I OSK 1741/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 771/13 w sprawie ze skargi J. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 21 marca 2014 r. (sygn. akt II SA/Łd 771/13), oddalił skargę J. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał J. U. zasiłek okresowy od [..] stycznia 2013 r. do [...] lutego 2013 r. w wysokości [...] zł. miesięcznie. Organ ustalił, że sytuacja życiowa i materialna rodziny uzasadnia przyznanie pomocy finansowej w formie zasiłku okresowego. Wysokość zasiłku okresowego nie może być natomiast niższa niż 50% różnicy pomiędzy kryterium dochodowym rodziny ([...] zł. x liczba osób w rodzinie), a dochodem tej rodziny, przy czym minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi [...] zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J. U., zarzucając naruszenie art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 o pomocy społecznej. Jej zdaniem wysokość zasiłku okresowego jest zbyt niska, co powoduje wykluczenie społeczne i ekonomiczne jej rodziny. Wniosła o podwyższenie wysokości zasiłku okresowego do kwoty umożliwiającej życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr SKO. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ wyjaśnił, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego i z akt sprawy wynika, że J. U. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, zajmując mieszkanie w starym budownictwie. Zainteresowana posiada lekki stopień niepełnosprawności na stałe (przewlekłe zapalenie kości udowej; depresja), jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w PUP bez prawa do zasiłku. Mąż strony również posiada status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Żadne z nich nie podejmuje prac dorywczych. Rodzina ponosi niewielkie koszty związane z utrzymaniem mieszkania, opłaca tyko energię elektryczną, gaz został odłączony, a czynsz nie jest opłacany. Rodzina nie ma dochodu. Organ wskazał, że wysokość zasiłku okresowego została obliczona na podstawie art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej i stanowi 50% różnicy między kryterium dochodowym rodziny, a posiadanym dochodem rodziny, w tym przypadku: [...] zł - 0 zł. = [...] zł x 50% = [...] zł. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo obliczył wysokość przysługującego stronie zasiłku okresowego, choć w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia nie wyliczył szczegółowo wysokości zasiłku. Kolegium uzupełniło ten brak rozpoznając odwołanie i uznało, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na wyżej przedstawioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] J. U. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 21 marca 2014r. oddalając skargę – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiadała prawu. W uzasadnieniu wyroku, Sąd w pierwszym rzędzie podniósł, że materialno prawną przesłanką wydanych w sprawie decyzji stanowił art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 182 ze zm., dalej: ustawa), który stanowi, że zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Zasiłek ustala się w przypadku rodziny – do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny (art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy). Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny i jednocześnie nie może być niższa niż [...] zł miesięcznie (art. 38 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 ustawy). Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (art. 38 ust. 5 ustawy). Zasiłek okresowy jest zatem świadczeniem pieniężnym z zakresu pomocy społecznej, którego otrzymanie uzależnione jest od spełnienia kryterium dochodowego. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem, a więc pozostaje w rodzinie. Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów, zasiłek dla rodziny ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym, a jej dochodem. Docelowo zasiłek nie może być niższy niż 50% tej różnicy, przy czym minimalna kwota świadczenia nie może być niższa od [...] zł. Wyliczona kwota nie musi być kwotą zasiłku, ponieważ ustala się go w przedziale od kwoty minimalnej do wysokości różnicy między ustawowym kryterium dochodowym a rzeczywistym dochodem rodziny. Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonego aktu nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzut skarżącej, iż zasiłek okresowy został przyznany w zbyt niskiej wysokości, nie mógł rzutować na legalność wydanych w sprawie rozstrzygnięć. O ile bowiem spełnienie warunków do przyznania zasiłku okresowego obliguje jego przyznanie, to uznaniu administracyjnemu pozostawiona została jego wysokość i okres pobierania (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 września 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 531/11 publ. LEX nr 899092; wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 377/12 publ. LEX nr 1258209; wyrok NSA z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt I OSK 58/07 publ. LEX nr 376839). Rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego cechuje względna uznaniowość, ograniczona ustawową wysokością najwyższego i najniższego zasiłku. O tym, czy zasiłek będzie przyznany w rozmiarze wyższym czy niższym decyduje więc organ, kierując się ogólnymi zasadami przyznawania pomocy społecznej wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy, to znaczy dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Wskazać też należy, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych w przedmiocie pomocy społecznej, nie sięga do okoliczności z zakresu celowości wydatkowania świadczeń z pomocy społecznej Kontrola możliwości finansowych organu, jak również sposobu rozdysponowywania środków wykracza bowiem poza kognicję sądu wyznaczoną przepisem art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 116/10 publ. LEX nr 594935). W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że organy administracyjne dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego oraz stanu faktycznego przyjmując, że skarżąca spełnia przesłanki dla otrzymania zasiłku okresowego. W ocenie sądu organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego ustalając wysokość przyznanego świadczenia pomocowego na kwotę [...] zł. Wyjaśnił bowiem okoliczności, które miały znaczenie przy przyznaniu świadczenia we wskazanej wysokości. Istotne jest też, że skarżąca regularnie korzysta z różnych form pomocy społecznej. W omawianym okresie tj. styczeń – luty 2013 r. przyznano jej dodatkowo pomoc w kwocie [...] zł miesięcznie z tytułu zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto jak podkreślił Sąd sytuacja finansowa skarżącej we wnioskowanym okresie była niewątpliwie trudna, jednakże nie może ona oczekiwać, że pomoc społeczna zapewni jej wszelkie niezbędne środki utrzymania zwłaszcza, gdy uwzględni się fakt, że liczba osób potrzebujących wsparcia ze strony organów pomocowych ciągle rośnie, a organy administracji przyznają świadczenia na podstawie przepisów prawa z puli środków, która ciągle się zmniejsza. Rolą pomocy społecznej jest udzielenie beneficjentom pomocy i swego rodzaju wsparcia w dążeniu do przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są oni w stanie samodzielnie pokonać. Świadczenia z pomocy społecznej nie mogą być natomiast traktowane, jako stałe źródło dochodu zaspokajające w pełni wszystkie potrzeby. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, J. U. działająca przez pełnomocnika z urzędu zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi na podstawie art.174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie: 1) przepisów postępowania mające wpływ na wynik spawy , tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sytuacji, gdy decyzje organów administracyjnych wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, a to art. 38 ust 3 pkt 2 w związku z art. 3 ust 1, 3 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, polegającym na ich niewłaściwym zastosowaniu i przyznaniu skarżącej zasiłku okresowego w kwocie [...] zł tj. w wysokości nie wystarczającej do zaspokojenia jej podstawowych, elementarnych potrzeb, czyli nie gwarantujących zabezpieczenia minimum egzystencji, co powoduje, że decyzja w przedmiocie przyznania zasiłku we wskazanej wysokości jest sprzeczna z dyrektywami zawartymi w art. 3 ust. 1, 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej, które wskazują cele i kryteria jakimi winny kierować się organy stosując instytucje pomocy społecznej, a tym samym decyzja wykracza poza zakres dopuszczonego przez ustawodawcę uznania administracyjnego przysługującego organowi przy podejmowaniu decyzji w oparciu o powołane przepisy ustawy o pomocy społecznej; 2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynika sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez nieuwzględnienie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sytuacji, gdy decyzje organów administracyjnych zapadły z naruszeniem przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego polegającym na nie wskazaniu w uzasadnieniu skarżonych decyzji podstawy faktycznej podjętego rozstrzygnięcia tj. okoliczności, które w ocenie organu pozwalają przyjąć, że kwota przyznanego skarżącej zasiłku okresowego jest wystarczająca i odpowiednia dla zabezpieczenia jej potrzeb, a ograniczeniu się wyłącznie do lakonicznego wskazania, że kwota zasiłku została wyliczona zgodnie z normą wyrażoną w art. 38 ust 3 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, co powoduje, że w świetle art. 3 ust 1,3 i 4 ustawy o pomocy społecznej przedmiotowe decyzje uniemożliwiają realną kontrolę prawidłowości zaskarżonych decyzji w kontekście wskazanych w wymienionych przepisach kryteriów, celów i rozmiaru świadczeń z pomocy społecznej przyznawanych osobie potrzebującej. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazywał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi powinien wziąć pod uwagę tak obrazę przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania do jakich doszło przy wydawaniu decyzji i uchylić ją w całości przekazując sprawę organowi do ponownego rozpoznania. W szczególności decyzja w przedmiocie przyznania J. U. zasiłku okresowego w kwocie [...] zł miesięcznie zapadła z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które polegało na niedostatecznym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Chociaż organ wydając decyzję w oparciu o art. 38 ust 3 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej działa w ramach uznania administracyjnego, to jednak uznanie takie nie pozostaje całkowicie poza kontrolą sądu administracyjnego, lecz powinno mieścić się w przewidzianych przez ustawodawcę granicach. Oznacza to, że decyzja nie może być całkowicie dowolna, lecz musi być podjęta w oparciu o takie kryteria i cele, jakie ustawodawca przewiduje w przypadku określonej instytucji prawnej. Na gruncie niniejszej sprawy przepisami takimi są art. 3 ust 1, 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej zgodnie, z którymi pomoc społeczna powinna wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiać im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Wprawdzie organy uznały, że skarżąca jest osobą, która spełnia przesłanki do otrzymania zasiłku okresowego, lecz przyznane jej świadczenie okresowe w minimalnej wysokości w istocie nie wystarcza do zabezpieczenia minimum egzystencji. Samo uzasadnienie decyzji powinno co najmniej wskazywać te przesłanki, którymi organ kierował się, uznając, że kwota zasiłku wynoszącą [...] zł jest wystarczającą z punktu widzenia potrzeb skarżącej oraz jej sytuacji materialnej i życiowej. Natomiast uzasadnienie decyzji organu I instancji w istocie w ogóle nie odnosi się do tych okoliczności, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze poprzestało na lakonicznym stwierdzeniu, że organ I instancji prawidłowo obliczył wysokość zasiłku w oparciu o art. 38 ust 3 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Jak wskazuje się bowiem judykaturze uznanie administracyjne wymaga wskazania przesłanek korzystania z niego i fakt ten jest poddany kontroli NSA, podobnie jak spójność argumentacji przytoczonej w rozstrzygnięciu indywidualnym opartym na uznaniu administracyjnym, (z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 25 lutego 2002 r. V S.A. 1766/01). Jak również (..) kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2003 r. II S.A. 2486/01 - LEX nr 149543). Niezależnie od powyższego pełnomocnik podniósł także, że zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 38 ust 3 pkt 2 w związku z art. 3 ust 1, 3 i 4 ustawy polegającym na ich niewłaściwym zastosowaniu i ograniczeniu kwoty przyznanego skarżącej zasiłku do wysokości minimalnej, wynikającej z przepisów. W konsekwencji doszło do sytuacji, w której środki uzyskiwane tytułem zasiłku nie są wystarczające do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych J. U. Takie rozstrzygnięcie jest w ocenie skarżącej sprzeczne z dyrektywami dotyczącymi stosowania instytucji pomocy społecznej określonymi w art. 3 ustawy o pomocy społecznej. Decyzja o przyznaniu zasiłku, która nie uwzględnia wszystkich niezbędnych potrzeb osoby potrzebującej pomocy i która przy braku jakichkolwiek źródeł utrzymania nie jest w stanie pokryć wszystkich koniecznych, elementarnych wydatków, sprzeczna jest z wyrażoną w art. 3 ust 1 ustawy o pomocy społecznej zasadą, że pomoc społeczna ma na celu m.in. umożliwienie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jednocześnie decyzja taka zdaniem pełnomocnika narusza normę art. 3 ust 3 wymienionej ustawy, gdyż zgodnie z powołanym przepisem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a także art. 3 ust 4, który nakazuje, aby potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy zostały uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. W przedmiotowej skardze kasacyjnej powołana została przesłanka naruszenia przepisu postępowania tj. art.174 pkt 2 p.p.s.a. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). Zdaniem skarżącej, dokonana przez Sąd I instancji ocena kontrolowanych decyzji, była wadliwa, gdyż wbrew stanowisku Sądu Wojewódzkiego, organy administracyjne niewłaściwie zastosowały przepisy prawa materialnego: art. 38 ust 3 pkt 2 w związku z art. 3 ust 1, 3 i 4 ustawy, a także decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji pełnomocnik zarzuca naruszenie przepisów postepowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w/w zarzuty procesowe były nietrafne. Otóż zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. jest bezzasadny, gdyż WSA w Łodzi nie orzekał na podstawie tego przepisu, a więc nie sposób mu zarzucić naruszenia przepisu, którego nie stosował i nie był podstawą rozstrzygnięcia. Co więcej, wprawdzie pełnomocnik strony skarżącej powołuje się tylko na przesłankę naruszenia przepisów postępowania, to jeden z zarzutów związany jest z niewłaściwym zastosowaniem prawa materialnego. Ustalenia faktyczne, dotyczące gospodarstwa domowego dokonane w toku postępowania administracyjnego, a zaakceptowane przez Sąd Wojewódzki mają odzwierciedlenie w aktach sprawy administracyjnych i nie były kwestionowane przez stronę skarżącą. Zarzut naruszenia przepisów procesowych postępowania administracyjnego związany jest z zarzutem niedostatecznego uzasadnienia decyzji. O ile zarzuty te można częściowo podzielić odnośnie uzasadnienia decyzji organu I instancji, to zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. nie sposób odnieść do zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo i szczegółowo odniósł się do tych zarzutów, wskazując zwłaszcza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego, który co do zasady jest aktem związanym, cechuje jedynie uznaniowość co do jego wysokości (w ustawowo określonych granicach) oraz co do okresu na jaki jest on przyznawany. O tym, czy zasiłek będzie przyznany w rozmiarze wyższym czy niższym decyduje więc organ, kierując się ogólnymi zasadami przyznawania pomocy społecznej wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy, to znaczy dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Strona skarżąca objęta w tym okresie była także innymi formami pomocy społecznej – co w pełni wyjaśnia kontekst wysokości przyznanego zasiłku okresowego. Tym samym zasadnie Sąd przyjął, że organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego ustalając wysokość przyznanego świadczenia pomocowego na kwotę [...] zł. Zatem sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego w kontekście legalności celu przez organy administracyjne i braku kontroli w tym zakresie przez WSA w Łodzi jest nieuzasadniony. W pełni zgodzić się należy z poglądem Sądu I instancji, że sytuacja finansowa skarżącej we wnioskowanym okresie była niewątpliwie trudna, jednakże nie może ona oczekiwać, że pomoc społeczna zapewni jej wszelkie niezbędne środki utrzymania zwłaszcza, gdy uwzględni się fakt, że liczba osób potrzebujących wsparcia ze strony organów pomocowych jest znacząca, a organy administracji przyznają świadczenia na podstawie przepisów prawa z puli środków, która jest sztywno określona. Rolą pomocy społecznej jest udzielenie beneficjentom pomocy i swego rodzaju wsparcia w dążeniu do przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są oni w stanie samodzielnie pokonać. Świadczenia z pomocy społecznej nie mogą być natomiast traktowane, jako stałe źródło dochodu zaspokajające w pełni wszystkie potrzeby. Z tej przyczyny brak było podstaw do uznania, iż Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w kontekście art. 7, art. 77 § 1, art.107 § 3, a już w szczególności art. 38 ust 3 pkt 2 w związku z art. 3 ust 1, 3 i 4 ustawy W tych okolicznościach, skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Wniosek o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi z tytułu pomocy udzielanej z urzędu zostanie rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w postępowaniu uregulowanym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.