I GSK 802/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Ol 850/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w D. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody spowodowane suszą lub powodzią 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w D. na rzecz Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 10 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Ol 850/20 oddalił skargę A. Spółka z.o.o. w D. (dalej: skarżąca Spółka) na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z [...] października 2020 r., w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody spowodowane suszą lub powodzią. Spółka złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając: 1) art. 4 ust. 1 pkt. 2) w zw. z ust. 6 i 7 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2137 z późn. zm., dalej: ustawa o Agencji), w zw. z §13r ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. poz. 187 z późn. zm., dalej: rozporządzenie), poprzez ich błędną wykładnię i przez przyjęcie, iż pomoc dla producentów rolnych, o których mowa w 4 ust. 1 pkt. 2) ustawy o Agencji ma zastosowanie tylko do przedsiębiorstw/gospodarstw rolnych spełniających warunki do których odsyła §13r ust. 1 pkt. 3) rozporządzenie, w sytuacji gdy przepisy art. 4 ust. 1 pkt. 2) wskazując, iż pomoc opisana w tym przepisie dedykowana jest do każdego gospodarstwa rolnego w którym wystąpiły określone szkody, bez ograniczeń co do jego wielkości, w tym art. 4 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 6 i 7 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie uprawniają Rady Ministrów do określenia w rozporządzeniu wykonawczym kręgu podmiotów uprawnionych do w/w pomocy, w tym w szczególności nie uprawniają Rady Ministrów do ograniczenia kręgu gospodarstw rolnych, w których wystąpiły określone szkody, tylko do tych, będących mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014. Prawidłowa interpretacja i zastosowanie wyżej wymienionych przepisów prawa powinna prowadzić do wniosku, iż Rada Ministrów nie została uprawniona do zawężenia kręgu producentów rolnych uprawnionych do pomocy w zw. z wystąpieniem suszy w 2018r. do tych, którzy są mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014; a tym samym w/w ograniczenie podmiotowe powinno zostać pominięte, jako wprowadzone z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 6 i 7 ww. ustawy o Agencji; 2) §13r ust. 1 pkt. 3) rozporządzenia w zw. z art. 4 ust. 1 pkt. 2) w zw. z ust. 6 i 7 ustawy o Agencji oraz w zw. z w zw. art. 7, art. 87 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. 78, poz. 483, przez nieprawidłowe zastosowanie §13r ust. 1 pkt. 3 ww. rozporządzenia w sprawie w sytuacji, gdy powyższy przepis rozporządzenia pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą gradacji źródeł prawa oraz konstytucyjnie określonymi zasadami wydawania rozporządzeń w tym uregulowanymi w §115 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tj. Dz. U. z 2016, poz, 238) i jako wprowadzony do rozporządzeni z przekroczeniem delegacji ustawowej z art. 4 ust. 6 i 7 ustawy o Agencji, nie powinien w niniejszej sprawie zostać zastosowany; 3) art. 7 ust. 1 pkt. 1-3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy z ostrożności gdyby rozważać ograniczenie kręgu podmiotowego producentów rolnych uprawnionych do pomocy, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 2) ustawy o Agencji, do tzw. podmiotów MSP, to powiązania pomiędzy skarżącą a spółkami powiązanymi, zgodnie z powyższą definicją MSP na gruncie przepisów prawa polskiego nie powinny być brane pod uwagę, w konsekwencji miarodajne dla ustalenia wielkości skarżącej będzie zatrudnienie tylko w spółce A. Sp. z o.o. nieprzekraczające pułapu 250 osób, 4) art. 107 ust. 2 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 25 marca 1957r. (Dz. U. 2004 Nr 90, poz. 864) poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zgodnie z tym przepisem pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi jest zgodna z rynkiem wewnętrznym, w konsekwencji Sąd nieprawidłowo zastosował regulacje z art. 108 ust. 3 i 4 oraz 109 ww. Traktatu z powołaniem się na wyłączenia i ograniczenia oraz wyjątkowy charakter pomoc publicznej, podczas gdy prawidłowa interpretacja tych przepisów i ich prawidłowe zastosowanie powinny prowadzić do wniosku, iż regulacje Państwa Członkowskich dotyczące pomocy mającej na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, skoro są zgodne z rynkiem wewnętrznym, nie doznają dalej idących ograniczeń w ich stosowaniu. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym autor skargi kasacyjnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku z 10 marca 2021 r., I SA/Ol 850/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie. [...] października 2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR w Kętrzynie wpłynął wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy. Wnioskodawca wskazał, że prowadzi małe przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 50 pracowników, którego roczny obrót lub całkowity bilans roczny nie przekracza 10 mln euro, w rozumieniu przepisów załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Następnie decyzją z [...] listopada 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego w Kętrzynie przyznał pomoc w części. Po wznowieniu postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Kętrzynie decyzją z [...] lipca 2020 r. uchylił decyzję ostateczną z [...] listopada 2018 r. oraz odmówił przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu A. Sp. z o.o., ponieważ wnioskodawca przekroczył dopuszczalny pułap zatrudnienia 250 osób. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji ostatecznej oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. Przyjmuje się, że prawo materialne to normy prawne bezpośrednio regulujące stosunki pomiędzy podmiotami prawa, określając przesłanki (fakty) powodujące ich powstanie, zmianę lub wygaśnięcie. Do prawa materialnego zalicza się również normy prawne regulujące określone obowiązki, zakazy lub nakazy i przewidujące określone sankcje za ich nieprzestrzeganie. Inaczej mówiąc, przepisy prawa materialnego to takie, które kształtują sytuację prawną podmiotu. W ramach tej podstawy kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów wskazanych w pkt od 1 do 4 petitum skargi kasacyjnej. W pkt 3) zarzucono naruszenie § 13r ust. 1 pkt 3) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r., poz. 187, ze zm.) przez nieprawidłowe zastosowanie. Przepis ten brzmi: W 2018 i 2019 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014. Rozporządzenie Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznające niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w Artykule 2 Definicje stanowi, do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: 2) "MŚP" lub "mikroprzedsiębiorstwa, małe i średnie przedsiębiorstwa" oznaczają przedsiębiorstwa spełniające kryteria ustanowione w załączniku I. Z kolei, według Artykułu 2 Pułap zatrudnienia oraz pułapy finansowe określające kategorie przedsiębiorstw załącznika I: 1. Do kategorii mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) należą przedsiębiorstwa, które zatrudniają mniej niż 250 pracowników i których roczny obrót nie przekracza 50 mln EUR lub których całkowity bilans roczny nie przekracza 43 mln EUR. 2. W kategorii MŚP małe przedsiębiorstwo definiuje się jako przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 50 pracowników i którego roczny obrót lub całkowity bilans roczny nie przekracza 10 milionów EUR. 3. W ramach kategorii MŚP mikroprzedsiębiorstwo definiuje się jako przedsiębiorstwo zatrudniające mniej niż 10 pracowników i którego roczny obrót lub całkowity bilans roczny nie przekracza 2 mln EUR. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zostało wydane na podstawie art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2) tej ustawy, zadaniem Agencji jest wspieranie przedsięwzięć związanych ze wznowieniem produkcji w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej, w których wystąpiły szkody spowodowane przez suszę, grad, deszcz nawalny, ujemne skutki przezimowania, przymrozki wiosenne, powódź, huragan, piorun, obsunięcie się ziemi lub lawinę, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 grudnia 2020 r., I GSK 1137/20 (LEX nr 3106625) przedstawił następujące stanowisko: "Należy ponownie podkreślić, że ustawodawca na mocy art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR upoważnił Radę Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowego zakresu i sposobów realizacji zadań wymienionych w ust. 1, w tym warunków i trybu udzielania wsparcia w ramach tych zadań, mając na względzie priorytety polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych oraz efektywne wykorzystanie środków finansowych. Nie ulega zatem wątpliwości, że tak skonstruowana delegacja ustawowa obejmuje także umocowanie do określenia kategorii podmiotów uprawnionych do płatności (tj. "warunki" udzielania wsparcia) na przykład przez uprzywilejowanie niektórych grup przedsiębiorców. Ograniczenia w przyznawaniu pomocy publicznej, tj. przyznawanie jej małym i średnim przedsiębiorstwom, wynika z pewnych trudności w funkcjonowaniu MSP, w odróżnieniu od dużych przedsiębiorstw, które posiadają znacznie większy ekonomiczny potencjał i zaplecze, co ułatwia pokonywanie trudności. Tego typu działanie jest wpisane w politykę państwa w zakresie rolnictwa, która ma m.in. niwelować różnice w rozwoju." Według § 1, rozporządzenie określa szczegółowy zakres i sposoby realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwanej dalej "Agencją", w tym warunki i tryb udzielania wsparcia dla przedsięwzięć realizowanych w ramach tych zadań. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3) lit. a ) rozporządzenia, Agencja udziela pomocy finansowej z przeznaczeniem na wznowienie produkcji przez odtworzenie środków trwałych w gospodarstwach rolnych, w których wystąpiły szkody spowodowane przez suszę w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich. Z kolei, według § 5 ust. 2 i ust. 3 pomoc, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, jest udzielana: 1) zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1408/2013 oraz przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - w przypadku gdy szkody, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, oszacowane przez komisję powołaną przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce wystąpienia tych szkód, wynoszą nie więcej niż 30% średniej rocznej produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej z trzech ostatnich lat poprzedzających rok, w którym wystąpiły szkody, albo z trzech lat w okresie pięcioletnim poprzedzającym rok, w którym wystąpiły szkody, z pominięciem roku o najwyższej i najniższej wielkości produkcji, albo 2) na warunkach określonych w art. 25 rozporządzenia nr 702/2014 - w przypadku gdy szkody, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, oszacowane przez komisję powołaną przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce wystąpienia tych szkód: a) wynoszą powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej, o której mowa w pkt 1, z tym że jeżeli szkody te obejmują również szkody w środku trwałym, gdy szkody w tym środku dodatkowo przekraczają kwotę 3350 zł, b) wystąpiły w danym roku kalendarzowym co najmniej dwukrotnie w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej i wynoszą łącznie powyżej 30% średniej rocznej produkcji rolnej, o której mowa w pkt 1. Pomoc udzielana na warunkach, o których mowa w ust. 2 pkt 2, jest udzielana również dużym przedsiębiorstwom w rozumieniu art. 2 pkt 26 rozporządzenia nr 702/2014. Należy przypomnieć, że Artykuł 25 Pomoc na wyrównanie szkód spowodowanych przez niekorzystne zjawisko klimatyczne porównywalne do klęski żywiołowej rozporządzenia nr 702/2014 w ust. 1 do ust. 10 określa warunki udzielenia pomocy na wyrównanie szkód spowodowanych przez niekorzystne zjawisko klimatyczne porównywalne do klęski żywiołowej. Z tej regulacji prawnej wynika, że w przypadku szkód spowodowanych przez niekorzystne zjawisko klimatyczne porównywalne do klęski żywiołowej prawodawca przewidział pomoc udzielaną również dużym przedsiębiorstwom. Należy podkreślić, że podstawą prawną decyzji ostatecznej był § 13r ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, który zawiera trzy jednostki redakcyjne. Przepis ten brzmi: "W 2018 i 2019 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30% danej uprawy; 3) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014. Z przepisu tego wynika, że w przypadku zaistnienia szkody w gospodarstwie rolnym spowodowanej suszą lub powodzią pomoc finansową może uzyskać tylko producent rolny (rolnik) prowadzący działalność rolniczą z wykorzystaniem wszystkich jednostek do działalności rolniczej i zarządzanych przez rolnika, znajdujących się na terytorium tego samego państwa członkowskiego, którego gospodarstwo rolne jest mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem. W tym przypadku, inaczej niż w § 5 ust. 3 rozporządzenia, pomoc nie jest udzielana również dużym przedsiębiorstwom. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie: "W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie jest sporny. Nie jest kwestionowany przez spółkę fakt, że przekroczyła dopuszczalny pułap zatrudnienia, tj. 250 osób. Z dokumentów przedłożonych przez nią wynika, że należy ją traktować jako przedsiębiorstwo powiązane w rozumieniu powołanych wyżej przepisów (zgodnie z informacją zawartą w pkt 37 sprawozdania spółki jest ona powiązana z wymienionymi w nim podmiotami)." Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na podstawie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., to tym samym kastor nie kwestionuje stanu faktycznego przyjętego przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności. Fundamentalna zasada praworządności została rozwinięta w art. 6 kpa stanowiącym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Praworządność to przestrzeganie prawa przez organy administracji publicznej zgodnie z zasadą konstytucyjną wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. Rozstrzygając sprawę co do jej istoty organ administracji załatwia ją według czteroetapowego modelu stosowania prawa: ustalenie normy obowiązującej dla potrzeb rozstrzygnięcia, uznanie za udowodniony faktu na podstawie określonych materiałów i w oparciu o przyjętą teorię dowodów oraz ujęcie tego faktu w języku stosowanej normy, subsumcja faktu pod stosowaną normę prawną, wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy prawnej (Wróblewski J., Sądowe stosowanie prawa, PWN, Warszawa 1972 r. str. 52). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie naruszył prawa akceptując sposób zastosowania obowiązującego prawa w rozpoznawanej sprawie przez Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie. Sąd I instancji nie naruszył również przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców oraz art. 107 ust. 2 lit. b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, które nie były podstawą prawną decyzji ostatecznej, jak również innych przepisów prawa. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a., ponieważ producent rolny, w którego gospodarstwie rolnym zaistniały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy nie prowadził działalności rolniczej z wykorzystaniem gospodarstwa rolnego będącego mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.