I OSK 1249/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Po 833/16 w sprawie ze skargi M. C. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 lutego 2017 r., sygn.akt II SA/Po 833/16 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. ponownie rozpoznając sprawę, z powołaniem na przepis art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia podano, że pismem z dnia [...] czerwca 2015r. M. C. wskazała, że odwołuje się także od decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...], z dnia [...] kwietnia 2015r.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem nr [...], z dnia [...] lipca 2015r., na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania wyjaśniając, że w dacie składania odwołania tj. [...] kwietnia 2015r. strona nie była w posiadaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., ponieważ odebrała ją dnia [...] kwietnia 2015 r. Na powyższe postanowienie M. C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Po 843/15 uchylił zaskarżone postanowienie. Ponownie rozpoznając sprawę SKO wskazało, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie, od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Organ odwoławczy podniósł, że przed rozpoznaniem odwołania pod względem merytorycznym, zobowiązany był w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy wniesione zostało w terminie przewidzianym w ustawie. Organ wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru wynika, że decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2016r. doręczono M. C. w dniu [...] kwietnia 2015r., którą to okoliczność Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku uznał za bezsporną. Zatem termin do wniesienia odwołania przez M. C. od przedmiotowej decyzji upłynął w dniu [...] maja 2015r. Tymczasem odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione w dniu [...] czerwca 2015 r., czyli po upływie ustawowego terminu. Przy czym w zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. strona została prawidłowo pouczona o terminie i sposobie wniesienia odwołania. Organ wskazał, że przekroczenie terminu do wniesienia środka odwoławczego jest okolicznością obiektywną i jego niedotrzymanie, nawet nieznaczne, zobowiązuje organ do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie, co zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia o niedopuszczalności odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jednocześnie organ wskazał, że strona nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła M. C., która wskazała na przewlekłość procesu odwoławczego oraz zarzuciła, że SKO w P. nie zapoznało się z treścią uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zapadłego w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga była zasadna i na wstępie wskazał, że sprawa nieterminowego złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji, w której orzeczono m. in. o uznaniu za nienależnie pobrane w okresie od [...] lutego 2014 r. do [...] września 2014 r. świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną H. C. w kwocie [...] zł miesięcznie, przyznane decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r., a także ustalił wysokość nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na łączną kwotę [...] zł plus ustawowe odsetki, naliczone na dzień [...] kwietnia 2015 r. w kwocie [...] zł oraz dalsze odsetki ustawowe naliczane od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia spłaty – była już przedmiotem postępowania przed tym Sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 lutego 2016 r., sygn akt II SA/Po 843/15 uchylił postanowienie SKO w P. z dnia [...] lipca 2015 r., stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Sąd meriti podniósł, że art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz.718, dalej jako p.p.s.a ) stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tym samym ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Sąd I instancji przyznał rację skarżącej, że SKO ponownie rozpoznając sprawę nie dostosowało się do zawartej w tym wyroku wykładni przepisów i nie wykonało wytycznych zawartych w uzasadnieniu, podkreślając, że zarówno z oceną prawną jak i dalszymi wskazaniami co do postępowania związani są zarówno organ administracji jak i sąd ponownie rozpoznający sprawę. Związanie takie trwa tak długo, jak długo nie zmieni się stan prawny, ewentualnie istotne okoliczności stanu faktycznego. W niniejszej sprawie stan prawny jest niezmienny, podobnie jak istotne okoliczności stanu faktycznego. Należy więc przypomnieć, że Sąd w ww. przywołanym wyroku wskazał, że skarżąca uzupełniła w terminie odwołanie od zaskarżonej decyzji nr [...], a zatem zasadnym było uznanie, że organ drugiej instancji powinien odwołanie rozpoznać. Do takiego przekonania doprowadziło Sąd poprzednio rozstrzygający w tej sprawie ustalenie, że skarżąca odwoływała się od trzech decyzji, które były ze sobą powiązane co do przedmiotu, albowiem dotyczyły świadczeń alimentacyjnych. Sąd podał, że rolą organu w postępowaniu nie jest tylko zastosowanie przepisów prawa, ale również udzielenie stronie postępowania takiej opieki, która zagwarantuje realizację zasad wynikających z k.p.a. Obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy, powinien być rozumiany na tyle szeroko, jak to tylko możliwe, a udowodnione naruszenie tego obowiązku powinno być traktowane jako wystarczająca podstawa do uchylenia rozstrzygnięcia organu. Sąd wskazał, że szczególnie rygorystycznie zasada informowania stron musi być przestrzegana w postępowaniu, w którym uczestniczą podmioty nieprofesjonalne, a wręcz nieporadne. Tymczasem w niniejszej sprawie działanie organu nosiło cechy działania na szkodę strony skarżącej, z góry bowiem założono, że doprecyzowanie przez skarżącą żądania i tak zamknie drogę odwoławczą od decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia tego odwołania. Zdaniem Sądu, wyżej przedstawione postępowanie organu nie powinno skutkować stwierdzeniem przez Kolegium niedopuszczalności odwołania. W sprawie poddanej sądowej kontroli doszło do uzupełnienia odwołania przez skarżącą, co z kolei prowadzi do konkluzji, że organ pierwszej instancji powinien rozpoznać odwołanie od decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r..Tymczasem po zwrocie akt administracyjnych wraz z wyrokiem i uzasadnieniem Sądu wydanym w sprawie II SA/Po 843/15, SKO w P. wezwał Panią M. C. do oświadczenia - czy podtrzymuje odwołanie od decyzji [...] kwietnia 2015 r., nr [...]. Skarżąca podtrzymała w całości wniesione odwołanie. W ocenie Sądu meriti nie było więc żadnych podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia z [...] lipca 2016 r. o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Wiążące w tym zakresie dla organu było rozstrzygnięcie Sądu w ww. sprawie, podobnie jak przesądzone zostało zdaniem Sądu I instancji wyrokiem wydanym w sprawie syg.akt II SA/Po 843/15 to, że organ odwoławczy miał obowiązek merytorycznie rozpoznać to odwołanie. Reasumując Sąd meriti podniósł, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7 i 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, naruszenie art. 134 i art. 129 § 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie oraz naruszenie przepisu art. 153 p.p.s.a poprzez niedostosowanie się do oceny prawnej i wskazań omawianego wyżej wyroku. Powyższe uchybienia procedury miały istotny wpływ na wynik sprawy, co spowodowało, że Sąd meriti na podstawie art. 145 §1 pkt.1 lit.c p.p.s.a orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę organ jest związany przedstawioną wykładnią prawa i zobowiązany do rozpoznania merytorycznego odwołania skarżącej wywiedzionego od decyzji z [...] kwietnia 2015 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zaskarżając powyższe orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...] w następstwie błędnej oceny i przyjęcia przez Sąd I instancji, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydając powyższe postanowienie naruszyło przepis art. 153 p.p.s.a., poprzez niedostosowanie się do oceny prawnej i wskazań zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Po 843/15, w sytuacji gdy naruszenie takie nie miało miejsca; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 i art. 129 § 2 k.p.a., poprzez wydanie wyroku uwzględniającego skargę M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 14 lipca 2016 r. i uchylenie zaskarżonego postanowienia w następstwie nieuzasadnionego przyjęcia przez Sąd I instancji, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. rozpoznając sprawę naruszyło przepisy art. 134 i 129 § 2 k.p.a. oraz poprzez nieuzasadnione uznanie przez Sąd, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniesione zostało w terminie; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 9 oraz art. 134 i art. 129 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...], na skutek błędnego uznania przez Sąd I instancji, że organ odwoławczy naruszył w/w normy prawne, w sytuacji gdy naruszenie takie nie miało miejsca; 4) art. 151 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie normy tego przepisu, w sytuacji kiedy skarga jako nieuzasadniona winna zostać oddalona. Powołując się na przedstawione powyżej podstawy skargi kasacyjnej, wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2) zasądzenie na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumenty na poparcie zarzutów skargi oraz podniesiono, że wbrew ocenie zawartej w zaskarżonym wyroku, Kolegium przy rozpatrzeniu sprawy nie naruszyło przepisu art. 153 p.p.s.a. i rozpoznając ponownie sprawę z odwołania strony od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietna 2015 r. dostosowało się do oceny prawnej i wskazań sądu administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Po 843/15. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, a według 182 § 3 p.p.s.a. - na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawili odmiennych wniosków procesowych skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Rozpoznając skargę kasacyjną stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Skargę kasacyjną oparto o zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art.174 pkt 2 p.p.s.a.. Wskazane przez skarżące kasacyjnie Kolegium naruszenie przez Sąd meriti art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art.153 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni bowiem podziela opinie Sądu I instancji w zakresie oceny, że nie doszło zastosowania się przez organ - mimo obowiązku wynikającego z art.153 p.p.s.a. do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Po 843/15 , z których wprost wynikało, że organ powinien rozpoznać odwołanie skarżącej od decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. Innymi słowy nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego łączony z niezastosowaniem się przez Sąd I instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W jednolitym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że dla organu administracji publicznej ponownie rozpatrującego sprawę, jak też każdego innego organu orzekającego w danej sprawie, zawarty w orzeczeniu pogląd dotyczący wyłożonych i zastosowanych przepisów, jak również ocena co do poczynionych przez organ ustaleń faktycznych jest wiążąca. Oznacza to, że skutki wydanego orzeczenia sądowego wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, rzutując tak na ponownie prowadzone postępowanie administracyjne w danej sprawie, jak też na ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne w razie ponownego zaskarżenia kolejnego rozstrzygnięcia ostatecznego (por. wyrok NSA z 10 listopada 2015 r. sygn. II OSK 541/14). Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem sądu, przy czym chodzi w tym przypadku tylko o taką wypowiedź sądu, która została przedstawiona w sprawie dotyczącej stosunku prawego tożsamego do obecnie rozpatrywanego (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2016 r. sygn. I OSK 1889/14; wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2015 r. sygn. I OSK 2073/13). Jeżeli uwzględnić tę istotną dla kierunku wydanego rozstrzygnięcia kwestię, to nie powinno budzić wątpliwości, że rację należy przyznać Sądowi I instancji co do tego, że orzeczeniem, które na mocy art. 153 p.p.s.a., oddziaływało na treść przyjmowanych w kontrolowanej sprawie ustaleń był przywołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lutego 2016 r. sygn. II SA/Po 843/15. Zasadniczy problem prawny sprowadzał się w niniejszej sprawie do rozpoznania wniosku skarżącej, bowiem kwestia jego złożenia w terminie została ww. wyrokiem przesądzona. Zatem będąca przedmiotem kontroli dokonywanej w niniejszej sprawie przez Sąd meriti decyzja, która w kontekście wymogu przestrzegania treści art. 153 p.p.s.a. została przez tenże Sąd dostrzeżona i prawidłowo oceniona. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że tak pogląd Sądu I instancji prawidłowo odnoszący się do związania oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lutego 2016 r. jak i wnioski, które Sąd wywiódł z treści ww. wyroku, zasługują na aprobatę. Wbrew poglądowi wnoszącego skargę kasacyjną Sąd I instancji w sposób prawidłowy odczytał i zastosował wytyczne wyrażone w ww. wyroku. Podkreślić przy tym należy, że w pojęciu "oceny prawnej" w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. mieści się tylko to stanowisko sądu na temat interpretacji przepisów prawa i sposobu ich zastosowania w sprawie, które zostało zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. W niniejszej sprawie ocena prawna została w orzeczeniu wyrażona, w postaci jednoznacznego twierdzenia, sformułowanego w sposób jasny, umożliwiający organowi administracji publicznej oraz sądowi ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Mając na uwadze treść uzasadnienia wyroku z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. II SA/Po 843/15, nie może budzić wątpliwości, że Sąd przedmiotem swojej oceny uczynił kwestię związaną z dopuszczalnością odwołania, które tym samym powinno zostać rozpoznane przez organ administracyjny. Tymczasem, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, SKO w P. w postanowieniu z dnia [...] lipca 2016 r. orzekło o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, do którego to rozstrzygnięcia – wobec powyższych uwag nie było żadnych podstaw. Trzeba zatem wskazać, że organ został ww. wytycznymi "zwolniony" od ustaleń dotyczących terminowości wniesienia przez stronę odwołania, zatem nie sposób przyznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zaskarżonym wyroku arbitralnie uznał, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniesione zostało w terminie. Ta konstatacja Sądu meriti nie wynikała z dokonanych przez ten Sąd ustaleń ale właśnie z wiążącej go w tym zakresie oceny wyrażonej przez WSA w Poznaniu w ww. wyroku. Skarżący jednocześnie przyznał w skardze kasacyjnej – co z resztą nie budzi żadnych wątpliwości, że odwołanie może zostać rozpoznane jeżeli zostanie wniesione w ustawowym terminie. W konsekwencji, merytoryczne działanie organu odwoławczego może zostać uruchomione, gdy odwołanie jest wniesione w terminie. Czyli jedynie w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione z uchybieniem 14-dniowego terminu od doręczenia stronie decyzji, organ odwoławczy postanowieniem stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z art. 134 k.p.a. – co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Taki sposób wywiązania się przez organ z wymogu zastosowania wiążących wytycznych prawomocnego wyroku Sądu nie mógł zostać oceniony inaczej aniżeli dokonał tego Sąd I instancji, stwierdzający, że stanowił naruszenie art. 7 i art.9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz art.134 i art.129 §2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie oraz naruszenie art.153 p.p.s.a. poprzez niedostosowanie się do oceny prawnej i wskazań. Postawione w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu zarzuty naruszenia ww. przepisów postępowania - nie mogły zostać uznane za trafne. Nadto podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji kiedy skarga jako nieuzasadniona winna zostać oddalona i poprzez uznanie, iż nastąpiło naruszenie prawa - w tym istotne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy zasługuje na oddalenie. Tak sformułowany zarzut nie stanowi prawidłowego określenia podstawy skargi kasacyjnej, ponieważ jest wskazaniem jedynie przepisu regulującego sposób rozstrzygnięcia sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że w/w przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie. Tym samym zarzut ten należało uznać za bezzasadny, gdyż skarżące kasacyjnie Kolegium wskazało na naruszenia prawa, które nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 174 p.p.s.a., W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. r