I GSK 1764/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 384/21 w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 lutego 2021 r. nr SKO.SW/4101/226/2020 w przedmiocie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie z 13 listopada 2020 r. nr 12000/CV-19/15264095, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz I. Sp. z o.o. w K. 1 240 (tysiąc dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z 13 lipca 2021 r., sygn. I SA/Kr 384/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej WSA w Krakowie) po rozpoznaniu skargi I. Sp. z o.o. w K. (dalej zwanego spółką lub skarżącą) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Krakowie z dnia 5 lutego 2021 r., nr SKO.SW/4101/226/2020, w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, oddalił skargę. W stanie faktycznym sprawy spółka w dniu 30 lipca 2020 r. złożyła wniosek o przyznanie jej wsparcia z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) na rzecz ochrony miejsc pracy, w oparciu o treść art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 z późn. zm., dalej zwanej ustawą o COVID). Wniosek obejmował dofinansowanie na wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenie społeczne od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia dla 3 pracowników przez okres 3 miesięcy od 1 lipca 2020 r. na łączną kwotę 14 671,26 zł, z czego 12 440,67 zł stanowiło dofinansowanie do wynagrodzeń, a 2 230,59 zł, składki na ubezpieczenie społeczne od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia. Spółka wcześniej, tj. w dniu 30 kwietnia 2020 r., złożyła wniosek obejmujący dofinansowanie wynagrodzenia dla 3 pracowników, przez okres 3 miesięcy począwszy od kwietnia 2020 r. tj. za kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. Powyższy wniosek oparty o treść art. 15g cyt. ustawy został rozpatrzony pozytywnie, a spółka otrzymała dofinansowanie, które zostało przekazane w trzech transzach w dniach: 18 maja, 29 maja i 30 czerwca 2020 r. Wobec powyższego wezwano spółkę do przedłożenia kopii wykazu pracowników objętych dofinansowaniem sporządzonego na dzień złożenia wniosku w celu weryfikacji osób objętych wnioskiem. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2020 r. spółka wyjaśniła, że z brzmienia art.15gg ustawy o COVID nie wynika, że nie jest ona uprawniona do ponownego wnioskowania o otrzymanie wsparcia na tych samych pracowników, na których otrzymał dofinansowanie w ramach art.15g ustawy. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie wskazał na treść art. 15gg ust. 6, ust. 7 oraz art. 15g ust. 18 ustawy o zwalczaniu COVID i wyjaśnił, że jego zdaniem, w obydwu regulacjach mamy do czynienia z ograniczeniem podmiotowo-przedmiotowym, przy czym każdorazowo warunkiem koniecznym do otrzymania pomocy z FGŚP jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty. Podkreślono, że zarówno art.15g jak i art. 15gg ustawy o COVID dopuszczały możliwość wielokrotnego składania wniosków obejmujących wsparcie udzielane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, jednakże takie wnioski nie mogły obejmować okresów krótszych niż 1 miesiąc, a łączny okres wsparcia w oparciu o wszystkie złożone wnioski nie mógł przekraczać 3 miesięcy na rzecz konkretnego pracownika. Pracodawca mógł skorzystać ze środków FGŚP w oparciu o obydwie regulacje, jednakże w odniesieniu do tego samego pracownika udzielone wsparcie nie mogło łącznie przekroczyć dofinansowania do wynagrodzeń przekraczającego okres 3 miesięcy. Ponadto zdaniem organu stwierdzenie "takich samych tytułów wypłaty" odnosi się do tytułu rozumianego jako podstawa wypłaty, a w tym konkretnym wypadku wynagrodzenia za pracę. W niniejszej sprawie spółka otrzymała już dofinansowanie zatem koniecznym było ustalenie osób na rzecz których dofinansowanie zostało przyznane w celu wykluczenia sytuacji, w której dofinansowanie na tego samego pracownika zostałoby przyznane na okres przekraczający 3 miesiące. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie pozwoliło na dokonanie weryfikacji osób objętych obydwoma wnioskami, gdyż spółka nie ujawniła nazwisk pracowników, o dofinansowanie których ubiegała się we wniosku z 30 kwietnia 2020 r. Wobec powyższego, z uwagi na niewykazanie spełnienia warunków otrzymania dofinansowania objętego wnioskiem przewidzianym w art.15gg ustawy o zwalczaniu COVID odmówiono przyznania świadczeń w całości. Zgromadzona bowiem dokumentacja nie pozwala na wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia polegającego na przyznaniu świadczeń na rzecz konkretnego pracownika. SKO w Krakowie, po rozpatrzeniu odwołania spółki od decyzji organu I instancji, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, iż nie ma przeszkód prawnych do łączenia różnych form pomocy w ramach Tarczy Antykryzysowej pod warunkiem, że przedsiębiorca nie otrzymuje z kilku źródeł wsparcia na ochronę miejsc pracy tych samych pracowników z takich samych tytułów tj. wynagrodzenia, składki. Oznacza to, że w przypadku ubiegania się o dofinansowanie wynagrodzeń z Wojewódzkiego Urzędu Pracy zarówno na podstawie art. 15g i art.15gg ustawy o COVID, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, świadczenia z FGŚP przysługują przedsiębiorcy tylko przez łączny okres 3 miesięcy. Jeżeli na podstawie art. 15g przedsiębiorca otrzymał w WUP dofinansowanie na 3 miesiące, to z pomocy w ramach art. 15gg może skorzystać wyłącznie w przypadku, jeżeli wnioskował będzie o wsparcie na innych pracowników. W takiej sytuacji dofinansowanie na podstawie art. 15gg przysługuje mu również na 3 miesiące. Zdaniem SKO w Krakowie, skoro w przedmiotowej sprawie skarżąca otrzymała i wykorzystała już dofinansowanie na podstawie wniosku złożonego w dniu 30 kwietnia 2020 r., to należało, zdaniem organu II instancji, ustalić pracowników, na rzecz których dofinansowanie zostało przyznane, aby nie doszło do sytuacji, w której dofinansowanie na tego samego pracownika zostałoby przyznane na okres przekraczający 3 miesiące. Jednakże wnioskodawca nie ujawnił nazwisk pracowników, o dofinansowanie których ubiegał się w poprzednim wniosku, to nie zostały spełnione warunki do otrzymania dofinansowania objętego kolejnym wnioskiem. WSA w Krakowie, po rozpoznaniu skargi spółki, wyrokiem z 13 lipca 2021 r. oddalił skargę. Sąd uznał stanowisko SKO w Krakowie za zasadne. Zgodnie bowiem z art. 15gg ust. 6 oraz art. 15g ust. 16 ustawy o zwalczaniu COVID, świadczenia, o których mowa w ust. 1 oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7 ustawy). A skoro tak, to podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia (art. 15gg ust. 8 ustawy). Zważywszy na treść art. 15gg ust. 7 ustawy o zwalczaniu COVID, aby określony podmiot mógł otrzymać pomoc z FGŚP bezwzględnie musi być ustalone, czy nie uzyskał on wcześniej pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć - jako - wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. W sytuacji, gdy podmiot uprawniony otrzymał w ramach działań osłonowych Państwa w trakcie epidemii SARS-CoV-2 dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników (np., w ramach świadczenia z art. 15g ustawy o zwalczaniu COVID), to nie może uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z FGŚP (również w ramach świadczenia określonego w art. 15gg ustawy o zwalczaniu COVID). WSA w Krakowie stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie jest istotne również to, że pierwsze dofinansowanie (przyznane przez WUP w Krakowie na podstawie art. 15g ustawy o zwalczaniu COVID) dotyczyło innego okresu (innych 3 miesięcy) niż okres wskazany w kolejnym wniosku. Powyższe można wywieść wprost z treści art. 15gg ust. 6 ustawy o COVID, z którego wynika, że dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne udzielane jest maksymalnie na okres 3 miesięcy i nie może być przyznane gdy podmiot starający się o takie świadczenie uzyskał ze środków publicznych (FGŚP) dofinansowanie do wynagrodzenia/składki na ubezpieczenie społeczne tych pracowników. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie wniosła spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. (ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) w zw. z art. § 55 ust. 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych wobec tego, że uzasadnienie wyroku WSA nie pochodzi od Sądu I instancji orzekającego w niniejszej sprawie, a w znakomitej części stanowi kopię (powielenie) uzasadnienia innego wyroku WSA w Krakowie, tj. wyroku z dnia 14 lipca 2021 roku, wydanego w sprawie do sygn. I SA/Kr 383/21, podczas gdy Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku winien był dokonać samodzielnego wnioskowania, natomiast w sytuacji, gdy uzasadnienie zostało powielone z innej sprawy, nie jest możliwe ani jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się WSA, podejmując zaskarżone orzeczenie, ani ustalenie czy - a jeśli w ogóle - to w jakim zakresie Sąd I instancji rozpoznał niniejszą sprawę samodzielnie, a zatem powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie art. 141 § 4 zd. 1 oraz art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w sposób niezgodny z wymogami przewidzianymi w art. 141 § 4 P.p.s.a., albowiem - po pierwsze - Sąd I instancji w ogóle nie rozpatrzył części zarzutów skargi, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że "Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów Konstytucji RP ani nie dostrzegł błędów w zakresie konstrukcji uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Brak akceptacji dla treści pisemnych motywów decyzji organów nie oznacza, że jest ona wadliwa."; po drugie - uzasadnienie wyroku WSA nie zawiera stanowiska Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, przez co uzasadnienie wyroku WSA jest niekompletne oraz narusza zasady sporządzania uzasadnienia wyroków przez sądy administracyjne, bowiem gdyby Sąd I instancji nie pominął arbitralnie istotnych zarzutów i argumentów na ich poparcie, a więc należycie je ocenił, Sąd ten mógłby orzec w niniejszej sprawie na korzyść skarżącego, a zatem powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie art. 3 § 1 oraz art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej jako: "K.p.a.") poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, bowiem Sąd I instancji nie zastosował środka określonego w P.p.s.a. i nie uchylił zaskarżonej decyzji, niezasadnie przyjmując, że nie można otrzymać pomocy z FGŚP zarówno na podstawie art. 15g jak i 15gg, co było następstwem błędnego uznania, że przepisy te wzajemnie się wykluczają, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 135 P.p.s.a., a zatem powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, 4. naruszenie art. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 15gg ust. 1 i 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19,i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Tarcza Antykryzysowa") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące pominięciem uwzględnienia fundamentalnych zasad płynących z przedmiotowych przepisów rangi ustrojowej, a to przede wszystkim zasady ochrony praw nabytych oraz pewności prawa, co skutkowało błędną wykładnią w/w przepisów Tarczy Antykryzysowej, a to nieuwzględniającą celu normy prawnej, jaką jest ochrona miejsc pracy w czasie kryzysu, podczas gdy właściwa wykładania w/w przepisów powinna uwzględniać bazowy cel ich uchwalenia, sprowadzający się do (jak najszerszej) ochrony miejsc pracy poprzez wypłatę zagwarantowanych ustawowo świadczeń, a organy administracji państwowej powinny ten cel realizować, zamiast zamykać obywatelowi dostęp do należnych mu uprawnień; 5. naruszenie art. 15g i 15gg Tarczy Antykryzysowej poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że ust. 16 art. 15g i ust. 6 art. 15gg Tarczy Antykryzysowej wykluczają możliwość uzyskania kolejnego dofinansowania na podstawie art. 15gg Tarczy Antykryzysowej, jeśli beneficjent otrzymał dofinansowanie na podstawie art. 15g Tarczy Antykryzysowej - w odniesieniu do wynagrodzenia pracowników i składek ZUS za wcześniejszy okres równy 3 miesiącom, podczas gdy nie istnieje przepis powszechnie obowiązującego prawa, który wykluczałby możliwość finansowania zarówno na podstawie art. 15gg jak i art. 15g Tarczy Antykryzysowej, o ile każde z tych dofinansowań nie przekracza okresu 3 miesięcy i przy założeniu, że są to w każdym przypadku inne miesiące (rozłączne okresowo); 6. naruszenie art. 15g ust. 18 oraz art. 15gg ust. 7 Tarczy Antykryzysowej poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że warunkiem uzyskania dofinansowania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych ("FGŚP") jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułowa wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, a więc przyjęcie, że zwrot "takich samych tytułów wypłat" w istocie utożsamia wypłatę z tytułu art. 15g oraz art. 15gg, podczas gdy zwrot "taki sam tytuł" oznacza, że chodzi o Inny tytuł niż art. 15g Tarczy Antykryzysowej, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że tytuł z art. 15g stanowi rozłączny tytuł względem art. 15gg; W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, poprzez uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji. Oprócz tego w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zasądzenie kosztów postępowania od organu, obejmujących koszty zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że zakresy świadczeń, o których mowa w art. 15g ust. 6 i art. 15gg ust. 6 ustawy o zwalczaniu COVID mają charakter rozłączny. Wspomniany przepis odsyła do ust. 1 i 1a oraz ust. 2 art. 15g. Jest to więc odesłanie wewnętrzne i nie sposób dopatrywać się tu jego rozszerzenia na świadczenia opisane w art. 15gg. Potwierdza to też wykładnia historyczna. W chwili wejścia w życie ustawy zmieniającej, wprowadzającej jednocześnie art. 15gg Tarczy Antykryzysowej, zmianie uległ art. 15g ust. 16 Tarczy Antykryzysowej w ten sposób, że wyłączeniem objęto również ust. 1a. Nie zdecydowano się jednak na poszerzenie tego katalogu o świadczenia z obecnego art. 15gg Tarczy Antykryzysowej, wprowadzanego na mocy ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19, która to weszła w życie 24 czerwca 2020 r. na co wskazywał już organ II instancji. Należy więc wskazać, że wykluczenie dofinansowania z art. 15g ust. 16 Tarczy Antykryzysowej nie dotyczy świadczeń z art. 15gg Tarczy Antykryzysowej. Co znamienne. Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do tej argumentacji skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie podniosła sześć zarzutów opartych zarówno na twierdzeniach dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Odnosząc się kolejno do podniesionych zarzutów stwierdzić należy, że pozbawione podstaw są zarzuty, których podstawę prawną stanowi między innymi art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten dotyczy bowiem wyłącznie wymogów, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, które to wymogi uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia. W tym aspekcie dodać ponadto należy, że jako naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można rozpatrywać samej tylko zbieżności uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w zakresie przytoczonych w nim motywów rozstrzygnięcia, z uzasadnieniem innego orzeczenia sądowego. Jak stanowi bowiem wskazany wyżej przepis uzasadnienie wyroku winno między innymi wskazywać prawną podstawę rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, co ze swej istoty stanowi najistotniejszą jego część. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku niewątpliwie spełnia ten warunek, a tym samym poddaje się kontroli. W tej sytuacji brak jest podstaw do przypisywania mu jako uchybienia tego, że jest ono zbliżone do uzasadnienia wyroku wydanego w innej sprawie. Stąd brak jest więc podstaw do jego kwestionowania, właśnie z punktu widzenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Jeżeli chodzi o zarzut nr 3 to w tym wypadku stwierdzić należy, że zarzut ten został błędnie skonstruowany. Z jego treści nie sposób jest wywieść, jaką postać naruszenia prawa skarżący kasacyjnie w tym wypadku zarzuca Sądowi I instancji. W zakresie podstawy prawnej tegoż zarzutu podniósł on bowiem uchybienie zarówno stricte procesowym regulacjom K.p.a. (art. 7 i art. 77 § 1 w z. z art. 28 tej ustawy), jak również art. 15g i art. 15gg ustawy o COVID, tj. przepisom prawa materialnego. Nie wskazał przy tym na czym konkretnie naruszenie wymienionych przez niego przepisów miałoby polegać. W związku z tym zarzut ten uznać należy za nieskuteczny. Zarzuty oznaczone w skardze kasacyjnej numerami 3-6 mają komplementarny charakter, gdyż wszystkie odnoszą się do naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 15g i art. 15gg ust. 6 i ust. 7 ustawy o COVID, poprzez ich błędną wykładnię, a w dalszej kolejności wadliwe zastosowanie. To więc uzasadnia łączne ustosunkowanie się do nich. Odnosząc się do przedmiotowych zarzutów stwierdzić należy, że zasługują one na uwzględnienie. W tym zakresie w pierwszej kolejności zauważyć bowiem należy, że art. 15gg ust. 6 ustawy o COVID, ograniczając prawo do uzyskania wsparcia (o którym traktuje art. 15gg ustawy o COVID) przez wnioskujący o niego podmiot wyłącznie do okresu trzech miesięcy odnosi się jedynie do tych form wsparcia, które zostały wymienione w ust. 1 i ust. 2 art. 15gg ustawy o zwalczaniu COVID. Brak jest więc podstaw do łączenia tego rodzaju pomocy z tą, o której taktuje art. 15g ustawy o zwalczaniu COVID, jak to uczyniły rozstrzygające sprawę organy, a co zaakceptował Sąd I instancji. Rozliczne formy wsparcia, wynikające z przepisów ustawy o zwalczaniu COVID należy traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, jeżeli żaden z przepisów tej ustawy nie wskazuje wyraźnie, że się one wzajemnie wykluczają czy też że należy sumować ich maksymalne okresy (por. wyroki NSA z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GSK 251/22; z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GSK 28/22 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). W art. 15gg ustawy o COVID, w jego licznych jednostkach redakcyjnych, brak jest regulacji, która stanowiłaby o tym, że wymieniona w nim pomoc, nie może być łączoną z tą, o której mowa w art. 15g ustawy o zwalczaniu COVID lub że do maksymalnego okresu jej trwania zaliczyć należy czasookres wsparcia właśnie z art. 15g, uzyskanego przez występujący o tę pomoc podmiot. Stąd więc przeciwne stanowisko WSA w Krakowie, akceptujące poglądy tego rodzaju wyrażone przez rozstrzygające sprawę organy jest błędne. Podobne uwagi odnieść należy jeżeli chodzi o wykładnię i zastosowanie art. 15gg ust. 7 ustawy o COVID. O ile bowiem posłużenie się w nim zwrotem "takich samych tytułów wypłat", wskazuje że ustawodawca w tym wypadku nie ma na względzie bezwzględnie tożsamych tytułów wypłat, ale wykazujących zbliżone cechy, to jednak konkretne tytuły wypłat, o których mowa w tym przepisie, należy rozpatrywać w odniesieniu do form wsparcia, o których mowa wyłącznie w art. 15gg ustawy o COVID. Tak więc, z uwagi na powyższe, stanowisko WSA w Krakowie, również w tym zakresie było nieprawidłowe. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę na decyzję SKO w Krakowie. W ostatnim zakresie, kierując się art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie z 13 listopada 2020 r. nr 12000/CV-19/15264095. Zaprezentowana bowiem przez organy wykładnia przepisów art. 15gg ustawy o COVID jest wadliwa, podobnie jak subsumpcja okoliczności faktycznych sprawy pod wyinterpretowane z przepisów art. 15gg ustawy o zwalczaniu COVID normy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ weźmie pod uwagę przedstawioną powyżej wykładnię znajdujących w sprawie zastosowanie regulacji, dokonując oceny zasadności wniosku skarżącej o przyznanie jej wsparcia. Na podstawie art. 209, 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1, w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., oraz § 14 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. z w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm., dalej zwanego rozporządzeniem), a także art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 pkt 1 lit. c rozporządzenia, Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz skarżącej kasacyjnie od SKO w Krakowie 1 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w wysokości 460 zł (zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata w wysokości 360 zł oraz zwrot wpisu od skargi kasacyjnej 100 zł) oraz zwrot kosztów postępowania związanego z rozpoznaniem skargi na decyzję organu w wysokości 780 zł (zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata, w kwocie 480 zł, zwrot wpisu od skargi w kwocie 200 zł oraz zwrot kosztów opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia – 100 zł.).