I OSK 2116/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2742/14 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2742/14 oddalił skargę A. S. (dalej skarżący) na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2014 r.) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Minister Administracji i Cyfryzacji, decyzją z [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2014 r. nr [...], mocą której odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Wielkopolskiego z [...] lutego 2004 r. nr [...] stwierdzającej, że Miasto Poznań z mocy prawa nabyło nieodpłatnie na własność, nieruchomość Skarbu Państwa, oznaczoną w ewidencji gruntów, obręb [...], arkusz mapy [...], działka nr [...] o pow. [...]m2, zapisaną w księdze wieczystej Kw Nr [...]. Decyzją Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ w Poznaniu z [...] listopada 2001 r. zwrócono na rzecz skarżącego część nieruchomości położonej w Poznaniu przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów obręb [...], arkusz mapy [...], jako działka nr [...] o pow. [...]m2. Skarżący wnioskiem z 8 sierpnia 2013 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Wielkopolskiego z [...] lutego 2004 r. obejmującej działkę gruntu, której zwrot został orzeczony decyzją z [...] listopada 2001 r. Organ nadzoru stwierdził, że nie zaszła żadna z wymienionych w art.156 § 1 k.p.a. przesłanek skutkujących koniecznością orzeczenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. Skarb Państwa na mocy decyzji wywłaszczeniowej Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. Poznania z [...] marca 1972 r. nabył prawo własności przedmiotowej działki. Nabycie własności nieruchomości przez gminę na podst. art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej następuje ipso jure zatem celem decyzji Wojewody jest tylko potwierdzenie stanu prawnego jaki powstał w dniu 27 maja 1990 r. Orzeczenie zwrotowe z [...] października 2001 r. nie zmieniło, zdaniem organu, statusu prawnego działki nr [...] istniejącego w dniu 27 maja 1990 r. Skargę na decyzję z [...] lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący zarzucając naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, 107 § 3 w zw. z art. 127 § 3, art.110 k.p.a. W ocenie skarżącego decyzja komunalizacyjna została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz dotknięta jest wadami nieważności decyzji wymienionymi w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, iż przed wydaniem decyzji komunalizacyjnej z [...] lutego 2004 r. skarżący uzyskał zwrot wywłaszczonej działki nr [...] na mocy decyzji z [...] października 2001 r. Okoliczność ta pozostaje bez wpływu na status prawny ww. działki w dniu 27 maja 1990 r. co słusznie wskazał organ nadzoru. Uzyskanie tytułu własności przez skarżącego na mocy decyzji z [...] października 2001 r. nie podważa tytułu własności Skarbu Państwa na datę 27 maja 1990 r. Nie istniały prawne przeszkody do skomunalizowania działki nr [...]. Na przeszkodzie wydaniu decyzji komunalizacyjnej z [...] lutego 2004 r. nie stała decyzja zwrotowa z [...] października 2001 r., gdyż obie decyzje rozstrzygały zupełnie inne sprawy mimo, że odnoszą się do tej samej nieruchomości. Zatem nie zaistniała przesłanka nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Nie doszło także do naruszenia art.110 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej, wydający decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Organ nadzoru nie naruszył także art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w tym przepisie. Nieustosunkowanie się przez organ nadzoru, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do wszystkich zarzutów stawianych przez skarżącego nie podważa zgodności z prawem tej decyzji, skoro zarzuty te pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Organ nadzoru w sposób niebudzący wątpliwości ustalił, że kontrolowana decyzja nie zawiera żadnej z wad nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Również niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ art. 10 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stawiając zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. skarżący nie wykazał, jaki istotny wpływ na wynik sprawy miała odmowa przesłuchania go przez organ nadzoru na rozprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. S. zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. poprzez nietrafne uznanie: a) że nie zaistniała przesłanka nieważności, określona w powyższym przepisie, decyzji z [...] lutego 2004 r. stwierdzającej, że Miasto Poznań z mocy prawa nabyło nieodpłatnie na własność, nieruchomość Skarbu Państwa, oznaczoną w ewidencji gruntów, obręb [...], arkusz mapy [...], działka nr [...] o pow. [...]m(2), zapisaną w księdze wieczystej Kw [...], b) że "nie było żadnych prawnych przeszkód do skomunalizowania działki nr [...]; c) że "na przeszkodzie wydaniu decyzji komunalizacyjnej z [...] lutego 2004 r., nie stała decyzja zwrotowa z [...] października 2001 r., gdyż obie te decyzje rozstrzygają zupełnie inne sprawy mimo że odnoszą się do tej samej nieruchomości", co rzekomo obala zarzut skargi na decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. Ministra Administracji i Cyfryzacji w Warszawie utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2004 r., znak: [...], stwierdzającą, że Miasto Poznań z mocy prawa nabyło nieodpłatnie na własność nieruchomość Skarbu Państwa, oznaczoną w ewidencji gruntów: obręb [...], arkusz mapy [...], działka Nr [...] o powierzchni [...]m(2), zapisaną w księdze wieczystej KW Nr [...], zgodnie ze sporządzonym spisem inwentaryzacyjnym, opisaną w karcie inwentaryzacyjnej nieruchomości Nr [...], stanowiącej integralną część decyzji, d) rażącego naruszenia art. 110 k.p.a. przez wydanie decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2004 r., mimo istnienia ważnej decyzji ostatecznej wydanej w imieniu Prezydenta Miasta Poznania przez Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ w Poznaniu z dnia [...] listopada 2001 r., zwracającej na rzecz skarżącego, część nieruchomości z księgi wieczystej KW Nr [...], położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów, obręb [...], arkusz mapy [...], jako działka Nr [...] o powierzchni [...]m(2), którą organy administracyjne z mocy powyższego przepisu były związane, co w konsekwencji doprowadziło do nietrafnej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2004 r. z uwagi na fakt, iż rzekomo nie była ona obarczona żadną z wad enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 pkt 1- 7 k.p.a. mimo że skarżący podnosił, że decyzja uwłaszczeniowa została wydana z rażącym naruszeniem prawa i na dodatek została wydana w sprawie załatwionej inną ważną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a.), a następnie do wydania zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną wyrok z dnia 12 marca 2015 r. WSA w Warszawie; 2. art. 91 § 2 w zw. z art. 92 § 4 oraz art. 8 p.p.s.a. przez odmowę zawiadomienia prokuratora o toczącym się postępowaniu w niniejszej sprawie mimo, że skarżący o to wnosił oraz że w niniejszej sprawie wymagała tego ochrona praworządności, co spowodowało, że prokurator nie mógł wstąpić do postępowania administracyjnego i brać w nim udział; 3. art. 133 § 1 p.p.s.a. przez zupełne pominięcie okoliczności, iż skarżący jest aktualnie prawnym właścicielem przedmiotowej działki nr [...] z arkusza mapy [...] obrębu [...] wpisanym jako właściciel w księdze wieczystej w dniu 10.03.2015 r. tj. jeszcze przed wydaniem zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie z dnia 12.03.2015 r.; 4. art. 141 § 1 p.p.s.a. przez brak ustosunkowania się przez WSA w Warszawie do części istotnych zarzutów skargi. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie od Ministra Administracji i Cyfryzacji na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 1430 zł. Na powyższą kwotę składają się: 1. opłata sądowa od wniosku o sporządzenia uzasadnienia 100 zł., 2. opłata sądowa od skargi kasacyjnej 100 zł., 3. wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru 1000 zł. + 230 zł. VAT za sporządzenie kasacji i prowadzenie sprawy w postępowaniu kasacyjnym. Minister Administracji i Cyfryzacji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania w petitum skargi przepisów prawa, którym według skarżącego uchybił sąd, określenia jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu odnoszącego się ściśle do wskazanych naruszeń, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa w przywołanym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Błędne uzasadnienie orzeczenia bądź niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego stanowią podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli prowadzą do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływa na przebieg sprawy, a w pkt 1 wskazano na naruszenie art.156 §1 pkt 2 i 3 k.p.a. poprzez nietrafne uznanie, że nie zaistniała przesłanka nieważności określonej w powyższym przepisie odnośnie decyzji Wojewody Wielkopolskiego z [...] lutego 2004r. ( decyzji komunalizacyjnej) w sytuacji gdy istniała decyzja zwrotowa z [...] października 2001r., a w konsekwencji naruszenia art.110 k.p.a. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy w pierwszej kolejności zauważyć, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest zupełnie innym postępowaniem, opartym na innych przesłankach niż postępowanie zwykłe (odwoławcze); są to przesłanki zawężające zakres kontroli decyzji tylko do przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a postępowanie zwykłe takich ograniczeń nie zawiera. Wskazany w skardze kasacyjnej art.156 §1 pkt 2 k.p.a. zawiera dwie przesłanki, zaistnienie każdej z nich może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej. Stąd też formułując zarzut naruszenia art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy wskazać, która z form naruszenia miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Nadto w przypadku zarzutu polegającego na rażącym naruszeniu prawa nie można się ograniczyć do wskazania samego art.156 §1 pkt 2 k.p.a., ale przepis ten należy powiązać z konkretnymi przepisami materialnoprawnymi właściwymi dla danej sprawy, które w sposób rażący zostały naruszone. Albowiem norma zawarta w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma charakter ogólny, dlatego też aby ocenić, czy w konkretnej sprawie doszło do jej naruszenia niezbędne jest jeszcze wskazanie tych konkretnych przepisów, które w sposób rażący zostały naruszone. Z uzasadnienia zaś tego zarzutu skargi wynika, że skarżący reprezentuje pogląd, że wydanie decyzji komunalizacyjnej z [...] lutego 2004r. było niemożliwe z uwagi na wydaną [...] października 2001r. decyzje zwrotową. Z tym poglądem nie można się zgodzić, a to dlatego, że decyzja komunalizacyjna bez względu na datę jej wydania dotyczy nabycia nieruchomości przez gminę na dzień 27 maja 1990r. Nadto nabycie przez gminę na podstawie art.5 ustawy z 1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, prawa własności nieruchomości nastąpiło z mocy prawa z dniem 27 maja 1990r., a wydana decyzja potwierdza jedynie przejście prawa własności danego składnika mienia ze Skarbu Państwa na właściwą gminę, ma charakter deklaratywny. Niezasadny jest zawarty w pkt 1 skargi kasacyjnej zarzut rażącego naruszenia art.110 k.p.a. , który podniesiony został w nawiązaniu do pkt 3 §1 art.156 k.p.a, czyli że decyzja komunalizacyjną została wydana w sprawie załatwionej inną ważna decyzją ostateczną. Powołany art.110 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej, zaś zgodnie z art.156 §1 pkt 3 k.p.a. organ administracji stwierdza nieważność decyzji, jeżeli dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Trzecia przyczyna stwierdzenia nieważności to tzw. res iudicata. W związku z tym ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie. Dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie rei iudicatae, istotne znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., I OSK 787/14, LEX nr 2032840: Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Ponadto res iudicata następuje w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Zgodnie zaś z wyrokiem NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., II OSK 931/09, LEX nr 597967, stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istotnym jest, że aby zaistniała tożsamość sprawy konieczne jest aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, albowiem decyzja zwrotowa z dnia [...] października 2001r. i decyzja komunalizacyjna z dnia [...] lutego 2004r. dotyczą różnych spraw, wydane zostały na zupełnie odmiennych podstawach prawnych, jak również adresaci tych decyzji nie są tożsami. Sam fakt, że obie decyzje dotyczą tej samej działki nr [...] o pow. [...]m² nie powoduje, że mamy do czynienia z tożsamością sprawy, a to z uwagi na wskazane wyżej odrębności. Niezasadny jest również zarzut zawarty w pkt 2 skargi kasacyjnej, a dotyczący naruszenia art.91 §2 w zw. z art.92 §1 oraz art.8 p.p.s.a. poprzez odmowę zawiadomienia prokuratura o toczącym się postępowaniu pomimo, że skarżący o to wnosił. Przede wszystkim należy zauważyć, że zgodnie z art. 92 § 1 p.p.s.a. postępowanie przed sądem toczy się z udziałem prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka, jeżeli wnieśli skargę albo gdy zgłosili swój udział w postępowaniu przed sądem. Zgłoszenie przez prokuratora udziału w postępowaniu należy do wyłącznej kompetencji prokuratora, a nie sądu, a skoro prokurator takiego udziału nie zgłosił to nie mogło dojść do naruszenia art.91 §1 p.p.s.a., przepis ten reguluje o zasadach zawiadamiania stron o posiedzeniach jawnych. Skoro prokurator nie zgłosił swojego udziału w sprawie, to nie był zawiadamiany o terminach posiedzenia. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej sformułowanego w pkt 3 tj naruszenia art.133 §1 p.p.s.a. poprzez pominiecie okoliczności, że skarżący został wpisany w księdze wieczystej jako właściciel przedmiotowej działki w dniu 10 marca 2015r. tj przed wydaniem w dniu 12 marca 2015r. zaskarżonego wyroku, zauważyć należ, że przedmiotem kontroli sądu była decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2014r., którą utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2014r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2004r.. Mając powyższe na uwadze, przedmiotem oceny był stan prawny istniejący w dniu 27 maja 1990r., a nie stan prawny istniejący po tej dacie. Dlatego też zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Niezasadny jest również zarzut zawarty w pkt 4 skargi kasacyjnej, a dotyczący naruszenia art.141 §4 p.p.s.a. Powołany przepis określa wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku poprzez wskazanie tych jego elementów, które muszą się w nim znaleźć. Uchybienie temu przepisowi, aby mogło stanowić skuteczny zarzut kasacyjny musi zatem polegać albo na pominięciu któregoś z elementów, albo też na przedstawieniu przez sąd motywów rozstrzygnięcia w sposób niepełny, niejasny, niepozwalający na prześledzenie toku rozumowania, który doprowadził sąd do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Uchybienia te muszą być na tyle ważkie, aby uniemożliwiały kontrolę instancyjną orzeczenia, nie dawały gwarancji, że sąd w pełni zbadał sprawę, a tym samym, aby mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie okoliczność , że skarżący nie zgadza się z merytorycznym rozstrzygnięciem nie oznacza, że jest ono błędne. Należy jeszcze raz podkreślić, że przedmiotem tego postępowania było postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej, a więc postępowanie prowadzone na podstawie przepisów art. 156 do art. 159 k.p.a. , kwestia zaś brania, bądź nie brania przez stronę udziału w postępowaniu, należy do przesłanek wznowienia postępowania uregulowanego w art.145 do art.147 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie nie podważył w skuteczny sposób zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie narusza prawa, a zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.