I GSK 2015/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędziowie NSA Jan Bała Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 472/13 w sprawie ze skargi G.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G.Z. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2013 r. oddalił skargę G.Z. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...]r. nr [...], którą określono dług celny w wymiarze niezaksięgowanej kwoty [...] zł. Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżąca w dniu [...]r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu sprowadzony ze S., pojazd marki Mitsubishi Lancer Evo IX GT, rok produkcji [...] , o pojemności [...] , nr nadwozia [...]. Wskazała, iż pojazd ma uszkodzoną turbosprężarkę oraz układ napędowy i zaklasyfikowała go do kodu CN 8703 23 90 – właściwego dla pojazdów samochodowych i innych pojazdów mechanicznych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób oraz włącznie z samochodami osobowymi- towarowymi i wyścigowymi – pozostałe pojazdy wyposażone w silniki tłokowe wewnętrznego spalania o zapłonie iskrowym – o pojemności skokowej przekraczającej 1500 ccm, która nie przekracza 3000 ccm. Do zgłoszenia dołączyła: deklarację wartości celnej D.W. 1, umowę kupna sprzedaży z dnia [...] r., na kwotę 5.000,00 CHF, dyspozycję polecenia przelewu tejże kwoty z dnia [...]r., fakturę dot. kosztów transportu z dnia [...] r., dowód rejestracyjny pojazdu oraz ocenię techniczną rzeczoznawcy nr [...]– sporządzoną na zlecenie skarżącej. Przyjęte zgłoszenie zostało zarejestrowane w ewidencji OGL [...] i zastosowano stawkę celną w wysokości 10% - zgodnie z obowiązującą w dniu zgłoszenia celnego Taryfą Celną Wspólnot Europejskich, wprowadzoną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007, zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej - Dz. Urz. WE L Nr 286 z dnia 31 października 2007 r. (dalej: Wspólna Taryfa Celna). Urząd Celny w R. przeprowadził również rewizję celną towaru i sporządził dokumentację fotograficzną. Naczelnik Urzędu Celnego w R. wobec powzięcia informacji o ustaleniach władz szwajcarskich, z których wynikało, że M.K. (dalej: sprzedający), figurujący na dokumencie umowy kupna - sprzedaży, nigdy wcześniej nie widział i nie podpisywał tego dokumentu, postanowieniem z dnia [...] r. wszczął postępowanie. Organ uwzględnił pozostałe ustalenia władz szwajcarskich, z których wynikało, iż rzeczony pojazd został sprzedany dwóm kupcom za łączną cenę [...] CHF, przy czym [...] CHF zostało wpłacone przelewem bankowym przez jedną osobę, a pozostała część kwoty, tj. [...] CHF miała zostać zapłacona w gotówce podczas sfinalizowania sprzedaży pojazdu. Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzją z dnia [...] r. określił niezaksięgowaną kwotę cła w wysokości [...] zł i wezwał skarżącą do zapłaty kwoty długu. Dyrektor Urzędu Celnego w R. rozpoznając odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R., uznał je za bezzasadne i utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu swojego stanowiska Dyrektor wskazał, iż podstawą prawną potwierdzającą prawidłowość działania Naczelnika Urzędu Celnego w R. wyznacza treść art. 78 ust. 3 i art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., stanowiącego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm. – dalej: WKC) oraz art. 181a ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) ustanawiającego WKC (Dz. Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r., str. 1 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie Wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 6 str. 3 ze. zm. – dalej: RWKC). Dyrektor wskazał, iż działając na podstawie w/w przepisów, podjął czynności zmierzające do weryfikacji dołączonego mu do zgłoszenia celnego przez skarżącą, dokumentu umowy kupna – sprzedaży. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji w drodze pomocy prawnej przez władze szwajcarskie, ustalono, że: sprzedający sprzedał przedmiotowy pojazd (wraz z wyposażeniem dodatkowym – 8 kompletów kół oraz części zapasowe) za cenę [...] CHF, przy czym kwota [...] stanowiła zaliczkę. Wobec rozbieżności pomiędzy wskazanymi przez sprzedającego oraz skarżącą cenami transakcyjnymi organ I instancji zasięgnął opinii biegłego rzeczoznawcy, w celu określenia prawidłowej wartości ceny sprzedaży pojazdu. Z przedstawionej opinii rzeczoznawcy z dnia [...] r. (nr [...] ) wynika, że cena na rynku szwajcarskim w czerwcu [...] r., importowanego samochodu objętego zgłoszeniem celnym, z uwzględnieniem uszkodzeń, wyliczonych na 60,7%, wynosiła [...] CHF. Co oznacza, że była trzykrotnie wyższa od ceny zdeklarowanej przez skarżącą. Na rynku krajowym w czerwcu [...] r. cena przedmiotowego pojazdu wynosiła [...]zł, przy uwzględnieniu korekt i stopnia uszkodzenia wartość samochodu, jak wskazywał w opinii rzeczoznawca, opiewała na kwotę [...] zł, i ta właśnie kwota stanowiła podstawę wyliczenia należności celnej. W dalszej części swojej decyzji organ odwołał się do treści art. 221 ust. 3 WKC, który stanowi, że powiadomienie dłużnika, nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Zawieszenie biegu tego terminu następuje w chwilą złożenia odwołania, o którym mowa w art. 243 WKC, na czas trwania procedury odwoławczej. W przypadku jednak, gdy dług celny powstał w chwili wszczęcia postępowania karnego, dłużnika można powiadomić w terminie 5 lat od powstania długu celnego (art. 56 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne; Dz.U. 2004 Nr 68 poz. 622.- dalej: Prawo celne) Organ argumentując swoje stanowisko odniósł się szeroko do braku zasadności pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, przywołując przy tym aktualne orzecznictwa sądów administracyjnych i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Na powyższą decyzję organu skargę złożyła skarżąca wnosząc o uchylenie wydanych decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu i przed sądem administracyjnym. Wnosząca skargę zarzuciła wydanym decyzją: a) naruszenie przepisów - art. 2, art. 9, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 91 Konstytucji RP; b) naruszenie przepisów proceduralnych - art. 121 § 1, art. 122, 187 § 1, art. 191 oraz 210 § 4 o.p.; c) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść decyzji – art. 122 w zw. z art. 187 §1 o.p., polegająca na oczywistym błędzie w ustaleniach faktycznych dotyczących rozpatrywanej sprawy, dowaloną, sprzeczną z przepisami i zasadami doświadczenia życiowego interpretacją i oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wybiórczą analizę polegającą na przyjęciu jedynie tych elementów materiału dowodowego, które w ocenie organu celnego są zbieżne z postawionymi w skarżonych decyzjach tezach; d) naruszenie przepisów postępowania – 173 o.p., poprzez dopuszczenie do materiału dowodowego przesłuchania świadka w formie nieprzewidzianej przepisami procedury administracyjnej, nadanie jej dla potrzeby uzasadnienia waloru przesłuchania protokolarnego; e) naruszenie art. 127 o.p., tj. zasady dwuinstancyjności poprzez ograniczenie się organu II instancji do kontroli decyzji organu I instancji, podczas gdy zgodnie z tą zasadą organ odwoławczy powinien rozpoznać o rozstrzygać sprawę uprzednio rozstrzygniętą przez Naczelnika Celnego w R.; f) naruszenie art. 233 o.p., poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzednio przeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności w materii "szwajcarskiej weryfikacji" umowy, tj. w materii ustalenia rzeczonej okoliczności, jako mającej najistotniejsze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; g) lakoniczne ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w odwołaniu do decyzji, a także art. 104 WKC poprzez nieprzeprowadzenie przez organy celne wnikliwej analizy stanu faktycznego, którego badanie jest konieczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. rozpatrując skargę na powyższą decyzję, w całości zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora, co do zakwestionowania przez organ I instancji podanej przez skarżącą wartości transakcyjnej przedmiotowego pojazdu i wszczęcie postępowania w celu ustalenia jej faktycznej wysokości (art. 29 WKC). Skargę kasacyjną złożyła G.Z. , wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do meritum sprawy, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie kosztów procesu wg norm prawem przepisanych na jej rzecz. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie błędnej wykładni art. 221 ust. 3 i 4 WKC, co miało wpływ na przyjęcie 5 – letniego terminu przedawnienia, podczas gdy analiza stanu faktycznego winna prowadzić do konstatacji, że sformułowanie ujęte w piśmie Referatu Dochodzeniowo – Śledczego UC w R., będące załącznikiem do akt administracyjnych nie daje podstaw do przyjęcia faktu zaistnienia czynu zabronionego, co miało bezpośredni wpływ na treść orzeczonego wyroku; 2. Zarzut na zasadzie art. 174 p.p.s.a. naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, ze szczególnym wskazaniem na naruszenie przepisów postępowania przez organ administracji - organ celny: a) naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz 320 § 4 o.p.; b) naruszenie art. 127 o.p., tj. zasady dwuinstancyjności poprzez ograniczenie się organu II instancji do kontroli decyzji organu I instancji, podczas gdy zgodnie z tą zasadą organ odwoławczy powinien rozpoznać i rozstrzygnąć uprzednio rozstrzygniętą przez Naczelnika Urzędu Celnego w R.; c) lakoniczne ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji, a także art. 140 WKC poprzez nieprzeprowadzenie przez organy wnikliwej analizy stanu faktycznego, którego badanie jest konieczne. W odpowiedzi na skargę Organ, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Zarzut natury procesowej został oparty wyłącznie na przepisach postępowania podatkowego (art. 121 § 1, art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 o.p.). Wnosząca skargę kasacyjną w sposób ogólnikowy podniosła, że Sąd I instancji, nie odniósł się merytorycznie, a jednie formalnie, do przedłożonych do zgłoszenia celnego dokumentów i ewentualnej możliwości określenia na ich podstawie kwoty należności celnych w prawidłowej wysokości; nie rozważył, kto był głównym kupującym i ile zapłacił i dlaczego cała kwota została przypisana skarżącej, a także, że Sąd ten nie odniósł się do stanu technicznego nabytego samochodu w dacie jego sprzedaży. Sposób sformułowania tego zarzutu nie odpowiada w pełni wymogom ustawowym. Stosownie do art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 p.p.s.a. wnosząca skargę kasacyjną była zobowiązana do wykazania, na czym miałoby polegać naruszenie wskazanych przepisów oraz że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Samo wskazanie nieprawidłowości bez jednoczesnego wykazania okoliczności uzasadniających te twierdzenia nie daje podstaw do uznania, że Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Również zarzut naruszenia prawa materialnego nie odpowiada w pełni wymogom ustawowym. Wskazując na błędną wykładnię art. 221 ust. 3 i 4 WKC wnosząca skargę kasacyjną, stosownie do art. 174 pkt 1 w zw. z art. 176 p.p.s.a., powinna była wykazać, na czym polegał błąd w rozumowaniu Sądu I instancji, co nie może polegać na kwestionowaniu ustaleń faktycznych. Kierując się treścią uchwały pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010/1/1), która nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych, należy wskazać, że z materiału dowodowego przesłanego przez szwajcarską administrację celną wynika, iż przedłożona do odprawy celnej umowa kupna przedmiotowego samochodu za kwotę [...] CHF nie została podpisana przez M.K., wskazanego w tej umowie, jako sprzedawca tego samochodu. Sprzedawca wyjaśnił też, że sprzedał przedmiotowy samochód wraz z częściami zamiennymi dwóm nabywcom na łączną kwotę [...] CHF, a nie jak zostało zgłoszone do odprawy celnej za kwotę [...] CHF. Z wyjaśnień tych wynika również, że uzyskana z tytułu sprzedaży kwota została zapłacona w dwóch częściach: na rachunek bankowy w kwocie [...] CHF oraz [...] CHF w formie gotówki. Zatem, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, organ celny, co zostało następnie zaakceptowane przez Sąd I instancji, miał podstawy prawne i fatyczne do wszczęcia postępowania w celu zweryfikowania zgłoszenia celnego i w jego następstwie określenia niezaksięgowanej kwoty cła. Zostały bowiem ujawnione okoliczności, które poddały pod wątpliwość prawidłowość zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym ceny pojazdu. Przyjęcie zgłoszenia celnego i dopuszczenie towaru do swobodnego obrotu na terenie kraju nie wyklucza możliwości podjęcia w późniejszym czasie czynności w celu zweryfikowania danych podanych w zgłoszeniu celnym, jak też nie uniemożliwia podważenia ich prawdziwości. Co jest konsekwencją przyjętej przez Państwo formy rozliczania należności celnych, opartej na samoobliczeniu. Zgodnie z art. 23 ust. 1 Prawa celnego zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub wywozowych. Nie oznacza to jednak, że rozliczenie to ma charakter definitywny. Przyjęcie zgłoszenia celnego i zwolnienie towaru nie jest bowiem równoznaczne z uznaniem zgłoszenia celnego za prawidłowe. Stąd też dane w nim zawarte, korzystają niejako z domniemania prawdziwości do czasu ich podważenia w sposób prawnie dopuszczalny. Z przepisów regulujących procedury celne (v. art. 62., art. 63, art. 67 i 78 WKC oraz art. 23 Prawa celnego) wynika, że organ celny dokonuje formalnej kontroli składanych przez podmiot dokumentów, stąd też weryfikacja co do ich rzetelności może przebiegać na kilku etapach oraz przy podjęciu przez organ celny dodatkowych czynności. Kontrola zgłoszenia celnego pod względem rzetelności deklarowanych danych może przebiegać zarówno przed zwolnieniem towaru, jak też po jego zwolnieniu. Z treści ust. 3 art. 23 (w zw. z art. 51) Prawa celnego wynika, że organ celny na etapie przyjmowania zgłoszenia celnego jest zobowiązany do wydania decyzji, w której określa kwotę wynikającą z długu celnego lub rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego zgodnie z przepisami prawa celnego, jeżeli przed zwolnieniem towaru stwierdzi, że zgłaszający w zgłoszeniu celnym podał nieprawidłowe dane, mające lub mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną. Natomiast zgodnie z art. 78 ust. 2 WKC po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. W każdym z tych przypadków organ celny, w celu uregulowania sytuacji prawnej towaru, ma możliwość podjęcia działań, jeśli poweźmie uzasadnioną wątpliwość co do rzetelności danych. Z tych też względów przyjęcie zgłoszenia celnego bez skorzystania z możliwości jego weryfikacji przed zwolnieniem towaru, poza szczególnymi przypadkami, które nie miały miejsca w sprawie, nie może być postrzegane jako błąd organu celnego, w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, co ewentualnie wykluczałoby możliwość retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. W stanie sprawy, w czasie dokonywania odprawy celnej organ celny nie miał świadomości, że strona dołączyła do zgłoszenia celnego umowę kupna-sprzedaży samochodu osobowego, która jak wykazało późniejsze postępowanie nie została podpisana przez sprzedawcę tego samochodu oraz, że wartość transakcyjna pojazdu była trzykrotnie wyższa niż deklarowana. Informację, co do ceny faktycznie zapłaconej za sprowadzony samochód osobowy organ celny uzyskał dopiero po dopuszczeniu pojazdu do swobodnego obrotu. Ujawnione przez szwajcarskie władze celne okoliczności wskazywały zarazem, że w sprawie zaistniała sytuacja, o jakiej mowa w ust. 4 art. 221 WKC, a mianowicie, że dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, co pozwoliło organowi celnemu, stosownie do treści tego przepisu, powiadomić dłużnika o kwocie długu celnego po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3 powołanego przepisu. Trybunał Sprawiedliwości UE w swoim orzecznictwie wskazuje (v. wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C- 62/06,), że kwalifikacja czynu, jako "czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych" leży w kompetencji organów celnych powołanych do określania dokładnej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych. Zdaniem Trybunału, dokonana przez organy celne kwalifikacja danego czynu, jako "czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych" nie stanowi stwierdzenia, że rzeczywiście popełnione zostało przestępstwo, lecz jest dokonywana jedynie w ramach i dla celów postępowania o charakterze administracyjnym, mającego na celu wyłącznie umożliwienie organom celnym skorygowania błędnego lub niewystarczającego poboru należności celnych przywozowych lub wywozowych. Dla ustalenia czy istniały przesłanki do zastosowania art. 221 ust. 4 WKC, wbrew temu co twierdzi autor skargi kasacyjnej, decydujące znaczenie miały dokumenty przekazane przez szwajcarskie władze celne, a nie pismo Referatu Dochodzeniowo – Śledczego UC w R. Stosownie do art. 86 ust. 1 Prawa celnego organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. W wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 312/08, NSA wyraził pogląd, że zestawiając wynikające z treści art. 194 § 1 i 2 o.p. trzy główne przesłanki definiujące pojęcie dokumentu urzędowego z uregulowaniami zawartymi w Protokole dodatkowym w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (stanowiący integralną część umowy z dnia 22 lipca 1972 r. między Europejska Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską; Dz.U.UE.L. 1997.169.77; Dz.U.UE-sp.02-8-306), należy dojść do wniosku, że pismo szwajcarskich władz celnych może stanowić dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 o.p. Zgodnie z art. 56 Prawa celnego, w przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Art. 221 ust. 3 zdanie drugie WKC stosuje się odpowiednio. Odesłanie w zd. drugim do art. 221 ust. 3 WKC oznacza jedynie tyle, że zawieszenie biegu terminu na powiadomienie następuje na czas procedury odwoławczej w sprawie celnej. W stanie sprawy organ celny zmieścił się w terminie zakreślonym przez art. 56 Prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 4 WKC, co czyni zarzut naruszenia art. 221 ust. 3 i 4 WKC niezasadnym. Niezasadnie też autor skargi kasacyjnej kwestionuje fakt przeprowadzenia postępowania w stosunku do wnoszącej skargę kasacyjną. Zgodnie z przepisami WKC dłużnikiem celnym może być m.in.: zgłaszający lub osoba, na rzecz której zgłoszenie celne jest składane - w przypadku przedstawicielstwa pośredniego (v. art. 201 ust. 3, art. 209 ust. 3, art. 211 ust. 3, art. 216 ust. 3 w.k.c.). W stanie sprawy zgłaszającą była stroną tego postępowania. Końcowo należy zauważyć, iż sposób sformułowania zarzutu naruszenia przepisów postępowania (bez powołania się nie na przepisy p.p.s.a., w tym na art. 141 § 4 p.p.s.a.) nie daje podstaw do merytorycznego odniesienia się do argumentacji skarżącej co do nieprawidłowości, które jej zdaniem popełnił Sąd I instancji. Podsumowując, skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach prawnych. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.