I OSK 1076/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant asystent sędziego Dominika Sasin-Knothe, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dowódcy Garnizonu Warszawa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 947/14 w sprawie ze skargi D.W. na decyzję Dowódcy Garnizonu Warszawa z dnia 14 marca 2014 r. nr [..] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową 1. prostuje sentencję i punkt 4 zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce słów "Dowódcy Garnizonu Warszawskiego" wpisuje słowa "Dowódcy Garnizonu Warszawa"; 2. oddala skargę kasacyjną; 3. zasądza od Dowódcy Garnizonu Warszawa na rzecz D.W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 947/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi D.W. na decyzję Dowódcy Garnizonu Warszawskiego z dnia 14 marca 2014 r. nr 114 w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; oraz uchylił postanowienie Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 22 lipca 2013 r. dotyczące wznowienia postępowania w zakresie sprawy zakończonej decyzją Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [..] z dnia 29 czerwca 2012 r. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Olsztynie wystąpił do Dowódcy Garnizonu Warszawa o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON z dnia 29 czerwca 2012 r. przyznającej chor. D.W. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 25% kwoty należnego uposażenia zasadniczego. Dowódca Garnizonu Warszawa decyzją z 29 stycznia 2013 r. stwierdził nieważność ww. decyzji Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON z dnia 29 czerwca 2012 r. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania Minister Obrony Narodowej uchylił decyzję z 29 stycznia 2013 r., podnosząc, że wadliwa decyzja z 29 czerwca 2012 r. winna być wyeliminowana z obrotu prawnego w drodze wznowienia postępowania. Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego MON wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z 13 września 2013 r. uchylił decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON z dnia 29 czerwca 2012 r. przyznającą chor. D.W. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 25% kwoty należnego uposażenia zasadniczego. Decyzja ta została uchylona przez Dowódcę Garnizonu Warszawa. Ponownie rozpoznając sprawę, Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego MON decyzją z 19 grudnia 2013 r. uchylił decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON z dnia 29 czerwca 2012 r., przyznał stronie dodatek za długoletnią służbę w wysokości 300 zł miesięcznie, który zwiększył o 20% kwoty należnego uposażenia zasadniczego. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego przez stronę odwołania, Dowódca Garnizonu Warszawa decyzją z 14 marca 2014 r. utrzymał w mocy skarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że dla celów przyznania podoficerowi dodatku za długoletnią służbę winien być brany staż służby, wynoszący 24 lata, 3 miesiące i 7 dni. Organ wskazał również, że strona w okresie od 18 kwietnia 1989 r. do 9 października 1990 r., czyli przez rok, 5 miesięcy i 20 dni była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w Kopalni Węgla Kamiennego w [..] i w J.W. Nr [..] w [..]. Organ ustalił również, że decyzją z 30 maja 1994 r. Dowódca J.W. w [..], działając na mocy upoważnienia zawartego w art. 12 ustawy z 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy, zaliczył stronie okres pracy w kopalni do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość uposażenia według stopnia wojskowego. W ocenie organu, skutki decyzji Dowódcy J.W. w [..] nie powinny być uwzględniane w chwili obecnej, bowiem brak jest podstaw prawnych do przenoszenia uregulowań ustawy o uposażeniu żołnierzy, na świadczenia wprowadzone ustawą z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W obecnym porządku prawnym nie występuje bowiem świadczenie określone uposażeniem według stopnia wojskowego. Powyższe konkluzje organ zestawił z treścią art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i uznał, że zaszły przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie. Doszło bowiem do wykrycia nowych okoliczności faktycznych, czy dowodów, nieznanych organowi wydającemu decyzję z 29 czerwca 2012 r. Nie jest zaś istotne, czy te nowe okoliczności były nieznane wcześniej organowi z powodu zaniedbań w dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego. Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł D.W., wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił organowi naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. przez wadliwą interpretację, - art. 16 K.p.a. poprzez orzekanie w sprawie mimo braku przesłanek do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że organ wznowił postępowanie w oparciu o normę art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., zgodnie z którą, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane organowi który wydał decyzję. Badając sprawę Sąd I instancji nie dopatrzył się zaś tego, aby w skarżonej decyzji wykazano okoliczność pojawienia się nowych dowodów czy nowych okoliczności faktycznych. Organ istnienie podstawy wznowieniowej wywiódł jedynie z odmiennej interpretacji skutków, wywołanych decyzją Dowódcy J.W. w [..] z 30 maja 1994 r., podkreślając w uzasadnieniu decyzji, że nie ma podstaw do przenoszenia uregulowań ustawy z 1974 r. na świadczenia z ustawy z 2003 r. Dokonanie zaś odmiennej interpretacji przepisów prawa nie jest równoznaczne z pojawieniem się nowej okoliczności faktycznej, czy nowego dowodu. W tym zakresie istnieje od lat ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, którego przykładem mogą być m.in. tezy wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego: - z 15 września 1987 r. (IV SA 436/87) – "odmienna wykładnia przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę decyzji rozstrzygającej istotę sprawy, nie jest ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania administracyjnego", - z 1 lutego 2012 r. (II OSK 2154/10) – "sama zmiana oceny dowodów, nie może stanowić podstawy do podważenia trwałości decyzji w trybie wznowieniowym (...)", - z 1 kwietnia 2014 r. (I OSK 236/13) – "odmienna ocena stanu faktycznego już znanego organowi, dokonana przez inny organ, nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego". Sąd I instancji podkreślił ponadto, że podstawy do wznowienia postępowania, wskazane przez organ, nie mogą zostać w sposób skuteczny uznane za nowe - nieistniejące w dniu wydawania kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w sposób jednoznaczny wskazuje bowiem na to, że wydając decyzję z 29 czerwca 2012 r. Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego MON miał wiedzę zarówno o decyzji Dowódcy J.W. w [..] z 30 maja 1994 r., jak też o treści ustawy z 1974 r. o uposażeniu żołnierzy i ustawy z 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wskazuje na to jednoznacznie fakt uwzględnienia przez organ skutków powyższej decyzji z 30 maja 1994 r. Stąd więc również brak było przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją. Na marginesie Sąd wskazał, iż nietrafnie organ powołuje orzeczenia sądowe dotyczące kwestii zaniedbań pracownika w wyjaśnianiu stanu faktycznego. Tego typu okoliczność nie miała miejsca w sprawie. Stan faktyczny był niesporny i jednakowy zarówno na etapie wydawania kwestionowanej, jak i skarżonej decyzji, zaś organ wywiódł jedynie obecnie odmienne wnioski z analizy materiału dowodowego. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., natomiast korzystając z upoważnienia przewidzianego w art. 135 P.p.s.a., uchylił także postanowienie, mocą którego wznowiono postępowanie w sprawie, uznając, że jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dowódca Garnizonu Warszawa, zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji stwierdzenie, iż doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania przez przyjęcie, iż nie zaistniały w sprawie, istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., podczas gdy wymóg by nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi wydającemu decyzję należy rozumieć w ten sposób, że podstawę do wznowienia postępowania stanowi również nowa okoliczność nieznana organowi prowadzącemu pierwotne postępowanie z powodu zaniedbań w wyjaśnieniu stanu faktycznego; 2) art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez niedokonanie wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego i przyjęcie, iż "organ istnienie podstawy wznowieniowej wywiódł jedynie z odmiennej interpretacji skutków, wywołanych decyzją Dowódcy J.W. w [..] z 30 maja 1994 r. podkreślając w uzasadnieniu decyzji, że nie ma podstaw do przenoszenia uregulowań ustawy z 1974 r. na świadczenia ustawy z dnia 2003 r.", podczas gdy organy, nie wiązały owej "podstawy wznowieniowej" z odmienną interpretacją skutków, wywołanych decyzją Dowódcy JW w [..] z 30 maja 1994 r., a także podkreślały konsekwentnie jedynie, iż "zaliczenie skarżącemu do okresu służby wojskowej w celu przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową pracy cywilnej było efektem zaniedbań w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w zakresie wiązania go postanowieniami decyzji dowódcy JW. 2031 w [..] "; 3) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, pozbawiające skarżący kasacyjnie organ informacji o przesłankach rozstrzygnięcia; 4) art. 32 P.p.s.a., poprzez niewłaściwe oznaczenie w zaskarżonym wyroku organu, jako "Dowódca Garnizonu Warszawskiego", podczas gdy organ ten powinien być oznaczony jako "Dowódca Garnizonu Warszawa". W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną D.W. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 powołanego artykułu. Z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny poza nieważnością postępowania (która w niniejszej sprawie nie zachodzi) może rozpoznawać jedynie te uchybienia, które zostały wskazane przez stronę skarżącą kasacyjnie. Sąd II instancji nie jest zobowiązany ani uprawniony do uzupełniania za stronę zarzutów kasacyjnych. Zakres postępowania kasacyjnego wyznacza zatem strona przez przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Rozpoznając we wskazanych granicach skargę kasacyjną złożoną w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tych względów nie zasługuje na uwzględnienie. W okolicznościach niniejszej sprawy za niezasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzające się do podważenia stanowiska Sądu I instancji, który przyjął brak podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten może mieć zatem zastosowanie wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe – a więc chodzi tu o okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak i pierwszy raz odkryte przez stronę. Po drugie "nowe okoliczności faktyczne" bądź "nowe dowody" musiały istnieć już w dniu wydania decyzji ostatecznej. Po trzecie "nowe okoliczności faktyczne" bądź "nowe dowody", nie były znane organowi w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Organ wznawiający postępowanie w niniejszej sprawie ustalił, że decyzją z 30 maja 1994 r. Dowódca J.W. w [..], zaliczył skarżącemu okres pracy w kopalni do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość uposażenia według stopnia wojskowego. W ocenie organu nadzoru, skutki decyzji Dowódcy J.W. w [..] nie powinny być uwzględniane w chwili obecnej, bowiem brak jest podstaw prawnych do przenoszenia uregulowań ustawy o uposażeniu żołnierzy, na świadczenia wprowadzone ustawą z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W związku z powyższym Dowódca Garnizonu Warszawa uznał, iż w sprawie doszło do wykrycia nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi wydającemu decyzję z dnia 29 czerwca 2012 r., natomiast zdaniem organu nie ma znaczenia fakt, że te nowe okoliczności były nieznane wcześniej organowi z powodu zaniedbań w dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego. Pozostaje zatem do rozważenia kwestia, czy w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zarówno w orzecznictwie jak i nauce prawa administracyjnego przyjmuje się, że ujawnienie nowych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia, wygenerowania dowodów) w późniejszym terminie, to jest już po wydaniu decyzji ostatecznej, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy i mogły istnieć w dniu wydania kwestionowanej decyzji, a które nie były znane organowi w momencie jej podejmowania (por. M.Jaśkowska Komentarz do art.145 Kodeksu postępowania administracyjnego, stan na dzień 22 października 2012, LEX oraz wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2011r. sygn. akt II GSK 1358/10, LEX nr 1151651). Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r. (II FSK 341/2005) "ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktycznie są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną". Nowe dowody, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę dowody jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1454/00, OSP z 2001r. Nr 2, poz. 21, t. I). Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym (glosowanym) wyroku (opubl. W ONSA z 2001 r. Nr 3, poz. 123) przez pojęcie okoliczności faktycznych lub nowych dowodów nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2005 r., FSK 1752/2004). Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności. Wyjaśnić również należy, że błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności, albowiem są to dwie różne sytuacje, spośród których tylko i wyłącznie ta druga stanowi przesłankę wznowienia postępowania. W korespondencji do przedstawionych uwag i argumentów przypomnienia wymaga więc również, że odmienna ocena stanu faktycznego już znanego organowi, a dokonana przez inny organ w innym postępowaniu, nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzą wątpliwości ustalenia Sądu I instancji, że wydając decyzję z 29 czerwca 2012 r. Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego MON miał wiedzę zarówno o decyzji Dowódcy J.W. w [..] z 30 maja 1994 r., jak też o treści ustawy z 1974 r. o uposażeniu żołnierzy i ustawy z 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Należy zauważyć, iż fakt ten potwierdził sam organ, który w piśmie z dnia 10 stycznia 2013 r. (k- 5 akt administracyjnych), skierowanym do Dowódcy Garnizonu Warszawa, oświadczył, że "wszystkie wydane przeze mnie decyzje dotyczące dodatku za długoletnią służbę wojskową uwzględniały stan faktyczny i przebyty, ustalony poprzednimi decyzjami tego typu, wydanymi przez organy wojskowe, tj. decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [..], załączniki: świadectwo pracy z Jednostki Wojskowej Nr [..][..] i świadectwo pracy z KWK "[..]" w [..]". Zatem stwierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, iż okoliczności te nie były znane organowi prowadzącymi pierwotne postępowanie na skutek zaniedbań w wyjaśnieniu stanu faktycznego, jest nietrafione. Natomiast do nowych okoliczności faktycznych nie należy również dokonana przez organ nadzoru ocena materiału dowodowego sprawy ani też zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja. Zatem niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niedokonanie wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego. Wskazać należy, iż zarzuty te zostały wadliwie postawione. W przepisie art. 106 § 5 P.p.s.a. zostało zawarte wyłącznie odesłanie do odpowiedniego stosowania Kodeksu postępowania cywilnego w przypadku przeprowadzania przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego, w myśl art. 106 § 3 P.p.s.a. Wynika stąd, iż przepis art. 106 § 5 P.p.s.a. mógłby być naruszony tylko w sytuacji, gdyby w postępowaniu sądowym w niniejszej sprawie Sąd I instancji prowadził uzupełniające postępowanie dowodowe i zaniechał zastosowania odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponadto należy wyjaśnić, iż zadaniem Sądu administracyjnego jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu i przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w tym ocena, czy organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Sąd I instancji w niniejszej sprawie nie ustalał stanu faktycznego sprawy, a oceniał prawidłowość wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozpatrzenia sprawy i ustalenie stanu faktycznego przez organ administracji publicznej. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sądowi I instancji w tym zakresie nie można skutecznie zarzucić wadliwości. Sąd I instancji dokonał oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy w oparciu o całość akt administracyjnych przekazanych przy skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odnosząc się do zarzutu skargi pominięcia w zaskarżonym wyroku wyjaśnienia kwestii podnoszonej przez organy, iż "zaliczenie skarżącemu do okresu służby wojskowej w celu przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową pracy cywilnej było efektem zaniedbań w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy" i połączenia tego zarzutu z art. 134 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał go za niezasadny. Zarzut naruszenia przepisów postępowania, zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. dla swojej skuteczności musi zostać uzasadniony w taki sposób, by wykazano nim, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak własnego wywodu Sądu w tym zakresie, aczkolwiek stanowi uchybienie, to nie może być uwzględniony jako skuteczny zarzut, ponieważ skarżący nie wykazał, że uchybienie to miałoby wpływ na wynik sprawy tzn. przyniosłoby inne rozstrzygnięcie. Nie można także zgodzić się z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, że uzasadnienie wyroku dotknięte jest wadą, która wyczerpuje dyspozycję art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie wyroku. Jest to przepis o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Na gruncie uchwały NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 (publik. ONSAiWSA 2010/3/39) przyjmuje się, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby taki zarzut mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09, publik. CBOSA). Oznacza to, że wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawał takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, publik. CBOSA). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi, o których stanowi art. 141 § 4 P.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 32 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe oznaczenie w zaskarżonym wyroku organu, jako "Dowódca Garnizonu Warszawskiego", podczas gdy organ ten powinien być oznaczony jako "Dowódca Garnizonu Warszawa". Stosownie zaś do przepisu art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Oznacza to, że w tej sprawie stroną jest Dowódca Garnizonu Warszawa, którego decyzja jest przedmiotem skargi do Sądu I instancji. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w toku postępowania sądowego jako organ będący stroną występował Dowódca Garnizonu Warszawa. Nie zmienia tego faktu to, że Sąd I instancji omyłkowo w sentencji wyroku wpisał "Dowódcę Garnizonu Warszawskiego", co wskazuje jedynie na oczywistą omyłkę pisarską., tym bardziej, że w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji używa prawidłowej nazwy organu. Mając zatem na uwadze, że w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji omyłkowo wskazał, że skarga D.W. została złożona na decyzję "Dowódcy Garnizonu Warszawskiego" zamiast na decyzję "Dowódcy Garnizonu Warszawa", Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1, § 2 i § 3 w związku z art. 166 P.p.s.a., sprostował ten błąd z urzędu w ten sposób, że w sentencji wyroku i w pkt. 4 wyroku w miejsce słów "Dowódcy Garnizonu Warszawskiego" wpisał słowa "Dowódcy Garnizonu Warszawa". Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 11