I GSK 896/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Cudna po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 851/21 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w L. na akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. Sp. z o.o. w L. na rzecz Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 851/21 oddalił skargę M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej "skarżąca", "spółka") na akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Skarżąca złożyła wniosek do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w łącznej kwocie 30 tys. zł, na okres 3 miesięcy począwszy od czerwca 2021 r. Pismem z 26 sierpnia 2021 r. organ odmówił przyznania świadczeń objętych wnioskiem. Jako podstawę prawną podano art. 15ggb ust. 1, art. 15gga ust. 11 i 23 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), dalej "ustawa o Covid" w zw. z § 1a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych w skutek pandemii COVID-19 (Dz.U. z 2021 r., poz. 371), dalej "rozporządzenie". W uzasadnieniu wyjaśniono, że skarżąca nie spełnia warunku wskazanego w treści § 1a ww. rozporządzenia, to jest: prowadzenia działalności gospodarczej oznaczonej wskazanymi w tym przepisie kodami według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007. Organ ocenił spełnienie ww. warunku na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r. Skarżąca zaskarżyła ten akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 851/21 ją oddalił. Sąd I instancji w pełni podzielił stanowisko organu i w związku z tym za niezasadny uznał zarzuty skargi wskazujące na naruszenie rozporządzenia i ustawy przez nieuwzględnienie przez organ faktycznej, a nieobjętej wpisem w REGON, przeważającej działalności skarżącej, a zamiast tego uznanie za wiążące danych z bazy REGON. Podkreślił, że skutki nieujawnienia w rejestrze REGON rzeczywistej i aktualnej przeważającej działalności przedsiębiorcy obciążają wyłącznie stronę skarżącą. Sąd I instancji uznał za organem, że zgodnie z aktualnymi informacjami ujawnionymi w Bazie Internetowej REGON przeważająca działalność gospodarcza skarżącej na dzień 31 marca 2021 r., to działalność gospodarcza oznaczona według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) kodem: 78.30.Z, a kod ten nie jest wymieniony w art. 15gga ust. 1 ustawy o Covid. W odpowiedzi na skargę podkreślono, że Dyrektor WUP jest związany danymi zawartymi w rejestrze Regon i nie ma możliwości wywiedzenia inaczej niż to nakazuje wprost § 1a ust. 2 rozporządzenia. Następnie skarżąca, na podstawie art. 173 i w trybie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a.", zaskarżyła w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 851/21. Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 851/21, zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, to jest przepisu § la rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (dalej: "rozporządzenie o wsparciu") w zw. z art. 15gga ust, 1 i art. 15ggb ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm., dalej: ustawa o COVID) poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Skarżąca nie spełnia warunku uzyskania świadczenia, polegającego na prowadzeniu jako przeważającej działalności gospodarczej działalności oznaczonej wskazanymi w tym przepisie kodami zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD) 2007 według rejestru REGON, podczas gdy Skarżąca wykazała, że jej faktyczna, przeważająca działalności objęta jest kodem PKD 47.71.Z wskazanym w tym przepisie; 2) naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie i oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargi, a w konsekwencji naruszenie: a) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z § 1a rozporządzenia o wsparciu w zw. z art. 15ggaust. 1 i art. 15ggb ustawy naruszała wskazane wyżej przepisy prawa materialnego w sposób opisany w pkt 1) powyżej; b) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, pomimo iż zaskarżona odmowa zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy wydana przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi w dniu 26 sierpnia 2021 r., naruszała przepisy postępowania, tj.: art. 2, 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 2, 11 i 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (dalej: "p.p."), poprzez ich nie zastosowanie w rozstrzyganej sprawie co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi skutkujące brakiem wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy wydanej przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi w dniu 26 sierpnia 2021 r. nr FGŚP. 504.389.202 l.AG/15ggab. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację wniesionych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 851/21, w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi w trybie art. 185 p.p.s.a. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15; dostępny w CBOiS - orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie sformułowała przeciwko wyrokowi WSA trzy zarzuty, spośród których jeden dotyczy naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie wymienionych w nim przepisów, dwa zaś kolejne naruszenia przepisów postępowania. W tej więc sytuacji w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów procesowych, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08 - dostępne w CBOiS). I tak w pierwszym z procesowych zarzutów, oznaczonym w petitum skargi kasacyjnej numerem 2a, spółka podniosła uchybienie przez WSA art. 151, art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 1a rozporządzenia o wsparciu, w zw. z art. 15gga ust. 1 i art. 15ggb ustawy o COVID wskazując że miało to miejsce poprzez naruszenie tychże przepisów prawa materialnego. Odnosząc się więc do tej postaci zarzutu już na wstępie zauważyć należy, że wbrew deklaracjom jego autora odnosi się on w istocie nie do naruszenia prawa procesowego, ale prawa materialnego. W ramach tego zarzutu nie wskazano też pełnej i jednoznacznej postaci podnoszonego naruszenia prawa, o czym świadczy zawarte w jego treści odesłanie do zarzutu nr 1, dotyczącego naruszenia prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zarzut ten został nieprawidłowo skonstruowany w stopniu, który wyklucza możliwość uznania jego zasadności. W zakresie jego podstawy prawnej skarżąca kasacyjnie ograniczyła się bowiem do wskazania jako naruszone przez WSA jedynie wynikowych przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. takich które określają wyłącznie sposób orzekania wojewódzkiego sądu administracyjnego, w przypadku uwzględnienia przez niego skargi, między innymi na akt z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także oddalenia skargi), które nie mogą stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej, a także, jak sama to wprost przyznała, przepisów prawa materialnego - § 1a rozporządzenia o wsparciu w zw. z art. 15gga ust. 1 i art. 15ggb ustawy o COVID, w dodatku bez wymaganego wskazania postaci tego naruszenia. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że przedmiotowy zarzut jest wewnętrznie sprzeczny, jeżeli chodzi o jego podstawy, w rozumieniu art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., a przy tym niejasny i niekompletny. Dodać przy tym należy, że prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego nie można kwestionować poprzez zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisów postępowania. W tej więc sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na opisane wyżej wady omawianego zarzutu, nie był w stanie odnieść się do niego merytorycznie, w konsekwencji czego zarzut ten uznać należało za nieskuteczny. W drugim z procesowych zarzutów skarżąca kasacyjnie podniosła również naruszenie tych samych wynikowych przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności art. 146 § 1 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a to w związku z nieuchyleniem zaskarżonego aktu, który jej zdaniem został wydany z naruszeniem tj.: art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP, art. 2, art. 11 i art. 12 Prawo przedsiębiorców, poprzez ich niezastosowanie w sprawie. W tym wypadku również, w ramach podstaw prawnych zarzutu skarżąca kasacyjnie, poza art. 12 Prawa przedsiębiorców odnoszącym się do ogólnych zasad prowadzenia postępowania wobec czy też z udziałem przedsiębiorców, odwołała się do przepisów tej ustawy o materialnoprawnym charakterze. Co zaś się tyczy Konstytucji, to jako naruszone wymieniła przepisy statuujące, w sposób ogólny i generalny, pewne zasady ustrojowe, z których to nie sposób jest wywieść wprost, bez powiązania ich z innymi regulacjami o niewątpliwie procesowym charakterze, jakichkolwiek wniosków dotyczących ewentualnych uchybień proceduralnych na gruncie niniejszej sprawy. Niezależnie od powyższego dodać również należy, że formułując twierdzenie odnośnie postaci naruszenia prawa, stanowiącego według skarżącej kasacyjnie podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, wskazała ona na nieprzyznanie jej wsparcia na rzecz ochrony miejsc pracy. Wynika z tego w sposób jednoznaczny, że w tym przypadku upatruje ona uchybienia ze strony WSA nie tyle w popełnionych przez niego błędach proceduralnych, o istotnym z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy znaczeniu, ile w akceptacji stanowiska organu, co do meritum sprawy. Tym samym więc stwierdzić należy, że również w przypadku tego zarzutu nie porusza ona w istocie kwestii procesowych. W kwestii podstaw prawnych omawianego zarzutu zauważyć należy, że skarżąca kasacyjnie, odwołując się m.in. do przepisów ustawy o COVID, całkowicie pominęła chociażby jego art. 15gga ust. 9, odnoszący się przynajmniej częściowo do weryfikacji wniosku oraz załączonych do niego oświadczeń, a więc traktujący o procesowych aspektach przyznawania wsparcia na ochronę miejsc pracy. Tak więc już tylko z tego względu omawiany zarzut nie mógł zostać uznany za zasadny. W przedmiotowej sprawie WSA oddalając skargę spółki stwierdził, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdowały zastosowania na gruncie niniejszej sprawy, albowiem nie regulują one postępowania w sprawie rozstrzyganej innym niż decyzja czy postanowienie aktem dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Taką zaś formę załatwienia sprawy wywiódł bezpośrednio z § 1a rozporządzenia o wsparciu w zw. z art. 15gga ust. 1 i art. 15ggb ustawy o COVID. Spółka nie zgadzając się ze stanowiskiem WSA, w wywiedzionej od jego wyroku skardze kasacyjnej nie zarzuciła uchybienia żadnego z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, natomiast zasadność swojego poglądu na istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy kwestie wywodzi z innego rodzaju przepisów, tj. Konstytucji i Prawa przedsiębiorców, do których WSA się nie odwoływał. Z ich treści nie sposób też wywieść zasadności podnoszonych przez nią twierdzeń. W zakresie prawnych podstaw prowadzenia postępowania w sprawie przyznania wnioskowanego przez spółkę wsparcia stwierdzić należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, zakres niezbędnego do przeprowadzenia postępowania w konkretnej sprawie postępowania wyjaśniającego, jego kierunek i podstawy, wyznaczony jest regulacjami prawa materialnego, tj. jego wykładnią. Tak więc dążąc do zakwestionowania stanowiska WSA spółka powinna była wyjść od wykładni odpowiednich przepisów, dotyczących bezpośrednio wnioskowanej przez siebie formy wsparcia, formułując odpowiedni zarzut w tym względzie, czego jednak nie zrealizowała. Niezależnie od powyższych rozważań należy dojść do wniosku o niezasadności naruszenia art. 2 i 32 Konstytucji RP i zasady proporcjonalności. Otóż przyjmując nawet za punkt odniesienia wykładnię § 1a ust. 1 i 2 rozporządzenia o wsparciu dokonaną przez organ administracyjny i zaakceptowaną przez WSA, swoiste uproszczenie procedury w tym przypadku rodzi określone konsekwencje w stosunku do wszystkich podmiotów, które chciały skorzystać z pomocy przewidzianej w ww. przepisie prawa. Wszystkie te podmioty miały możliwość skorzystania z pomocy na tych samych zasadach. Jednak autor skargi kasacyjnej w ramach zarzutu procesowego i naruszenia zasady proporcjonalności nie wykazał, na czym owa nieproporcjonalność polegała, a przede wszystkim, że sposób weryfikacji spełnienia wymogu do przyznania świadczenia przewidzianego ustawą i rozporządzeniem jest nieproporcjonalny do skutków jakie wywołuje. Zarzutu naruszenia art. 7 Konstytucji RP autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił. Jak wskazuje autor skargi kasacyjnej WSA nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu naruszenia przez organ zasady proporcjonalności i art. 32 Konstytucji RP. Jednocześnie jednak w skardze kasacyjnej nie zawarto zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP. Mając na uwadze powyższe należy dojść do wniosku, że autor skargi kasacyjnej nie podważył ustaleń w zakresie stanu faktycznego dokonanych przez organ administracyjny i przyjętych przez WSA w zaskarżonym orzeczeniu. W ramach jedynego zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego spółka zarzuciła dopuszczenie się przez WSA błędnej wykładni i wadliwego zastosowania § 1a rozporządzenia o wsparciu w zw. z art. 15gga ust. 1 i art. 15ggb ustawy o COVID. W twierdzeniach przedmiotowego zarzutu ograniczyła się jednak do samego powołania się na błędną wykładnię, bez wyjaśnienia na czym błąd w tym zakresie miałby polegać, koncentrując się na kwestii wadliwego zastosowania wymienionych przez siebie regulacji, skutkującego nieprzyznaniem jej wsparcia. Do błędów w zakresie wykładni jedynie pobieżnie odniosła się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, enigmatycznie wskazując na niewłaściwe, jej zdaniem, przywiązanie nadmiernej wagi przez WSA do rezultatów wykładni językowej. Jej argumenty w tym zakresie są jednak bardzo ogólnikowe i mało precyzyjne, wobec czego nie sposób jest stwierdzić w czym w istocie i w jakim zakresie upatruje błędu wykładni ze strony WSA. Tak więc w oparciu o tego rodzaju twierdzenia przedmiotowego zarzutu nie można wytknąć WSA instancji nieprawidłowości prowadzącej do konieczności uchylenia jego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zaś ani uprawniony, ani tym bardziej zobowiązany do modyfikowania czy uzupełniania zarzutów skarg kasacyjnych stron, które zostały sformułowane w sposób wadliwy bądź niepełny. W kwestii wadliwego zastosowania wymienionych w zarzucie przepisów stwierdzić zaś należy, że bez uprzedniego podważenia zaprezentowanej przez WSA ich wykładni, a także prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, z czym na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia, wszelkie twierdzenia w tym zakresie nie znajdują uzasadnionych podstaw. W istocie bowiem nie wiadomo z czego skarżąca kasacyjnie wywodzi błędne zastosowanie wymienionych przez siebie regulacji prawa materialnego. Jej stanowisko w tym zakresie ogranicza się w rzeczywistości do prostego zaprzeczenia ocenie zaprezentowanej przez WSA, co do legalności odmowy zakwalifikowania jej przez Dyrektora WUP w Łodzi do podpisania umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Końcowo dodać również należy, że nie zgadzając się z WSA, co do ustalania rodzaju działalności, mającej dla niej charakter działalności przeważającej, spółka całkowicie pominęła przepis który mówi o czynieniu ustaleń w tym zakresie na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON, tj. § 1a ust. 2 rozporządzenia o wsparciu. Ta jednostka redakcyjna generalnie powołanego przepisu § 1a rozporządzenia wykonawczego nie została wymieniona w ramach żadnego z zarzutów, co również potwierdza to, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie dotyka istoty problemu, związanego z przyznaniem wsparcia na ochronę miejsc pracy. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz Dyrektora WUP w Łodzi kwotę 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną, jako pełnomocnik umocowany do działania w postępowaniu przez sądami obu instancji.