I GSK 1466/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 798/13 w sprawie ze skargi W.G. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 798/13, po rozpoznaniu oddalił skargę W.G. – Firmy Handlowej "F." (dalej: skarżący) na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] grudnia 2012 r., w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. W dniu 21 grudnia 2011 r. skarżący złożył wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (WIT) na towar określony we wniosku jako gałązka pojedyncza poinsecji, wskazując, iż towar powinien być zaklasyfikowany pod kodem nomenklatury 9505 10 90, obejmującego artykuły bożonarodzeniowe z pozostałych materiałów. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją zawartą w wiążącej informacji taryfowej (WIT) z dnia [...] września 2012 r. zaklasyfikował towar do kodu CN 6702 90 00 Wspólnej Taryfy Celnej obejmującego kwiaty sztuczne, liście lub owoce oraz ich części; artykuły wykonane ze sztucznych kwiatów, liści lub owoców z tworzyw sztucznych. W odwołaniu od decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i zaklasyfikowanie przedmiotowego towaru w obrębie pozycji CN 9505 zgodnie z wnioskiem strony, zarzucając: nieprawidłowe zastosowanie wobec klasyfikowanego towaru pozycji CN 6702 90 00 oraz błędną interpretację uwag wyjaśniających do pozycji 9505, a ponadto naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, zwanej dalej: Ordynacji podatkowej). Szef Służby Celnej decyzją z [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z komentarzem do działu 95, zawartym w Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej – M.P., Nr 86, poz. 880 – dalej Noty wyjaśniające) pozycja 9505, obejmuje artykuły świąteczne, karnawałowe lub inne rozrywkowe, które ze względu na ich przeznaczenie są zazwyczaj wykonane z materiałów nietrwałych. Organ II instancji wskazał, iż w myśl komentarza do pozycji 9505 zawartego w Notach wyjaśniających produkty, aby były klasyfikowane jako artykuły świąteczne, muszą mieć wartość dekoracyjną (wzór i zdobienia) i być wyłącznie zaprojektowane, wyprodukowane i rozpoznawalne jako artykuły świąteczne. Szef Służby Celnej wskazał, iż gałązka pojedyncza poinsecji nie posiada cech, które przemawiają za tym, że ma ona świąteczny (bożonarodzeniowy) charakter i w związku z tym uznał, że gałązka pojedyncza poinsecji w rozumieniu Wspólnej Taryfy Celnej jest częścią sztucznego kwiatu objętą pozycją 6702 a klasyfikacja pojedynczej gałązki poinsecji do pozycji 6702 zgodna jest z postanowieniami reguły 1. i 6. ORINS oraz brzmieniem tej pozycji (kwiaty sztuczne, liście i owoce oraz ich części; artykuły wykonane ze sztucznych kwiatów, liści lub owoców). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na powyższą decyzję wskazał, iż kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest klasyfikacja taryfowa produktu o nazwie handlowej "gałązka pojedyncza poinsecji" wykonana z tworzywa sztucznego w różnych kolorach i drutu, ozdobiona brokatem. Na wstępie Sąd podkreślił, iż do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy Celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Sąd analizując przepisy obowiązujące w okresie wydawania decyzji wskazał, iż Wspólna Taryfa Celna, została oparta o nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury, będącej rozszerzeniem 6-znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów opracowanego przez Radę Współpracy Celnej i przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (zał. do Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 62), do której Polska przystąpiła od 1 stycznia 1996 r. Następnie Sąd pierwszej instancji po obszernym omówieniu komentarza do działu 67 zawartego w Notach wyjaśniających dotyczącego pozycji 6702 oraz do działu 95 dotyczącego pozycji 9505 stwierdził, iż w toku przeprowadzonego postępowania organ jednoznacznie wykazał, że sporny towar nie jest artykułem świątecznym w rozumieniu pozycji 9505 i w sposób wyczerpujący wyjaśnił to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu pierwszej instancji dokonując klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru organy celne prawidłowo zastosowały regułę 1. ORINS, zgodnie z którą dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności – o ile jest to możliwe, korzystać z następnych reguł od 2. do 6., a następnie z Not Wyjaśniających. Sąd podkreślił również, iż dla potwierdzenia prawidłowości dokonanej klasyfikacji należało wskazać rozporządzenie Komisji (UE) nr 554/2012 z dnia 19 czerwca 2012 r. jak i stanowisko administracji celnych innych krajów wchodzących w skład Unii Europejskiej. Sąd podał, iż zgodnie z wyżej wymienionym rozporządzeniem stroik składający się ze sztucznych kwiatów poinsecji, liści i owoców wykonanych z materiału włókienniczego pokrytego brokatem, tworzywa sztucznego i metalowego drutu został zataryfikowany do kodu CN 6702 90 00. Klasyfikację wyznaczono przez reguły 1. i 6. ORINS oraz brzmienie kodów CN 6702 i 6702 90 00 a produktu tego nie należy uważać za artykuł świąteczny objęty pozycją 9505, ponieważ nie jest on wyłącznie zaprojektowany jako artykuł świąteczny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W.G. – prowadzący działalność jako - Firma Handlowa "F.", wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) poprzez ogólnikowe i lakoniczne sporządzenie uzasadnienia, a przez to uniemożliwienie oceny i kontroli toku rozumowania Sądu, a także faktyczne uniemożliwienie kontroli instancyjnej orzeczenia, 2. prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo że zaskarżona decyzja została wydana przez organ z naruszeniem art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz Reguły 1 i 6 ORINS a także z naruszeniem art. 122, 180 § 1, 187, 188, 191, 197 § 1, 210 § 4 Ordynacji podatkowej - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 3. prawa materialnego, tj. art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez: a. niezastosowanie do przedmiotowego artykułu pozycji CN 9505 10 90 oraz błędną interpretację tej pozycji wyrażającą się w uznaniu, że skoro sztuczne gałązki nie są wymienione w pozycji CN 9505, to ich klasyfikacja w obrębie tej pozycji jest wykluczona, b. niewłaściwe zastosowanie do przedmiotowych artykułów pozycji CN 6702 90 00; c. z ostrożności procesowej również błędną interpretację pozycji CN 9505 oraz uwag wyjaśniających do niej polegająca na uznaniu, że: - dla rozpoznawalności świątecznego charakteru artykułów objętych tą pozycją konieczne jest, aby artykuły posiadały napisy, symbole lub zdobienia wskazujące na ich związek z konkretnymi świętami; - ustalenie świątecznego charakteru artykułów w tym konkretnym przypadku należy oceniać w szerszym, niż tylko polski punkt kulturowy, zakresie; - kwestia ustalenia "świąteczności" danego artykułu nie mieści się w zakresie stanu faktycznego towaru, - okres, w jakim towary są importowane, sprzedawane czy też wykorzystywanie nie ma znaczenia dla oceny ich świątecznego charakteru; 4. prawa materialnego tj. Reguły 1 i 6 ORINS poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skoro sztuczne kwiaty nie są wymienione w pozycji CN 9505, to ich klasyfikacja w obrębie tej pozycji jest wykluczona; 5. rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 554/2012 z dnia 19 czerwca 2012 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i wywiedzenie w drodze niedopuszczalnej analogii, że regułą interpretacyjną w nim zawarta znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie; 6. art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej TFUE) poprzez jego nie zastosowanie i zaniechanie wystąpienie do TSUE z wnioskiem o rozpatrzenie pytania prejudycjalnego i orzeczenie w trybie prejudycjalnym o ważności rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 554/2012 z dnia 19 czerwca 2012 r. Ponadto Skarżący wniósł o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym odnośnie do wykładni rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w zakresie treści pozycji 9505 kodu Taric oraz not wyjaśniających do tej pozycji, tj. poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania: a. czy aby zostać zaklasyfikowanymi w obrębie pozycji 9505, towary w każdym przypadku muszą zawierać odciski, ornamenty, symbole lub napisy kojarzące je z konkretnymi świętami, b. czy w świetle brzmienia pozycji 9505 oraz not wyjaśniających do niej, o przeznaczeniu towaru do użytku podczas określonego święta decyduje wyłącznie fakt posiadania przez te towary ornamentów, odcisków, symboli bądź napisów, czy też możliwym jest uznanie danego artykułu jako świąteczny wyłącznie w oparciu o kojarzenie danego artykułu przez społeczność w obrębie kraju członkowskiego (lub grupy krajów) z konkretnymi świętami - nawet w przypadku, gdy artykuł taki nie posiada żadnych napisów, odcisków, ornamentów lub symboli. Skarżący wniósł również o orzeczenie w trybie prejudycjalnym o ważności rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 554/2012 z dnia 19 czerwca 2012 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej, ewentualnie, w przypadku nieuwzględniania przez tutejszy Sąd wniosku o zwrócenie się do TSUE o rozpatrzenie pytania prejudycjalnego, w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wniósł o: - zawieszenie postępowania przez Naczelnym Sadem Administracyjnym do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przez TSUE w sprawie T-468/12 w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji Nr 554/2012 z dnia 19 czerwca 2012 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący szczegółowo odniósł się do postawionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut ten nie jest zasadny. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie, brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art.141 § 4 p.p.s.a. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Zarzut skargi kasacyjnej oparty na art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny jedynie wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w przywołanym przepisie, a zatem: zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, a także – jeśli sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji – wskazań co do dalszego postępowania (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2012 r., II GSK 1012/12 oraz II GSK 1807/11). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca w istocie nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji co do kwestii stosowania prawa materialnego w ustalonym stanie faktycznym podnosząc - w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - że Sąd I instancji naruszył Regułę 1 i 6 ORINS poprzez uznanie, że skoro pozycja 9505 nie wymienia sztucznych gałązek, to nie mogą być one klasyfikowane w jej obrębie. Natomiast w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., skarżąca tego skutecznie kwestionować nie może. Za niezasadny skład orzekający uznał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i a) p.p.s.a. Zarzut uchybienia temu przepisowi powiązano z zarzutem z naruszenia art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1006/2011 oraz Reguły 1 i 6 ORINS, a także z naruszeniem art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 188, art. 191, art. art. 197 § 1, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej (o.p.), co - w ocenie strony - miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczony zarzut zmierza do podważenia ustaleń faktycznych, które skutkowały dokonaniem niewłaściwej - w ocenie strony - taryfikacji celnej przy wydawaniu WIT. Jak wynika z uzasadnienia omawianej podstawy kasacyjnej de facto zarzut dotyczy niekompletności zgromadzonego materiału dowodowego z uwagi na brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność "świąteczności" jako cechy taryfowej towaru. Zgodnie z art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Rozwinięciem zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w przytoczonym przepisie, jest art. 180 o.p. ("jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem"), art. 187 § 1 tej ustawy ("organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy") oraz art. 191 o.p. ("organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona"). Nie ulega przy tym wątpliwości, że w ramach prowadzonego postępowania dowodowego - stosownie do treści art. 188 o.p. - organ winien uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy /.../. Zgodnie zaś z art. 197 § 1 o.p. w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Odnosząc się do tych zarzutów należy mieć na względzie, że dla potrzeb taryfikacji celnej niezbędne jest dokonanie ustaleń mających na celu określenie stanu towaru. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że przedmiotem wniosku o udzielenie WIT była "gałązka pojedyncza poinsecji". Przyporządkowania tak określonego towaru do odpowiedniego kodu dokonują zaś właściwe organy celne, zatem żadna opinia - także biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 o.p. - nie może przesądzać tej materii. Opinia dotyczyć może bowiem wyłącznie stanu faktycznego, a nie stanu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 528/11). Ocena czy towar uznać można za "świąteczny" jest natomiast kwestią zastosowania odpowiedniego kodu taryfy celnej. W tym stanie rzeczy brak było podstaw by Sądowi I instancji postawić zarzut, że ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy (stan, opis towaru) - przyjęty przy wyrokowaniu jako prawidłowy - ustalono z naruszeniem przytoczonych przepisów Ordynacji podatkowej, Chybiony jest także zarzut dotyczący wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W kwestii ustaleń faktycznych dotyczących stanu towaru - jak już wskazano - sporu nie było. Organ odwoławczy jak i organ I instancji wskazały zaś i przytoczyły pozycje taryfy celnej, zastosowanie których w sprawie wzięto pod uwagę, a także noty wyjaśniające. Uzasadnienie tych decyzji zawiera nadto wyjaśnienie, czym kierowały się organy obydwu instancji, taryfikując sporne towary do kodu CN 6702 90 00 i odmawiając ich taryfikacji do kodu CN 9505 10 90. Uznać należy zatem, że - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - określony w art. 210 § 4 o.p. wymóg uzasadnienia prawnego także został spełniony. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa materialnego dotyczy naruszenia art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1006/2011, poprzez błędną wykładnie oraz niezastosowanie kodu CN 9505 10 90 jak i niewłaściwe zastosowanie CN 6702 90 00 oraz Reguły 1 i 6 ORINS. Odnosząc się do powyższych zarzutów na wstępie zwrócenia uwagi wymaga, że art. 1 wskazanego rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1006/201 stanowi jedynie, że załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 zastępuje się tekstem zamieszczonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu jest więc niezrozumiały. W ocenie składu orzekającego NSA - wbrew wywodom skargi kasacyjnej - stanowisko Sądu I instancji, że sporny towar należy taryfikować, zgodnie z Regułą 1 ORINS, do poz. 6702 taryfy celnej, odpowiada prawu. Reguła 1 ORINS stanowi, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikacje towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie jest to sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z dalszymi regułami. Z kolei według Reguły 6 ORINS klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Tymczasem zgodnie z brzmieniem przytoczonej przez Sąd I instancji pozycji 6702, obejmuje ona "kwiaty sztuczne, liście i owoce oraz ich części; artykuły wykonane ze sztucznych kwiatów, liści lub owoców". Nie ulega zatem wątpliwości, że towar w postaci "gałązka pojedyncza poinsecji" odpowiada brzmieniu tej pozycji. W ocenie NSA, Sąd I instancji zasadnie wskazał, że w myśl komentarza do działu 67 zawartego w "Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów", pozycja 6702 obejmuje: 1) Kwiaty sztuczne, liście i owoce w postaci przypominającej produkty naturalne, wykonane przez połączenie różnych części (przez połączenie, sklejenie, wkładanie jednych w drugie lub w podobny sposób). Kategoria ta obejmuje również sztuczne kwiaty itp. umownie przedstawiające kwiaty, liście lub owoce. 2) Części kwiatów sztucznych, liści lub owoców (na przykład słupki, pręciki, zalążnie, płatki, kielichy kwiatowe, liście i łodygi). 3) Artykuły wykonane z kwiatów sztucznych, liści lub owoców (na przykład bukiety, girlandy, wieńce, rośliny) i pozostałe artykuły przeznaczone do stosowania jako ozdoby lub dekoracje, wykonane przez połączenie kwiatów sztucznych, liści lub owoców. Trafnie też podniesiono, że artykuły objęte pozycją 6702 wykorzystywane są głównie do dekoracji (na przykład w domach lub kościołach) /.../ a omawiana pozycja obejmuje sztuczne kwiaty, liście lub owoce przymocowane szpilką lub innym drobnym elementem mocującym. Co istotne, towar wskazany we wniosku o udzielenie WIT nie może być uznany za wyłączony z omawianej pozycji. Pozycja ta nie obejmuje bowiem: a) Naturalnych kwiatów i liści objętych pozycją 0603 lub 0604 (np. barwionych, srebrzonych lub złoconych). b) Motywów kwiatowych z koronki, haftu lub innych tekstyliów, które chociaż mogą być wykorzystane jako ozdoby odzieży, to są wykonane jako sztuczne kwiaty (np. przez połączenie różnych części (płatków, pręcików, łodyg itp.), przez połączenie drutem, tekstyliami, papierem, gumą itp. lub przez sklejenie lub w podobny sposób) (sekcja XI). c) Nakryć głowy ze sztucznych kwiatów lub liści (dział 65). d) Artykułów ze szkła. e) Sztucznych kwiatów, liści lub owoców, z ceramiki, kamienia, metalu, drewna itp., otrzymanych w jednym kawałku przez formowanie, kucie, rzeźbienie, tłoczenie lub w innym procesie, lub składających się z części połączonych ze sobą w inny sposób niż przez wiązanie, klejenie, wkładanie jednej w drugą lub w inny podobny sposób. f) Drutu zwyczajnie pociętego do długości i pokrytego tekstyliami, papierem itp. przeznaczonego do wyrobu łodyg sztucznych kwiatów itp. (sekcja XV). g) Artykułów łatwo rozpoznawalnych jako zabawki lub artykuły karnawałowe (dział 95). W tym stanie rzeczy - mając przy tym na uwadze Regułę 1 i 6 ORINS - stanowisko Sądu I instancji, że organy celne zasadnie zaklasyfikowały przedmiotowy towar do kodu CN 6702 90 00 jest uzasadnione. Oczywiście w razie stwierdzenia, że towar odpowiada także brzmieniu innej pozycji konieczne byłoby zastosowanie dalszych reguł ORINS, a to Reguły 3 (a), (b), (c) - przewidzianych na wypadek pozornej możliwości zaklasyfikowania do dwu lub więcej pozycji. Zaakceptować należy jednakże stanowisko Sądu I instancji, co do braku podstaw taryfikowania towaru do innego kodu, w szczególności do zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu CN 9505. Podkreślenia wymaga, że formułując zarzut niewłaściwego zastosowania kodu CN 6702 90 00 autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia swego stanowiska. Koncentruje się natomiast na wykazaniu zasadności zastosowania kodu CN 9505 10 90. Kod CN 9505 10 90 obejmuje tymczasem artykuły świąteczne, karnawałowe lub inne rozrywkowe, włączając akcesoria do sztuk magicznych i żartów. Zgodnie z komentarzem do działu 95, zawartym w Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów oraz w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich pozycja 9505 obejmuje one m.in. niemające charakteru użytkowego: 1) świąteczne dekoracje używane do dekorowania sal, stołów itp. (takie jak girlandy, lampiony itp.); artykuły dekoracyjne na choinki (lameta, kolorowe bombki, zwierzęta i inne figurki itp.); dekoracje ciast, które są tradycyjnie związane z poszczególnymi świętami (np. zwierzęta, flagi); 2) artykuły tradycyjnie używane w Święta Bożego Narodzenia, np. sztuczne choinki, szopki bożonarodzeniowe, postacie związane z Bożym Narodzeniem oraz zwierzęta, anioły, strzelające zabawki bożonarodzeniowe z niespodzianką, skarpety bożonarodzeniowe, imitacje polan palonych w kominku na Boże Narodzenie, Święte Mikołaje. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że spornemu towarowi nie można wprawdzie przypisać charakteru użytkowego. Niewątpliwie gałązki poinsecji służą do dekoracji. Jednakże sam fakt, że towar ten pełni rolę dekoracji nie jest wystarczający do klasyfikacji towarowej do kodu CN 9505 10 90 - artykuły świąteczne, bożonarodzeniowe. Zawarcie w wyjaśnieniach do pozycji 9505 informacji, że produkty nią objęte mają mieć wartość dekoracyjną nie przyczynia się do rozgraniczenia z pozycją 6702, jeżeli wziąć pod uwagę, że wartość dekoracyjną mają wszystkie kwiaty sztuczne. Nie ma też podstaw by przyjąć, że sporne towary to artykuły świąteczne, "tradycyjnie używane w Święta Bożego Narodzenia" na terytorium UE. Zgodnie z art. 2 ust. 1 WKC przepisy prawa celnego stosuje się w sposób jednolity na całym obszarze celnym Wspólnoty, chyba że postanowienia umów międzynarodowych, praktyka przyjęta zwyczajowo na określonym obszarze geograficznym i gospodarczym bądź też przepisy dotyczące stosowania przez Wspólnotę autonomicznych środków stanowią inaczej. Konieczność tożsamego stosowania przepisów prawa celnego we wszystkich państwach członkowskich jest oczywista, jeśli wziąć pod uwagę, że pomiędzy państwami członkowskimi UE nie ma granic celnych. Towary wprowadzone na obszar jakiegokolwiek państwa członkowskiego mogą być – co do zasady – bez ograniczeń celnych przemieszczane na obszarze pozostałych państw. W konsekwencji rozbieżności w wykładni i stosowaniu przepisów celnych mogłyby wywołać podobny skutek jak rozbieżności w treści przepisów celnych pomiędzy poszczególnymi państwami tworzącymi unię celną. W doktrynie trafnie podnosi się, że WKC normatywnie przesądza o konieczności jednolitego stosowania regulacji celnych. Zagadnienie to stanowi jedynie element szerszej problematyki interpretacji europejskich wspólnotowych przepisów prawnych. W procesie dokonywania wykładni Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dba o to, by pojęciom użytym w tekstach prawa UE nadać "znaczenie wspólnotowe". W konsekwencji wówczas, gdy w przepisach prawnych pojawiają się pojęcia i terminy niezdefiniowane w prawie Wspólnoty, co do zasady TS, za niezasadne uważa opieranie się na rozumieniu danego pojęcia czy terminu w krajowym porządku prawnym. (por. "Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz" – pod red. W. Morawskiego, Lex 2007; komentarz do art. 2 teza 1). Nie ma więc racji skarżący, twierdząc, że produkt – aby uzyskać status artykułu świątecznego – nie musi być rozpoznawany jako świąteczny na terenie całej Unii Europejskiej, a oceny należy dokonywać tylko z punktu widzenia "polskiego punktu kulturowego". Poza sporem towar nie posiada żadnych elementów: napisów, symboli, zdobień, ornamentów. Nawet gdyby podzielić stanowisko skarżącego, że dla rozpoznawalności świątecznego charakteru towaru nie zawsze jest konieczne posiadanie napisów, symboli, zdobień, to i tak - co istotne - brak przesłanek by na innej podstawie można było przyjąć, że "gałązki pojedyncze poinsecji" zostały zaprojektowane i wyprodukowane wyłącznie jako artykuły świąteczne jak i że są rozpoznawalne wyłącznie jako artykuły świąteczne, choć niewątpliwie w okresie świąt bywają wykorzystywane. Katalog towarów wymienionych w powołanych Notach wyjaśniających jest wprawdzie otwarty i artykuły świąteczne wymieniono tam przykładowo. Nie zmienia to jednak faktu, że towar - aby mógł zostać zaklasyfikowany do kodu CN 9505 - musi spełniać określone prawem wymagania. Produkty z pozycji 9505, zgodnie z ze swoją budową, są przeznaczone do użytku podczas określonego święta. Fakt, że - zdaniem skarżącego - "gałązki pojedyncze poinsecji" są importowane i sprzedawane w okresie Bożego Narodzenia nie przesądza, że przeznaczone są wyłącznie do użytku podczas tych świąt. Mając na uwadze powyższe, oparcie skargi kasacyjnej na podstawie błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania rozważanych kodów CN oraz Reguły 1 i 6 ORINS, uznać należy za nieusprawiedliwione. Jak już wskazano, dokonanie w rozpoznawanej sprawie taryfikacji do kodu CN 6702 90 00, a nie - jak wnosił skarżący - do kodu CN 9505 10 90, jest aktem stosowania prawa, a nie aktem jego wykładni. Takie sformułowania normatywne jak: artykuły świąteczne, "artykuły tradycyjnie używane", czy też "wyłącznie zaprojektowane, wyprodukowane i rozpoznawalne jako ..." zaliczyć należy do zwrotów nieostrych. Ratio umieszczenia takiego zwrotu w treści przepisu stanowi to, aby miał on zakres możliwy do wypełnienia tylko ad casum. Subsumcja należy do sfery stosowania prawa, ukonkretnienia znaczenia przepisu przez uwzględnienie stanu faktycznego, nie zaś odczytywanie znaczenia tekstu in abstracto. W przypadku unormowań zawierających takie zwroty dekodowanie "normy jednostkowego zastosowania", odnoszącej się do konkretnego stanu faktycznego oznacza zaś stosowanie prawa (por. "Interpretacja a subsumcja zwrotów niedookreślonych i nieostrych" E. Łętowska; Państwo i Prawo, 7-8/2011). Odnosząc się natomiast do wniosków zawartych w skardze kasacyjnej należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Fakt powołania w rozpoznawanej sprawie rozporządzenia Komisji (UE) Nr 554/2012 jako dodatkowego argumentu – pozwala stwierdzić, że inne, ewentualnie toczące się postępowanie w związku z tym rozporządzeniem, nie ma wpływu na rozpoznawaną sprawę. Odnosząc się z kolei do wniosku o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości UE pytania prejudycjalnego NSA wskazuje, że niewątpliwie zgodnie z literalnym brzmieniem art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w przypadku, gdy takie pytanie jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, sąd ten jest zobowiązany wnieść sprawę do Trybunału. W praktyce TS przyjmuje jednakże, że łączna interpretacja art. 267 akapit 2 i 3 TFUE prowadzi do wniosku, że sąd ostatniej instancji, przy podejmowaniu decyzji o potrzebie zadania pytania prejudycjalnego, dotyczącego wykładni prawa unijnego, dysponuje taką samą autonomią, jak sądy niższych instancji. Nie jest on zatem zobowiązany do zadania pytania, jeżeli uzna, że dana kwestia nie ma zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Uwzględnienia wymaga nadto czy kwestia będąca przedmiotem wątpliwości została już wyjaśniona we wcześniejszym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości jak i czy prawidłowa wykładnia przepisu prawa europejskiego nie jest tak oczywista, że nie budzi żadnych racjonalnych wątpliwości (por. A. Kastelik-Smaza - Pytania prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej a ochrona praw jednostki.; Oficyna 2010 - i powołane tam orzeczenia w tym m.in. wyrok TS w sprawie Costa v. E.N.E.L. z dnia 15 lipca 1964 r., 6/64; wyrok TS w sprawie Rheinmühlen z dnia 16 stycznia 1974 r., 166/73; wyrok TS w sprawie CILFIT z dnia 6 października 1982 r., 283/81, wyrok TS sprawie Adeneler i in. v. Ellinikos Organismos Galaktos (ELOG) z dnia 4 lipca 2006 r. C-12/04). Jak już wskazano, nawet przy przyjęciu, że wzory (odciski, ornamenty, symbole i napisy) nie mają decydującego znaczenia – to w sprawie brak było podstaw by z innego powodu uznać, że gałązki pojedyncze poinsecji zostały wyłącznie zaprojektowane, wyłącznie wyprodukowane jak i że są wyłącznie rozpoznawalne jako artykuł świąteczny - bożonarodzeniowy. NSA uznał więc, że kwestie zawarte w propozycjach pytań nie maja zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.