto organ przedkłada w załączeniu skan z korespondencji e-mail przesyłany przez system EZD z chwilą otrzymania UPD z którego wynika, że skarżąca w dniu 13 czerwca 2025 r. potwierdziła odebranie (wysłanej przez organ w dniu 10 czerwca 2025 r.) korespondencji. Organ przesyła też - znajdujące się już w aktach sprawy - UPD, z którego jednoznacznie wynika, że Pan R. K. (prokurent S. Sp. z o.o.) odebrał korespondencję w dniu 13 czerwca 2025 r. Zarząd zaznaczył, że gdyby skarżąca - jak twierdzi - nie potwierdziła odebrania korespondencji w wyznaczonym 14-dniowym terminie, to w systemie EZD (dzień później, tj. 15 dnia) pojawiłby się Dokument poświadczenia PND.xml z informacją "brak daty odbioru". Wówczas na adres e-mail pracownika, który prowadzi sprawę, zostałaby przekazana informacja dotycząca wysłanej korespondencji z zaznaczeniem, że "Adresat nie potwierdził odebrania korespondencji". W niniejszej sprawie jednakże nie miało to miejsca. Organ dodał, że przedmiotowa skarga jest wnoszona w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2 (Poinformowanie wnioskodawcy o wyniku rozpatrzenia protestu - nieuwzględnienia protestu). Przy czym w ww. piśmie/informacji o sygn. [...] przekazującym skarżącej w dniu 10 czerwca 2025 r. uchwałę Zarządu zostało zawarte stosowne pouczenie, w tym również, że "Skargę wnosi się w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma informującego o nieuwzględnieniu protestu (...)" Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie daty w jakiej nastąpiło doręczenie skarżącej spółce zaskarżonej uchwały Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2025 r., nr [...]. Na wstępnie wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają m.in. w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. Ustawą taką jest ustawa wdrożeniowa z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027. Na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 ust. 3, art. 70 ust. 1 lub art. 77 ust. 2 pkt 1 wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 64 ust. 3, art. 69 ust. 1 pkt 2 albo ust. 4 pkt 2, art. 70 ust. 2 albo art. 77 ust. 2 pkt 1, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga podlega wpisowi stałemu (art. 73 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Stosownie do art. 73 ust. 6 ustawy wdrożeniowej wniesienie skargi: 1) po terminie, o którym mowa w ust. 2; 2) bez kompletnej dokumentacji; 3) bez uiszczenia wpisu stałego w terminie, o którym mowa w ust. 2 - powoduje odrzucenie skargi, z zastrzeżeniem ust. 7, który stanowi, że w przypadku wniesienia skarg bez kompletnej dokumentacji lub bez uiszczenia wpisu stałego Sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji lub uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie zaś z art. 76 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. dotyczące aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 (z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy). W myśl art. 394 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.) w przypadku doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1, do ustalenia dnia doręczenia korespondencji stosuje się przepis art. 42 u.d.e. Na podstawie art. 40 u.d.e. operator wyznaczony w ramach świadczenia publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego wystawia dowody wysłania i dowody otrzymania zgodnie ze standardem, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej. Jak stanowi natomiast art. 41 ust. 1 u.d.e., dowód otrzymania jest wystawiany po: 1) odebraniu korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego; 2) wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego; 3) upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji przesłanej przez podmiot publiczny adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, jeżeli adresat nie odebrał go przed upływem tego terminu. Według art. 41 ust. 2 u.d.e. przez odebranie dokumentu elektronicznego rozumie się każde działanie adresata, posiadającego adres do doręczeń elektronicznych, powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres, i może zapoznać się z jego treścią. Jak natomiast stanowi art. 41 ust. 3 u.d.e., przez wpłynięcie dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych rozumie się zaistnienie warunków technicznych umożliwiających adresatowi odebranie doręczanego dokumentu. Jeżeli chodzi o chwilę doręczenia korespondencji elektronicznej, to zgodnie z art. 42 ust. 1 u.d.e. w przypadku doręczania korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego korespondencja jest doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili: 1) odebrania korespondencji - w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1; 2) wpłynięcia korespondencji - w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2. Zgodnie z art. 147 ust. 3 u.d.e., doręczenie korespondencji nadanej przez podmiot publiczny posiadający elektroniczną skrzynkę podawczą w ePUAP do osoby fizycznej lub podmiotu niebędącego podmiotem publicznym, o których mowa w ust. 2, stanowiącej odpowiedź na podanie albo wniosek złożone w ramach usługi udostępnionej w ePUAP, jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom podniesionym w zaskarżonym postanowieniu, Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę, z uwagi na wniesienie jej po terminie. Z nadesłanej do Sądu I instancji kserokopii wygenerowanego Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (UPD - vide: karta 271 akt sądowych) zaskarżonej uchwały Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2025 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu jednoznacznie wynika, że zostało ono odebrane przez skarżącą spółkę w dniu 13 czerwca 2025 r. Wobec tego, czternastodniowy termin do wniesienia skargi upłynął skarżącej w dniu 27 czerwca 2025 r. Skarga zaś wpłynęła do Sądu I instancji w formie dokumentu elektronicznego w dniu 8 lipca 2025 r., a więc z uchybieniem terminu. Okoliczność ta zasadnie obligowała Sąd I instancji do odrzucenia skargi na podstawie art. 73 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 76 ustawy wdrożeniowej. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zasady wymiany informacji, w tym doręczania dokumentów drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, określają przepisy ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 57 ze zm.; dalej: ustawa o informatyzacji) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 180 ze zm.; dalej: rozporządzenie). Wskazane akty prawne regulują szczegółowe kwestie związane m.in. z wymogami urzędowego poświadczenia przedłożenia (UPP), a także wytworzenia urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD). Wygenerowane poświadczenie przedłożenia (doręczenia) stanowi dowód na realną możliwość zapoznania się adresata z treścią pisma. Wydane na podstawie ww. ustawy rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych określa natomiast zasady doręczania dokumentów elektronicznych za pośrednictwem systemu ePUAP. Zgodnie z trybem doręczenia elektronicznego, przewidzianym w § 14, § 15 i § 16 rozporządzenia, poświadczenie doręczenia jest udostępniane przez system teleinformatyczny podmiotu publicznego w celu umożliwienia podpisania tego poświadczenia przez adresata dokumentu elektronicznego. Adresat dokumentu elektronicznego potwierdza jego odebranie przez podpisanie poświadczenia doręczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo innym akceptowanym sposobem, zapewniającym możliwość potwierdzenia pochodzenia oraz integralności danych, a bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata, system teleinformatyczny udostępnia adresatowi do pobrania doręczany dokument elektroniczny wraz z podpisanym przez niego poświadczeniem doręczenia oraz udostępnia organowi doręczającemu podpisane poświadczenie doręczenia. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 3 (zd. pierwsze) ww. rozporządzenia, doręczenia dokonywane za pomocą e-PUAP uważa się za dokonane przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego, który utworzył na e-PUAP elektroniczną skrzynkę podawczą. Z kolei w myśl § 15 ww. rozporządzenia, adresat dokumentu elektronicznego potwierdza jego odebranie przez podpisanie poświadczenia doręczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, albo przez zapewnienie możliwości potwierdzenia pochodzenia oraz integralności danych zawartych w tym poświadczeniu przy użyciu technologii, o których mowa w art. 20a ust. 2 ustawy. Przepis § 16 powoływanego rozporządzenia stanowi natomiast, że po opatrzeniu poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata: 1) udostępnia adresatowi do pobrania doręczany dokument elektroniczny wraz z podpisanym przez niego poświadczeniem doręczenia; 2) udostępnia organowi doręczającemu podpisane poświadczenie doręczenia. Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że poświadczenie doręczenia jest zatem niezaprzeczalnym urzędowym poświadczeniem odbioru. Pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest więc dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru (tu w formie elektronicznej) przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Wymaga zaznaczenia, że system teleinformatyczny działa w sposób zautomatyzowany, wiążąc możliwość odbioru korespondencji z weryfikowaniem tożsamości odbierającego oraz podpisaniem poświadczenia doręczenia. Wygenerowanie zatem przez ePUAP potwierdzenie doręczenia w konkretnej dacie dowodzi możliwości odebrania pisma przez jego adresata podpisującego owo poświadczenie. Skuteczne zakwestionowanie dokumentów urzędowych wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2007 r., I OSK 1704/06). Argumentacja skarżącej zawarta w skardze kasacyjnej nie znajduje potwierdzenia w przepisach k.p.a., ustawy o doręczeniach elektronicznych, ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, jak i rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak było podstaw do kwestowania wiarygodności (prawdziwości) UPD zaskarżonej uchwały, automatycznie wygenerowanego z systemu e-PUAP. Powtórzyć należy, że doręczenie następuje bowiem w dacie podpisania przez odbiorcę (adresata) elektronicznego dokumentu zawierającego datę potwierdzenia odbioru przesyłki. Z kolei wygenerowanie – jak w przedmiotowej sprawie UPD – stanowi dowód na możliwość zapoznania się z jego treścią. Datą doręczenia zaskarżonej uchwały była więc data wskazana w UPD jako data odbioru, tj. 13 czerwca 2025 r., nie zaś jak błędnie twierdzi skarżąca spółka data 24 czerwca 2025 r. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a.