I OSK 1484/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie sędzia NSA Janina Antosiewicz sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 371/09 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [..] w przedmiocie ustalenia daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przyznania odszkodowania oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 371/09 oddalił skargę W. K., wniesioną na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przyznania odszkodowania. W uzasadnieniu wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia daty zwolnienia ppłk. rez. W. K. z zawodowej służby wojskowej i przyznania odszkodowania. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż ppłk rez. W. K. pełnił służbę wojskową ostatnio na stanowisku Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w P.. W dniu [...] czerwca 2007 r. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] (punkt 11) zwolnił oficera z dniem 30 czerwca 2007 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Następnie w dniu [...] października 2007 r. Minister Obrony Narodowej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i ustalił nową datę zwolnienia na dzień 31 października 2007 r., natomiast w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Po rozpatrzeniu skargi W. K. na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 2043/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] czerwca 2007 r. Powyższy wyrok stał się prawomocny w dniu 26 czerwca 2008 r. W związku z powyższym Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 116 ustawy z dnia 11 września 2003 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892) oraz § 30 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137): 1) stwierdził, iż data zwolnienia ppłk. rez. W. K. z zawodowej służby wojskowej w dniu 31 października 2007 r. nie ulega zmianie, 2) uznał, że zwolnienie ppłk. rez. W. K. z zawodowej służby wojskowej nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby woskowej, dokonanego przez Ministra Obrony Narodowej (art. 111 pkt 9 lit. b/ ustawy z dnia 11 września 2003 r. Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892), 3) przyznał ppłk. rez. W. K. odszkodowanie od Skarbu Państwa w wysokości 38.700,00 zł (trzydzieści osiem tysięcy siedemset), stanowiącą sześciokrotność kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego oficerowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym Wojskowego Komendanta Uzupełnień w P., z uwzględnieniem powstałych zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość. Organ podał, iż zgodnie z treścią art. 116 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w razie uchylenia decyzji o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej, ulegają uchyleniu skutki tej decyzji, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu. Natomiast w myśl ust. 2 tego przepisu w takim przypadku, data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie ulega zmianie, przy czym uznaje się, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ. Ponadto organ, argumentując pkt. 3 swojej decyzji, wskazał na treść art. 116 ust. 3 cytowanej ustawy, określający prawo żołnierza zawodowego, zwolnionego ze służby, w sposób określony w art. 116 ust. 1 i 2 ustawy, do odszkodowania od Skarbu Państwa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W. K. wniósł o ponowne określenie daty i trybu zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej. Ponownie rozpoznając sprawę Minister Obrony Narodowej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji I instancji. Organ podkreślił, że w sprawie zwolnienia zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej po dniu 1 stycznia 2008 r. nie toczyło się postępowanie administracyjne. Sprawa jego zwolnienia ze służby została bowiem zakończona decyzją z dnia [...] października 2007 r. Natomiast uchylenie tej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wyrokiem WSA z dnia 6 maja 2008 r. spowodowało zniesienie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ. Z tego powodu organ prawidłowo zastosował przepis art. 116 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008 r. Skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. K. żądając jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż zarówno decyzja pierwszej jak i drugiej instancji zostały wydane bez podstawy prawnej, lub co najmniej z rażącym naruszeniem art. 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Ponadto wskazał, iż organ naruszył ogólne reguły postępowania administracyjnego wyrażone w przepisach art. 6-9 K.p.a. oraz art. 104 i 107 § 1 i 3 K.p.a., a także art. 152, art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu 29 czerwca 2009 r. skarżący skierował do Sądu pismo procesowe z dnia 21 czerwca 2009 r., w którym wskazał, iż Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] umorzył postępowanie w przedmiocie zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Skarżący stwierdził, iż organ nie uwzględnił faktu, iż w trakcie trwania postępowania o zwolnienie go ze służby, złożył on w dniu 17 października 2007 r. pisemne wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. To zaś zdaniem skarżącego obligowało organ do uwzględnienia tego wniosku i wydania decyzji o zwolnieniu ze służby z dniem 30 kwietnia 2008 r. z uwagi na brak zgody na skrócenie okresu wypowiedzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu bezsporne jest, iż w rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo zastosował jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia przepis art. 116 ust. 1-3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008 r. Przepis ten stanowi, że w razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 111 pkt 11 i 13-15 lub art. 112 ust. 1 pkt 1, albo uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy, ulegają uchyleniu skutki tego orzeczenia lub decyzji, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu (ust. 1). Zaś w ust. 2 przewidziano, że w przypadkach, o których mowa w ust. 1, data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie ulega zmianie, przy czym uznaje się, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ. Przepis ust. 3 przewiduje, że żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość, a w przypadku gdy stanowisko służbowe, które żołnierz zawodowy zajmował przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, nie istnieje, według stawek na porównywalnym pod względem stopnia etatowego i grupy uposażenia stanowisku służbowym, obowiązujących w dniu uprawomocnienia się orzeczenia lub decyzji wymienionych w ust. 1. Sąd I instancji podkreślił, że kiedy mamy do czynienia z obowiązkiem lub prawem wynikającym wprost z ustawy (z mocy prawa), skutek prawny następuje z dniem ustalonym w ustawie. W takim wypadku akt administracyjny konkretyzujący przedmiot w stosunku do indywidualnego adresata ma charakter deklaratoryjny. Decyzje deklaratoryjne ustalają jedynie autorytatywnie zakres jakiegoś stosunku prawnego, który powstał z mocy przepisów prawnych. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie treść przepisu art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jednoznacznie wskazuje, iż wydanie przez organ decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w przypadku ziszczenia się warunków w nim przewidzianych ma charakter deklaratoryjny, ponieważ obowiązek zwolnienia ze służby powstaje z mocy samego prawa. Oznacza to, że bez względu na datę wydania w tym zakresie aktu, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje z dniem oznaczonym w ustawie. Dodał, że w okolicznościach niniejszej sprawy, organ był zobligowany wolą ustawodawcy wyrażoną w ostatnio powołanym przepisie do wskazanego w nim określenia statusu kadrowego Wojciecha Krajewskiego po uchyleniu przez Sąd decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. i utrzymanej nią w mocy (I instancji) decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] (pkt 11) o jego zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Do rozstrzyganej sprawy nie miały zastosowania przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym przed jej nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. ponieważ przedmiotowa sprawa nie spełnia kryteriów przewidzianych w przepisie art. 10 ustawy zmieniającej. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż zgodnie z tym przepisem sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Rozstrzygana sprawa jest sprawą nową i toczy się po 1 stycznia 2008 r. Podstawą wszczęcia tego nowego postępowania był fakt uchylenia po 1 stycznia 2008 r. ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2007 r. oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Nie można przyjąć, że obecnie rozpatrywana sprawa toczy się w tym samym trybie i przedmiocie, co decyzje wyeliminowane z obrotu prawnego przez Sąd wyrokiem z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2043/07. Gdyby ustawodawca, wprowadzając z dniem 1 stycznia 2008 r. nowelizację art. 116, zamierzał wyłączyć jego stosowanie wobec żołnierzy zwolnionych ze służby na podstawie ostatecznych decyzji wydanych przed 1 stycznia 2008 r. to niewątpliwie wyraźnie by na to wskazał, podobnie jak uregulował w art. 11 ustawy zmieniającej kwestie intertemporalne spraw dotyczących kosztów nauki kandydatów na żołnierzy zawodowych i żołnierzy zawodowych. Przepis art. 10 ustawy zmieniającej jest przepisem szczególnym i jako taki musi być interpretowany ściśle, a nie rozszerzające Sąd odnosząc się do kolejnego zarzutu – naruszenia przepisów art. 6-9 K.p.a., podkreślił, iż postępowanie w tym zakresie toczyło się zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu, a postępowanie dowodowe w tej sprawie nie budzi wątpliwości. Organ w prawidłowy sposób ustalił stan faktyczny. Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości w zakresie przyznanego odszkodowania. Przepis art. 116 ust. 3 wojskowej ustawy pragmatycznej zakreśla wyraźne ramy dla obliczenia tej należności, które organ był zobligowany stosować. Od powyższego wyroku W. K. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w części dotyczącej ustalenia daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W ramach drugiej z podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 P.p.s.a. zarzucił naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niedostatecznej i nieprawidłowej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. — Prawo o ustroju sądów administracyjnych; 2) art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 K.p.c. polegające na pominięciu w uzasadnieniu sentencji wyroku części materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż organ wydając wskazane wyżej decyzje nie uwzględnił faktu, że w październiku 2007 r. toczyły się równolegle dwa postępowania w sprawie zwolnienia ppłk W. K. z zawodowej służby wojskowej. Jedno postępowanie, wszczęte z urzędu przez Ministra Obrony Narodowej, toczyło się w przedmiocie zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, czyli na podstawie art. 112 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750). Drugie natomiast, wszczęte w dniu 17 października 2007 r. na żądanie strony, toczyło się w przedmiocie zwolnienia ppłk W. K. z zawodowej służby wojskowej wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego, czyli na podstawie art. 111 pkt 9 lit. a/ ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750). W tej sytuacji, w świetle przepisów art. 114 ust. 1 i art. 111 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750), postępowanie w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję stało się bezprzedmiotowe i w myśl art. 105 § 1 K.p.a. powinno zostać umorzone. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną Sąd w swojej ocenie całkowicie pominął dowody załączone do pisma procesowego skarżącego z dnia 21 czerwca 2009 r. Z dokumentów tych wynika, że w roku 2007 została wszczęta i niezakończona sprawa zwolnienia ppłk W. K. wskutek wypowiedzenia przez oficera stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Złożenie wypowiedzenia spowodowało, że postępowanie w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję stało się bezprzedmiotowe i jako takie powinno zostać, jeszcze w 2007 r. umorzone. Natomiast postępowanie w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez żołnierza zawodowego powinno być kontynuowane na podstawie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2008 r. W konkluzji skargi kasacyjnej zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z okoliczności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. skutkująca nieważnością postępowania, granice kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku wyznaczone zostały przez podstawy skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. zarzucie naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. Naruszenia drugiego z wymienionych przepisów skarżący upatruje w niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dowodów zgłoszonych do pisma procesowego skarżącego z dnia 21 czerwca 2009 r. Do pisma tego skarżący dołączył decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., którą na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. organ umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na skutek wypowiedzenia przez W. K. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W ocenie skarżącego złożenie przez niego wypowiedzenia stosunku służbowego, przed doręczeniem mu ostatecznej decyzji z dnia 15 października 2007 r., powinno skutkować umorzeniem postępowania podjętego z urzędu przez Ministra Obrony Narodowej i zastosowaniem wobec żołnierza przepisu art. 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242). Tak postawiony zarzut nie uzasadnia jednak naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. Stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W powołanym przepisie chodzi zatem o dowód z dokumentów, który nadto jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości Sądu Administracyjnego. Przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. nie dotyczy więc dowodów złożonych do akt sprawy, te bowiem zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. są podstawą wyroku. Ostatni z wymienionych przepisów nakłada na Sąd Administracyjny uwzględnienie wszystkiego co znajduje się w aktach sprawy, a co jest istotne dla jej rozstrzygnięcia. Okoliczność, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do argumentów podniesionych przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia 21 czerwca 2009 r. oraz decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie oznacza naruszenia art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. Fakt ten mógłby ewentualnie uzasadniać zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., czy art. 141 § 4 P.p.s.a., który gdyby został postawiony w skardze kasacyjnej obligowałby Naczelny Sąd Administracyjny do zajęcia stanowiska w tej kwestii i wypowiedzenia się, czy art. 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. znajduje, czy też nie zastosowanie w sprawie. Ponieważ jednak skarga kasacyjna w swej podstawie nie została oparta na żadnym z ww. zarzutów, należy przyjąć, że okoliczności podnoszone przez skarżącego w piśmie z 21 czerwca 2009 r. były znane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, nie miały jednak żadnego wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Skoro zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i § 5 w zw. z art. 233 K.p.s.a. okazał się nietrafny, to oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. jest niewystarczające dla dokonania kontroli kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak w skardze kasacyjnej przepisu postępowania, który miałby naruszyć Sąd pierwszej instancji i w ten sposób doprowadzić jednocześnie do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie uniemożliwia zweryfikowanie zaskarżonego wyroku, bowiem ww. przepis nie stanowi samodzielnej podstawy kasacyjnej i dla skuteczności zarzutu jego naruszenie wymaga zawsze powiązania go z innym, konkretnie wskazanym przepisem procedury sądowej (administracyjnej). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.