I OSK 1351/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 608/08 odrzucające skargę J. C. na uchwałę Rady Miejskiej w W. w przedmiocie zbycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Gliwicach postanowieniem z dnia 28 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 608/08 odrzucił skargę J. C. na uchwałę Rady Miejskiej w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zbycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 11 stycznia 2008 r. (data stempla pocztowego) J. C. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w W. Skarga poprzedzona została wystąpieniem do Rady w dniu 16 listopada 2007 r. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Postanowieniem z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 256/08 Sąd ten odrzucił skargę z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu. Powyższe orzeczenie uprawomocniło się w dniu 16 maja 2008 r. Pismem z dnia 4 czerwca 2008 r. skarżąca ponownie wniosła skargę na ww. uchwałę Rady Miejskiej w W., a przed jej wniesieniem pismem z dnia 21 kwietnia 2008 r., uzupełnionym o pismo z dnia 2 maja 2008 r. ponownie wystąpiła z wezwaniem Rady Miejskiej w W. do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ponowne wystąpienie przez skarżącą z wezwaniem organu samorządu gminnego w dniu 21 kwietnia 2008 r. i w dniu 2 maja 2008 r. do usunięcia naruszenia prawa nie otwarło nowego terminu do wniesienia nowej skargi, nie stanowiło już bowiem wezwania, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W konsekwencji obecnie wniesioną skargę poprzedzoną, tym samym co uprzednio wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa należy traktować jako wniesioną z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Uzasadniając powyższe stanowisko powołano się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r. w składzie 7 sędziów, sygn. akt OSA 2/02 (ONSA 2003/1/2), gdzie wskazano, że instytucja wezwania, o której mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środka odwoławczego. Środek zaś odwoławczy na dane rozstrzygnięcie można wnieść tylko raz. W konsekwencji, także wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. J. C. złożyła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. odrzucenie skargi na uchwałę Rady Miasta w W. Uzasadniając skargę kasacyjną strona podniosła, iż nie wystąpiła w niniejszej sprawie tożsamość między wezwaniem do usunięcia naruszeń prawa Rady Miasta w W. z dnia 16 listopada 2007 r. oraz wezwaniem do usunięcia naruszeń prawa z dnia 21 kwietnia 2008 r. W przypadku pierwszego, oparte ono było na zarzucie naruszenia konkretnego przepisu przez wydanie uchwały, natomiast w przypadku drugiego wezwania oparte ono zostało na zarzucie niezgodności z prawem powołanej uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wezwanie to, jest niewątpliwie czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu, jak przyjęto już w powołanej przez Sąd I instancji uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego. Instytucja wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, podobnie jak wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w art. 53 § 1 P.p.s.a., są więc surogatami środków odwoławczych. Nie można zatem instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Nie mówiąc już o tym, że takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty, wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Bez znaczenia zaś, jeżeli chodzi o uruchomienie procedury przewidzianej w tymże art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, pozostaje odmienne uzasadnienie takiego wezwania. Powołanie się bowiem przez stronę na naruszenie przez organ odmienny przepisów prawa w poszczególnych pismach, nie zmienia charakteru samego wezwania, które w stosunku do danej, np. uchwały rady gminy, może być przez dany podmiot wniesione tylko raz. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji, jak trafnie wskazał już Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach za Naczelnym Sądem Administracyjnym. Stąd wniesiona w niniejszej sprawie przez J. C. skarga podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.