I OSK 2431/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz del. NSA Jolanta Sikorska (spr.) Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 301/12 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie mianowania na stopień służbowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 301/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie mianowania na stopień służbowy. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Minister Finansów decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania E. S. od decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2011 r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji (aktu mianowania) Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podał, że w dniu [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie, działając na podstawie art. 223 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, mianował E. S. z dniem 30 listopada 2009 r. na stopień służbowy rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej. Pismem z dnia 30 grudnia 2010 r. E. S. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji (aktu mianowania). Powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zarzucił, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie rażąco narusza przepisy: - art. 223 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, poprzez jego niezastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy oraz - art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez działanie organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego, a także zasadzie działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa oraz art. 6 k.p.a., tj. wyrażonej w tym przepisie zasady praworządności, poprzez rozstrzygnięcie sprawy wyłącznie w oparciu o pisemne "polecenie" Szefa Służby Celnej z dnia 31 października 2009 r., nr [...] i załączone kryteria punktowe. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Szef Służby Celnej w/w decyzją z dnia [...] października 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji (aktu mianowania) z dnia [...] listopada 2009 r. wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie. W uzasadnieniu decyzji Szef Służby Celnej podał, że w przypadku określenia funkcjonariuszowi nowego stopnia organ ma niewielką swobodę, nie może go mianować na stopień służbowy należący do innego korpusu niż ten, który wynika bezpośrednio z uregulowań zawartych w ust. 2 - 6 art. 223 ustawy o Służbie Celnej. Mianowanie do określonego korpusu ustawa uzależniła od posiadanego uprzednio stopnia służbowego, z wyjątkiem art. 223 ust. 3 pkt 2. Mając więc na uwadze dyspozycję art. 223 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej, Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie określił stronie stopień służbowy rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej. W odwołaniu od powyższej decyzji E. S. powtórzył zarzuty podniesione we wniosku i domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenia co do istoty sprawy poprzez mianowanie na stopień młodszego aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej. Uzasadniając swoje stanowisko powołał się na okres służby w Służbie Celnej (14 lat, 4 miesiące i 3 dni do dnia wydania zaskarżonego aktu), posiadane wykształcenie i doświadczenie w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej. Rozpatrując odwołanie Minister Finansów stwierdził, że nie doszło w sprawie do naruszenia art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej. Wskazał, że ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej wprowadziła w Służbie Celnej korpusy (szeregowych Służby Celnej, podoficerów Służby Celnej, aspirantów Służby Celnej, oficerów młodszych Służby Celnej oraz oficerów starszych Służby Celnej) oraz odpowiednio w ramach korpusów nowe stopnie służbowe (art. 115 ustawy). Przyporządkowanie do właściwego korpusu i kryteria uzyskania nowego stopnia służbowego w tym korpusie funkcjonariuszy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pełnili służbę w Służbie Celnej, regulują przepisy art. 223 zawarte w rozdziale 14 ustawy zatytułowanym "Przepisy przejściowe". Kryteria zawarte w art. 223 ust. 2-6 precyzyjnie określają sposób ustalenia przynależności funkcjonariuszy do określonego korpusu Służby Celnej. W świetle w/w przepisów zadaniem organu było umieścić danego funkcjonariusza w odpowiednim korpusie precyzyjnie wskazanym w ustawie w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska bądź pełnionych obowiązków. Zgodnie z art. 223 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy pełnił służbę w stopniu młodszego dyspozytora celnego (tak jak odwołujący), starszego rewidenta celnego, rewidenta celnego albo młodszego rewidenta celnego stopień określa się w korpusie podoficerów Służby Celnej. W dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, tj. w dniu 31 października 2009 r., E. S. pełnił służbę w stopniu młodszego dyspozytora celnego. Mając na uwadze art. 223 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej należało określić odwołującemu się stopień służbowy w korpusie podoficerów Służby Celnej. Aktem mianowania z dnia [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie, działając na podstawie art. 223 ust. 1 i 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o Służbie Celnej, określił odwołującemu się stopień służbowy rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej. Mianowania odwołującego się na podstawie art. 223 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej dokonano więc zdaniem organu prawidłowo do korpusu podoficerów Służby Celnej. Stosownie do art. 223 ust. 7 określenie stopni służbowych, o których mowa w ust. 2-6, w ramach danego korpusu, uzależnione jest m.in. od okresu służby w Służbie Celnej oraz posiadanego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej. Jednakże powyższe kryteria nie mają wpływu na przynależność do określonego korpusu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania przeprowadzonego przez Szefa Służby Celnej o stwierdzenie nieważności była decyzja (akt mianowania) wydana w dniu [...] listopada 2009 r. przez Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie, której materialnoprawną podstawę stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Obowiązkiem organu rozpatrującego wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji (aktu mianowania) była więc ocena jej prawidłowości z punktu widzenia wymogów zawartych w powyższej ustawie w kontekście podniesionego zarzutu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z zaskarżonej decyzji wynika, że Szef Służby Celnej zastosował się do powyższego obowiązku i poddał szczegółowej analizie przepisy, których niezastosowanie i nieuwzględnienie przemawiało, zdaniem odwołującego, za stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. Jednakże w wyniku przeprowadzonej analizy Szef Służby Celnej doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności w/w aktu mianowania. Przeprowadzone przez Ministra Finansów postępowanie wykazało, że stanowisko Szefa Służby Celnej wyrażone w zaskarżonej decyzji jest trafne. Z tych względów organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. S. zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że użyte w tym przepisie słowa: "przed dniem wejścia w życie ustawy" odnoszą się tylko do momentu bezpośrednio poprzedzającego wejście w życie ustawy, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że słowa te oznaczają dowolny okres poprzedzający wejście w życie ustawy, - naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, a także art. 6 k.p.a., tj. zasady praworządności, poprzez utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji niezastosowania w/w przepisów przez organ prowadzący postępowanie i uznanie, że takie działanie organu nie stoi w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawnego, a także zasadą działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa oraz poprzez nieuwzględnienie art. 233 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej i rozstrzygnięcie sprawy wyłącznie w oparciu o pisemne polecenie Szefa Służby Celnej z dnia 31 października 2009 r., znak [...] i załączone kryteria punktowe, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2011 r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji (aktu mianowania) Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...] listopada 2009 r., która została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego, w myśl naruszonego przepisu, winna być stwierdzona jej nieważność. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Finansów i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie jest ona zasadna albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest ustalenie, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że ostateczna decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie rozpatruje sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym, lecz rozstrzyga wyłącznie co do ważności decyzji. Zgodnie natomiast ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Nie chodzi tu zatem o przypadki błędów w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą. O rażącym naruszeniu prawa możemy więc mówić wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest legalność decyzji Ministra Finansów i Szefa Służby Celnej o odmowie stwierdzenia nieważności aktu mianowania skarżącego decyzją Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy rachmistrza celnego w korpusie podoficerów służby celnej. Sąd ten wskazał, że skarżący zarzuca aktowi mianowania naruszenie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że użyte w tym przepisie słowa "przed dniem wejścia w życie ustawy" odnoszą się tylko do momentu bezpośrednio poprzedzającego wejście w życie ustawy, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że słowa te oznaczają dowolny okres poprzedzający wejście w życie ustawy. Sąd I instancji podał, że organ nadzoru zbadał, mając na uwadze treść wniosku, czy w/w decyzja personalna rażąco narusza prawo i wywiódł, że taką wadą nie jest ona dotknięta, jak też nie stwierdził zaistnienia innych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem tego Sądu, stanowisko organu należy podzielić. Sąd I instancji wskazał, że sam skarżący w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni zaskarżonej decyzji (aktowi mianowania) Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie zarzut naruszenia przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, wadliwość polegająca na błędnej wykładni prawa nie może być kwalifikowana jako rażące naruszenie prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał zarzuty skargi za niezasadne w związku z czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył E. S., zaskarżając wyrok w całości. Powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a wyrokowi temu zarzucił: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2011 r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji (aktu mianowania) Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...].11.2009 r., która została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego, w myśl naruszonego przepisu, winna być stwierdzona jej nieważność; 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej poprzez jego błędne zastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji pomimo, że organ wydał rozstrzygnięcie nieprzewidziane w art. 138 k.p.a i rozstrzygnął sprawę tylko w zakresie mianowania do korpusu, nie rozstrzygając w zakresie stopnia funkcjonariusza celnego; 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, a także art. 6 k.p.a., tj. zasady praworządności, poprzez utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji ich niezastosowania przez organ prowadzący postępowanie i uznanie, że takie działanie organu nie stoi w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawnego, a także zasadą działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa, oraz poprzez nieuwzględnienie przepisu art. 233 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej i rozstrzygnięcie sprawy wyłącznie w oparciu o pisemne polecenie Szefa Służby Celnej z dnia 31 października 2009 r. nr [...] i załączone kryteria punktowe. Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, że oddalając skargę na decyzję Ministra Finansów utrzymującą w mocy decyzję Szefa Służby Celnej odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji - aktu mianowania z dnia "[...] czerwca 2000 r." wydanego przez Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał błędnej wykładni art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. W myśl art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2, określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego podniósł, że pojęcie "przed dniem wejścia w życie ustawy" powinno być rozumiane zgodnie z wykładnią językową jako dowolny okres poprzedzający wejście ustawy w życie. Podniósł, że zastosowanie wykładni, opartej na pisemnych wskazówkach Szefa Służby Celnej, prowadzi do interpretacji rozszerzającej pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy". Taki sposób wykładni został wykluczony w wyroku NSA z 9 lutego 2005 r., sygn. akt 1134/04, w którym Sąd ten stwierdził, że wykładnia rozszerzająca pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" stwarza pozaustawowe kryterium sprowadzające się do tego, że okres przed dniem wejścia w życie ustawy miałby trwać co najmniej do dnia jej wejścia w życie. Kryterium takiego zaś ustawodawca nie sformułował w ustawie. Tymczasem zakreślenie kryteriów czasowych powinno być jednoznacznie wskazane w ustawie. Jeżeli zatem przepis mówi o okresie "przed dniem wejścia w życie ustawy", to chodzi w nim o każdy przedział czasowy poprzedzający tę datę. Literalna wykładnia pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" użytego w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej prowadzi zdaniem skarżącego kasacyjnie do wniosku, że chodzi o czas istniejący przed dniem wejścia w życie ustawy. Gdyby wolą ustawodawcy było, aby stan opisany w dyspozycji tego przepisu istniał do dnia wejścia w życie ustawy, to użyłby w tekście ustawy zwrotu: "do dnia wejścia w życie ustawy" lub "w dniu wejścia w życie ustawy". Skarżący kasacyjnie podkreślił, że racjonalny ustawodawca powinien w tej samej ustawie temu samemu wyrażeniu użytemu w różnych przepisach nadawać to samo znaczenie. Wskazał, że w ustawie o Służbie Celnej ustawodawca w przepisach przejściowych używa sformułowania "przed dniem wejścia w życie ustawy" ( art. 223, 226, 227, 228, 230, 231), natomiast w art. 222, 232, 233, 234 używa pojęcia "w dniu wejścia w życie ustawy". Użycie dwóch różnych zwrotów w kilku przepisach wskazuje, że terminy te mają odmienne znaczenie. Technika prawodawcza wymaga bowiem, by ustawodawca tym samym terminom nadawał to samo znaczenie. Powołując się na przepis § 10, § 6 i § 147 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908) w sprawie zasad techniki prawodawczej wywiódł, że rozumienie zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy" jako synonimu zwrotu "w dniu wejścia w życie ustawy" jest niezgodne z zasadami techniki prawodawczej. Istnienie w jednym akcie prawnym dwóch zwrotów określających tę samą sytuację jest mylące dla adresata normy prawnej. Wykładnia zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy" dokonana przez Ministra Finansów w zaskarżonej decyzji oraz wcześniejszych decyzjach jest zdaniem skarżącego kasacyjnie nieprawidłowa. W świetle powyższego przyjąć należy, zdaniem autora skargi kasacyjnej, że ustawodawca objął dyspozycją art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej zarówno stany faktyczne trwające w dniu wejścia w życie ustawy, jak i przede wszystkim stany faktyczne poprzedzające wejście w życie ustawy. Skarżący kasacyjnie podniósł, że analizując możliwość dokonania wykładni systemowej art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej należy mieć na względzie, że przepis ten ma charakter intertemporalny, a zatem jego wykładnia powinna się odbywać na gruncie konkretnej ustawy, w której jest zawarty. Dokonywanie interpretacji tego przepisu powinno więc odbywać się wyłącznie w oparciu o wykładnię językową. Skarżący kasacyjnie podniósł, że zamiarem ustawodawcy niewątpliwie było utworzenie sprawnej i doświadczonej administracji celnej, a zatem zwrot "przed dniem wejścia w życie" musi odnosić się do całego okresu poprzedzającego wejście w życie ustawy. Wykładnia językowa, systemowa jak i celowościowa ww. przepisu prawa jednoznacznie wskazują na konieczność odnoszenia zwrotu "przed dniem wejścia w życie ustawy" do całego okresu poprzedzającego wejście w życie ustawy o Służbie Celnej. Skarżący kasacyjnie podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę, nie zastosował art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem decyzja Ministra Finansów i poprzedzająca ją decyzja Szefa Służby Celnej odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji - aktu mianowania wydana była niewłaściwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie zastosował również art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. przyjmując, że działanie organu nie narusza wyrażonej w tych przepisach zasady praworządności. W niniejszej sprawie bowiem Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie wydając akt mianowania z dnia "[...] czerwca 2000 r." nie oparł się na przepisie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, lecz dokonał rozstrzygnięcia w oparciu o interpretacje Szefa Służby Celnej zawarte w piśmie znak [...], wobec czego rażąco naruszył prawo, powodując tym samym nieważność tej decyzji. Na powyższe wskazuje brak przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej w podstawie prawnej aktu mianowania. Odnosząc się do art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. autor skargi kasacyjnej podniósł, że przez rażące naruszenie prawa rozumie się naruszenie wyraźnej, niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych normy prawa materialnego lub procesowego. Wskazał, że w toku postępowania w przedmiocie mianowania skarżącego, Szef Służby Celnej wydał interpretacje zawarte w piśmie znak [...], zgodnie z którymi Szef Służby Celnej nakazał dokonywanie przez organy interpretacji art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej w ten sposób, że mianowanie funkcjonariusza zgodnie z tym przepisem winno następować wyłącznie w razie zajmowania stanowiska związanego z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy lub pracowników "w chwili utraty mocy" ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej oraz "w dniu wejścia w życie" ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Powyższa okoliczność, w zestawieniu z faktem niezastosowania przy mianowaniu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej zdaniem skarżącego kasacyjnie wskazuje, że Dyrektor Izby Celnej nie kierował się dyspozycją ustawy, lecz wytycznymi przełożonego. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o Służbie Celnej, Szef Służby Celnej zapewnia sprawne i efektywne wykonywanie jej zadań, w szczególności przez kształtowanie polityki kadrowej i szkoleniowej. Wskazany przepis nie nadaje Szefowi Służby Celnej jednoznacznych uprawnień. Jest bowiem normą ogólną, która wymaga konkretyzacji w przepisie szczególnym. Ogólna dyspozycja art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o Służbie Celnej wyklucza wydawanie przez Szefa Służby Celnej (przy braku przepisu szczególnego) konkretnych wytycznych w zakresie zadań powierzonych przez ustawę Dyrektorowi Izby Celnej. Z art. 223 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej wynika, że kierownik urzędu (Dyrektor Izby Celnej - art. 24 ust. 3 w zw. z art. 22 pkt 2-3 ustawy) dokona mianowań funkcjonariuszy na stopnie służbowe. Wyłączna kompetencja Dyrektora Izby Celnej w tym zakresie wyłącza możliwość wydawania poleceń służbowych i interpretacji przez Szefa Służby Celnej. W takiej sytuacji interpretacja prawna narzucona Dyrektorowi Izby Celnej spowodowała niezastosowanie przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. Skarżący kasacyjnie podniósł, że Szef Służby Celnej, wydając decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji - aktu mianowania Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia "[...] czerwca 2000 r.", rozstrzygnął sprawę wyłącznie w zakresie określenia korpusu. Organ w żaden sposób nie wypowiedział się w zakresie stopnia służbowego funkcjonariusza celnego, pomimo że akt mianowania dotyczył zarówno określenia korpusu, jak i stopnia służbowego. Nierozstrzygnięcie sprawy w zakresie stopnia służbowego spowodowało, że Minister Finansów nie zastosował art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej, z którego wynika, że określenie stopni służbowych, o których mowa w ust. 2-6 tego artykułu uzależnione jest od okresu służby w Służbie Celnej albo zatrudnienia w administracji celnej lub skarbowej oraz posiadanego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej, co nie zostało uwzględnione w akcie mianowania. Skarżący kasacyjnie podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygał już w analogicznych sprawach m.in. w sprawach sygn. akt I OSK 2386/11, I OSK 1872/11, I OSK 1685/11, I OSK 1402/11 i w sprawach tych uchylił zaskarżone wyroki i przekazał sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć NSA wskazał, że organ I instancji rozpatrując sprawę błędnie przyjął, że sprawy mianowania na stopień służbowy na podstawie art. 223 ustawy o Służbie Celnej nie podlega żadnej kontroli. Wskazał, że zdaniem organu pogląd taki wynika z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2010 r. sygn. II PZP 5/10, nie zwrócił on jednak uwagi na to, że uchwała została podjęta w odpowiedzi na pytanie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu, czy dopuszczalna jest droga sądowa przed sądem pracy w sprawie o roszczenie dotyczące zmiany gradacji korpusu i mianowanie na stopień służbowy, o którym mowa w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. Uchwała ta przesądza zatem wyłącznie o braku właściwości sądu pracy do rozpoznawania spraw wynikłych na gruncie przepisów przejściowych zawartych w nowej ustawie o Służbie Celnej, nie zaś o wykluczeniu takich spraw z kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej. W ww. wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że organ odwoławczy powinien zakończyć prowadzone postępowanie, rozstrzygając o sprawie tożsamej ze sprawą, która była przedmiotem orzeczenia pierwszoinstancyjnego. Przepisy art. 138 § 1 i 2 k.p.a. zawierają wyczerpujący katalog decyzji, jakie mogą być wydane po zakończeniu postępowania odwoławczego. Enumeratywnie określona ilość i rodzaj decyzji mogących zapaść w postępowaniu odwoławczym nie daje jakichkolwiek podstaw do wniosku, że przewidziane w powołanych przepisach typy decyzji mogą podlegać regułom wykładni rozszerzającej. W ww. sprawach Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 k.p.a., a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ wydał decyzję niemieszczącą się w katalogu dopuszczalnych rozstrzygnięć organu odwoławczego, ale też w ogóle nie rozpoznał całości sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Pominięcie tych uchybień i oddalenie zaskarżonym wyrokiem skargi, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowiło naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 138 k.p.a., które w okolicznościach w/w spraw mogło mieć istotny wpływ na ich wynik. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, decyzja organu, który swoim rozstrzygnięciem działa sprzecznie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wydana jest z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym powinna zostać uchylona. Powołując się na powyższe, wniósł jak na wstępie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2011 r. nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji (aktu mianowania) Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...].11.2009 r., która została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego, w myśl naruszonego przepisu, winna być stwierdzona jej nieważność. Zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W tak sformułowanej podstawie skargi kasacyjnej jej autor nie wskazuje, który przepis prawa został jego zdaniem naruszony, i to w sposób rażący. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej natomiast wynika, że w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) przez błędną wykładnię użytego w nim pojęcia "przed dniem wejścia w życie ustawy" oraz oparcie aktu mianowania skarżącego z dnia [...] listopada 2009 r. (błędnie wskazanego jako akt mianowania z dnia [...] czerwca 2000 r.) na interpretacji Szefa Służby Celnej zawartej w piśmie znak [...], zamiast na art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, czym rażąco naruszono prawo, powodując nieważność decyzji. Oparcia aktu mianowania na ww. piśmie zamiast na art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej dowodzić ma, zdaniem autora skargi kasacyjnej, niepowołanie w podstawie prawnej aktu mianowania ww. przepisu ustawy o Służbie Celnej. W związku z powyższym, na wstępie zauważyć należy, że będące przedmiotem kontroli Sądu I instancji w niniejszej sprawie pod względem legalności były decyzje administracyjne wydane w trybie stwierdzenia nieważności. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji. Z uwagi na to, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a., może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Celem postępowania o stwierdzenie nieważności nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją objętą żądaniem wniosku o stwierdzenie jej nieważności, lecz jej weryfikacja polegająca na badaniu, czy w dacie jej podjęcia była ona dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedynie wady tkwiące w samej decyzji dają podstawę do zastosowania powyższego przepisu prawa. Dodać przy tym należy, że przepis art. 156 § 1 k.p.a. powinien być interpretowany ściśle, a zatem przy stwierdzaniu nieważności decyzji należy brać pod rozwagę okoliczności wymienione w tym przepisie. Niedopuszczalne jest odwoływanie się do innych, nie wymienionych w tym przepisie przesłanek. W świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie każde naruszenie prawa może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. W wyroku z dnia 11 maja 2000 r., sygn. akt III RN 62/00 (OSNAPiUS 2001, nr 4, poz. 100) Sąd Najwyższy wskazał, że: "Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej." "O rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95). Zgodnie z utrwalonymi już w tym względzie poglądami doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych, nie stanowi nieważności decyzji administracyjnej błędna wykładnia prawa. W wyroku z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 404/08 (lex nr 505307) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa." Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa w dniu wydania tej decyzji. (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997 r., sygn. akt III SA 1134/96, ONSA 1998, nr 3, poz. 101). Z prawidłowych i niekwestionowanych przez skarżącego okoliczności faktycznych sprawy przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę jej rozstrzygnięcia wynika, że wniosek skarżącego wszczynający postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, został oparty na treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Opierał się na zarzucie naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie przy podejmowaniu w dniu [...] listopada 2009 r. w trybie zwykłym decyzji - aktu mianowania skarżącego na stopień służbowy rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej, przepisu art. 223 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej przez jego niezastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, a także art. 6 k.p.a., przez działanie przez organ wbrew zasadom ustanowionym ww. przepisami prawa. W skardze natomiast wniesionej w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący powtórzył zarzuty podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (aktu mianowania) z dnia [...] listopada 2009 r., a ponadto podniósł zarzut naruszenia art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej przez błędną jego wykładnię. Takie też zarzuty zostały podniesione, jako jej podstawa, w skardze kasacyjnej skierowanej przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji oddalającemu skargę na wydane w trybie nadzwyczajnym przez organy administracyjne decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji (aktu mianowania) z dnia [...] listopada 2009 r. wydanej w przedmiocie mianowania skarżącego na stopień służbowy rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej. Błędnie przy tym w podstawie skargi kasacyjnej oznaczonej punktem 3 wskazano zamiast art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, przepis art. 233 ust. 3 pkt 2 tejże ustawy. Zauważyć bowiem należy, że przepis art. 233 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej nie zawiera jednostki redakcyjnej w postaci pkt 2. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w istocie jej autor, formułując zarzut sprecyzowany w pkt 3 podstaw skargi kasacyjnej miał na względzie art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, a nie art. 233 ust. 3 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników, bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2, określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. W myśl zaś art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej, określenie stopni służbowych, o których mowa w ust. 2-6, uzależnione jest od okresu służby w Służbie Celnej albo zatrudnienia w administracji celnej lub skarbowej oraz posiadanego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej, rozstrzygając sprawę Sąd I instancji w niczym nie naruszył ww. przepisów prawa i prawidłowo przyjął, że organy rozstrzygające sprawę w trybie stwierdzenia nieważności decyzji trafnie nie stwierdziły, aby wydana w trybie zwykłym decyzja (akt mianowania) z dnia [...] listopada 2009 r. dotknięta była wadą rażącego naruszenia prawa bądź, by wystąpiły w sprawie inne przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. dające podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej w trybie zwykłym decyzji. W świetle tego, co powiedziano wyżej, nie można za rażące naruszenie prawa uznać podnoszonego w skardze kasacyjnej naruszenia polegającego na błędnej wykładni wskazanego przepisu prawa, jak też naruszenia polegającego na niezastosowaniu określonego przepisu prawa. Za nietrafny także uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, a także art. 6 k.p.a., tj. zasady praworządności, poprzez utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji ich niezastosowania przez organ prowadzący postępowanie i uznanie, że takie działanie organu nie stoi w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawnego, a także zasadą działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa, oraz poprzez nieuwzględnienie przepisu "art. 233 ust. 3 pkt 2" ustawy o Służbie Celnej i rozstrzygnięcie sprawy wyłącznie w oparciu o pisemne polecenie Szefa Służby Celnej z dnia 31 października 2009 r. nr [...] i załączone kryteria punktowe. W związku z wyżej powołanymi zarzutami i twierdzeniami skargi dotyczącymi niepowołania w akcie mianowania przepisu art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, błędnie oznaczonego w podstawie skargi kasacyjnej jako art. 233 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, można dodać, że z samego faktu niepowołania w decyzji określonego przepisu prawa nie można wywodzić zarzutu nie oparcia tejże decyzji na owym przepisie. Zarzut nie oparcia decyzji na określonym przepisie prawa powinien polegać na wykazaniu sprzeczności między treścią decyzji i treścią przepisu prawa, którego zarzut niepowołania dotyczy, a tego w skardze kasacyjnej nie wykazano. Nie może w związku z tym odnieść także zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 6 k.p.a., to jest ustanowionych ww. przepisami prawa zasad: demokratycznego państwa prawnego oraz zasady legalności i praworządności. Za nieusprawiedliwiony uznać także należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 223 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej poprzez jego błędne zastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji pomimo, że organ wydał rozstrzygnięcie nieprzewidziane w art. 138 k.p.a i rozstrzygnął sprawę tylko w zakresie mianowania do korpusu, nie rozstrzygając w zakresie stopnia funkcjonariusza celnego. Jak już wyżej wspomniano, przedmiotem kontroli Sądu I instancji w niniejszej sprawie pod względem legalności były decyzje administracyjne wydane w trybie stwierdzenia nieważności. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jak już wyżej wskazano, jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Celem postępowania o stwierdzenie nieważności nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją objętą żądaniem wniosku o stwierdzenie jej nieważności, lecz jej weryfikacja polegająca na badaniu, czy w dacie jej podjęcia była ona dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej organ administracyjny wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istotny sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W związku z tym w swej decyzji rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. (por. wyrok NSA z dnia 14.08.1987 r., IV SA 393/87, ONSA 1990, Nr 1, poz. 1 oraz wyrok SN z dnia 07.03.1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSN 1996, Nr 18, poz. 258). Tak wyznaczony zakres rozstrzygania w sprawie dotyczącej wyłącznie samego stwierdzenia nieważności wpływa następnie na zakres działania organu odwoławczego, który tylko w takim zakresie powinien sprawować kontrolę w toku instancji. (por. wyrok NSA z dnia 23.11.1992 r., sygn. akt IV SA 721/92, ONSA 1993, Nr 3, poz. 72). Z prawidłowych i niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że rozpoznając sprawę w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności aktu mianowania skarżącego z dnia [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej organ I instancji – Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] października 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji (aktu mianowania) Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy rachmistrza celnego w korpusie podoficerów Służby Celnej. Po rozpoznaniu zaś odwołania skarżącego od powyższej decyzji, zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister Finansów, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od wydanej w pierwszej instancji decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] października 2011 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji (aktu mianowania) Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...] listopada 2009 r. w pełni odpowiada treści art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W niczym zatem przepisu tego nie narusza. Odwoływanie się przez autora skargi kasacyjnej, dla wykazania zasadności podstawy kasacyjnej sformułowanej w jej pkt 2, do wyroków NSA i powołanej w nich argumentacji uznać należy za chybione. Zważyć bowiem należy, że wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroki NSA zostały wydane w sprawach dotyczących oceny przez sąd pod względem legalności aktów mianowania na stopień służbowy w określonym korpusie Służby Celnej, wydanych w trybie zwykłym, a nie – jak w niniejszej sprawie – w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji. Podniesiony zatem w skardze kasacyjnej zarzut sformułowany w pkt 2 podstaw skargi kasacyjnej w żadnej mierze nie przystaje do przedmiotu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Nie może w związku z tym odnieść zamierzonego skutku. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione, skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.